Treść orzeczenia
Sygn. akt XI W 10865/14
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 29 lipca 2015 roku
Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie XI Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSR Paweł Błasiak
Protokolant: Monika Krajewska
przy udziale oskarżyciela:----- po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2015 roku i 29 lipca 2015 roku w W. sprawy E. G. – D. (...) z domu G. córki S. i J. z domu K. urodzonej dnia (...) w B. obwinionej o to, że:
1. w dniu 29 kwietnia 2014 r. ok. godz. 20:20 w W. na ul. (...) na wysokości nr (...), kierowała poj. osobowy m-ki C. (...) o nr rej. (...), prowadziła po drodze publicznej pojazd mechaniczny, nie mając do tego uprawnień,
tj. za wykroczenie z art. 94 § 1 kw
2. w tym samym czasie i miejscu korzystała podczas jazdy z telefonu wymagającego trzymania słuchawki lub mikrofonu w ręku,
tj. za wykroczenie z art. 97 kw w zw. z art. 45 ust. 2 pkt 1 PRD;
I. obwinioną E. G. – D. (...) uznaje za winną popełnienia zarzucanego jej:
⚫
w punkcie 1 czynu, stanowiącego wykroczenie z art. 94 § 1 kw, i za to na tej podstawie skazuje ją,
⚫
w punkcie 2 czynu, stanowiącego wykroczenie z art. 97 kw w zw. z art. 45 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym i za to na tej podstawie skazuje ją,
zaś na podstawie art. 94 § 1 kw w zw. z art. 9 § 2 kw wymierza obwinionej łącznie karę grzywny w wysokości 700 (siedemset) złotych;
II. na podstawie art. 118 § 1 kpw w zw. z art. 119 kpw w zw. z art. 627 kpk zasądza od obwinionej na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 (sto) złotych tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania oraz kwotę 70 (siedemdziesiąt) złotych tytułem opłaty.
Uzasadnienie
Na podstawie całokształtu materiału dowodowego, ujawnionego na rozprawie, Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
Dnia 29 kwietnia 2014 roku w W. około godziny 20:20 przy ulicy (...) - D. (...) kierując samochodem osobowym marki C. o nr rej. (...) rozmawiała podczas jazdy przez telefon komórkowy, trzymając go w ręku przy uchu. Tuż za jej pojazdem, poruszali się radiowozem, funkcjonariusze Policji D. D. i G. K., którzy zbliżyli się możliwie najbliżej do jej pojazdu, aby potwierdzić fakt używania przez nią telefonu komórkowego i zauważyli, że E. G. - D. (...) rozmawia przez telefon komórkowy podczas jazdy. Następnie zatrzymali się na parkingu przy ul. (...) w W. i podjęli interwencję, a E. G. - D. (...) siedząc w samochodzie nadal korzystała z telefonu i wysiadając później z niego trzymała go nadal w ręku. E. G. - D. (...) nie posiadała wówczas polskiego prawa jazdy, międzynarodowego prawa jazdy ani innego dokumentu stwierdzającego jej prawo do kierowania samochodem – posiadała jedynie stanowe amerykańskie prawo jazdy.
E. ma 66 lat, jest mężatką, z zawodu chemikiem, prowadzi przedsiębiorstwo w N., ma syna na utrzymaniu, osiąga roczny dochód w wysokości ok. 100000 dolarów rocznie, posiada mieszkanie o powierzchni ok. 100-110 m (( 2)), nie była karana za przestępstwa, nie była leczona w (...), neurologicznie, ani odwykowo.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie: części wyjaśnień obwinionej E. G. D. (k. 82, 82v, 83 i 83v), zeznań świadka D. D. (k. 82v-83), zeznań świadka G. K. (k. 69), danych z K. (k. 5).
Obwiniona E. G. D. oświadczyła, że nie przyznaje się do popełnienia zarzucanych jej czynów. Wyjaśniła, że siedziała w samochodzie na placu przed (...). To był samochód jej ojca, który odziedziczyła po jego śmierci. Była w samochodzie, rozmawiała, ale nie jechała samochodem. Siedziała i rozmawiała. Silnik chyba był wyłączony. Wyjaśniła, że w kwietniu wielokrotnie wychodziła do samochodu, żeby rozmawiać, bo nie chciała tego czynić przy mamie i kobiecie która była podejrzana o kradzież rzeczy od jej mamy. Było ciemno i teraz nie poznałaby interweniujących policjantów. Była zdziwiona, że po tylu miesiącach dostała pismo w tej sprawie. Ciężko jej pamiętać szczegóły. Obwiniona wyjaśniła, że nie ma polskiego prawa jazdy i nie miała go też w chwili zdarzenia. Okazała tylko amerykańskie prawo jazdy i chyba dowód osobisty. Nie posiadała przy sobie międzynarodowego prawo jazdy, które było w S.. Nie miała wtedy ważnego międzynarodowego prawa jazdy. Odnowiła je po powrocie do S.,
Sąd zważył, co następuje
W ocenie Sądu wyjaśnienia obwinionej zasługują na danie im wiary tylko w części, w jakiej są zgodne z ustalonym stanem faktycznym. Sąd nie dał wiary jej wyjaśnieniom, że nie popełniła zarzucanych jej czynów, bo nie jechała samochodem w chwili zdarzenia i nie rozmawiała podczas kierowania pojazdem przez telefon. W tym zakresie wyjaśnienia obwinionej są sprzeczne z innymi dowodami w sprawie, które Sąd uznał za wiarygodne tj. zeznaniami naocznych świadków zdarzenia D. D. i G. K., którzy zeznali, że obwiniona w chwili zdarzenia kierowała samochodem i rozmawiała wtedy przez telefon komórkowy, a dopiero później zatrzymała się na parkingu.
Sąd dał wiarę zeznaniom świadków: D. D. i G. K. - funkcjonariuszy Policji, będących bezpośrednimi świadkami zdarzenia, którzy w czasie zdarzenia wykonywali swe rutynowe obowiązki służbowe. Ich zeznania są jasne, logiczne, spójne i szczegółowe, Sąd nie znalazł podstaw, aby odmówić im waloru wiarygodności. Świadkowie na rozprawie zeznawali w sposób pewny, niesprzeczny i przekonywujący dla Sądu. Zrelacjonowali logicznie przebieg zdarzenia w sposób wzajemnie się uzupełniający. Ich zeznania stały się podstawą ustalonego przebiegu zdarzenia.
Sąd dał wiarę także pozostałym ujawnionym dowodom w postaci: notatki urzędowej (k. 1), danych z KRK (k. 5), notatników służbowych (k. 42-51).
W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego, Sąd dysponując dwiema wersjami zdarzenia opartymi na wyjaśnieniach obwinionej oraz zeznaniach funkcjonariuszy Policji, uznał zeznania funkcjonariuszy Policji za bardziej przekonywujące i wiarygodne i na ich podstawie ustalił, iż obwiniona w miejscu i czasie wskazanym we wniosku o ukaranie, kierowała samochodem marki C. o numerze rejestracyjnym (...) po drodze publicznej nie mając do tego uprawnień. Czyn ten wyczerpuje znamiona art. 94 § 1 kodeksu wykroczeń, ponadto w tym samym miejscu i czasie korzystała z telefonu wymagającego trzymania słuchawki lub mikrofonu w ręku, i swoim zachowaniem dopuściła się wykroczenia z art. 97 kw w zw. z art. 45 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. Okoliczności popełnienia czynu, jej wina i sprawstwo nie budzą wątpliwości. Obwiniona w czasie czynu nie była nieletnia, ani niepoczytalna. Zdaniem Sądu czyn ten obwiniona popełniła umyślnie.
Zgodnie z art. 94 § 1 kw: kto na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu prowadzi pojazd, nie mając do tego uprawnienia, podlega karze grzywny. Na mocy z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami: dokumentem stwierdzającym posiadanie uprawnienia do kierowania motorowerem, pojazdem silnikowym lub zespołem pojazdów składającym się z pojazdu silnikowego i przyczepy lub naczepy jest:
1)wydane w kraju:
a)prawo jazdy,
b)pozwolenie wojskowe,
c)międzynarodowe prawo jazdy;
2)wydane za granicą:
a)międzynarodowe prawo jazdy, określone w Konwencji o ruchu drogowym, podpisanej w G. dnia 19 września 1949 r. (Dz. U. z 1959 r. Nr 54, poz. 321 i 322),
b)krajowe lub międzynarodowe prawo jazdy, określone w Konwencji o ruchu drogowym, sporządzonej w W. dnia 8 listopada 1968 r. (Dz. U. z 1988 r. Nr 5, poz. 40 i 44),
c)krajowe prawo jazdy wydane w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym,
d)krajowe prawo jazdy określone w umowie międzynarodowej, której stroną jest Rzeczpospolita Polska;
3)zagraniczny dokument wojskowy, określony w umowach międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
Obwiniona w chwili zdarzenia nie posiadała żadnego z dokumentów wskazanych powyżej. Posiadała jedynie stanowe amerykańskie prawo jazdy, które nie jest żadnym z dokumentów wymienionych powyżej, w szczególności brak jest stosownej umowy międzynarodowej, żeby w Polsce było ono honorowane. Nie posiadała także ważnego międzynarodowego prawa jazdy (tzw. (...)), co sama przyznała w swych wyjaśnieniach oświadczając, że odnowiła je dopiero po przyjeździe do Stanów Zjednoczonych.
Natomiast na mocy art. 97 kw: uczestnik ruchu lub inna osoba znajdująca się na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu, a także właściciel lub posiadacz pojazdu, który wykracza przeciwko innym przepisom ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym lub przepisom wydanym na jej podstawie podlega karze grzywny do 3.000 złotych albo karze nagany. Zgodnie z art. 45 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu kierującemu pojazdem zabrania się korzystania podczas jazdy z telefonu wymagającego trzymania słuchawki lub mikrofonu w ręku. Należy podkreślić iż powyższe wykroczenie popełnia zarówno kierujący pojazdem, który w czasie jazdy rozmawia przez telefon komórkowy trzymając go w ręku, jak również kierujący pojazdem, który w czasie jazdy korzysta z telefonu w inny sposób, wymagający trzymania tego urządzenia w ręku. Art. 45 ust. 2 pkt 1 tej ustawy zabrania korzystania z telefonu wymagającego trzymania słuchawki lub mikrofonu w ręku, nie ma więc znaczenia czy osoba rozmawia przez telefon czy korzysta z niego w inny sposób np. wysyła widomości sms, korzysta z przeglądarek internetowych zainstalowanych w telefonie, jak również z dyktafonu itp. Ustawodawca wprowadzając powyższy zakaz miał na uwadze, iż korzystanie z telefonu trzymanego w ręku w czasie jazdy zakłóca uwagę kierowcy i może być przyczyną zdarzenia drogowego. Trzymanie w ręku takiego aparatu wyłącza jedną rękę, a tym samym utrudnione jest dokonywanie manewrów, a nadto rozprasza uwagę kierowcy. Obwiniona kierując samochodem osobowym marki C. o nr rej. (...) trzymała w ręku przy uchu telefon komórkowy i korzystała z niego rozmawiając. W związku z powyższym nie poświęcała pełnej uwagi na prowadzenie pojazdu i w razie nagłej sytuacji drogowej nie mogłaby w sposób należyty wykonać manewru pojazdem, czy odpowiednio wcześnie zauważyć zagrożenia.
Wymierzając karę obwinionej, Sąd kierował się ustawowymi dyrektywami jej wymiaru określonymi w art. 33 kw. W przekonaniu Sądu orzeczona kara w swojej dolegliwości nie przekracza stopnia winy obwinionej, jest adekwatna do stopnia wymagalności zachowania zgodnego z prawem w odniesieniu do realiów sprawy. Orzeczona kara jest karą spełniającą swe cele zarówno w zakresie prewencji generalnej, jak i przede wszystkim indywidualnej. Jest ona adekwatna do okoliczności przypisanych jej czynów i ich społecznej szkodliwości. Okolicznością łagodzą był fakt niekaralności obwinionej za przestępstwa. Sąd uwzględnił również sytuację majątkową obwinionej, która prowadzi przedsiębiorstwo w N., ma syna na utrzymaniu, osiąga roczny dochód w wysokości ok. 100000 dolarów rocznie, posiada mieszkanie o powierzchni ok. 100-110 m 2. Mając powyższe na względzie i treść art. 24 § 3 kw, Sąd wymierzył obwinionej łącznie karę 700 złotych grzywny.
Jako że obwiniona została skazana, to na podstawie art. 627 kpk w zw. z art. 119 kpw, art. 118 § 1 i § 3 kpw, Sąd zasądził od niej na rzecz Skarbu Państwa opłatę w wysokości 70 zł, ustaloną na podstawie art. 3 ust. 1 w zw. z art. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych (tekst jednolity Dz. U. z 1983 r., nr 49, poz. 223 ze zm.) oraz koszty postępowania, tj. zryczałtowane wydatki postępowania – 100 zł, których wysokość ustalono na podstawie § 1 pkt 1 oraz § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 roku w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. z 2001 r., nr 118, poz. 1269 ze zm.).