descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt XI W 10539/14

Wyrok zaoczny

W imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 30 czerwca 2015 roku

Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie, XI Wydział Karny

w składzie:

Przewodniczący: SSR Michał Kowalski

Protokolant: Aleksandra Szustakiewicz

to jest o wykroczenie z art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.) w zw. z art. 15 ust. 2 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. U. UE. L. 1985.370.8 ze zm.),

2. w miejscu i czasie jak w punkcie pierwszym nieprawidłowo operował przełącznikiem urządzenia rejestrującego, umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy w ten sposób, że urządzenie rejestrowało okres odpoczynku w sytuacji przebywania kierowcy w okresie dyspozycji,

to jest o wykroczenie z art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.) w zw. z art. 15 ust. 3 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. U. UE. L. 1985.370.8 ze zm.),

3. w miejscu i czasie jak w punkcie pierwszym wbrew obowiązkowi, nie udzielił właściwemu organowi, upoważnionemu z mocy ustawy do legitymowania, wiadomości co do zawodu i miejsca zatrudnienia,

to jest o wykroczenie z art. 65 § 2 kw,

I. obwinionego R. W. uznaje za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów: z punktu 1 – stanowiącego wykroczenie z art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, z punktu 2 – stanowiącego wykroczenie z art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, z punktu 3 – stanowiącego wykroczenie z art. 65 § 2 kw i za to na podstawie wskazanych przepisów skazuje go, a na podstawie art. 65 § 2 kw w zw. z art. 9 § 2 kw, art. 24 § 1 i 3 kw wymierza obwinionemu łącznie karę grzywny w wysokości 1000 (tysiąc) złotych;

II. na podstawie art. 118 § 1 kpw, art. 627 kpk w zw. z art. 119 kpw zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 (sto) złotych tytułem wydatków postępowania oraz kwotę 100 (sto) złotych tytułem opłaty.

Uzasadnienie

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 16 czerwca 2014 roku około godziny 08:08 w W. na ul. (...) funkcjonariusz Policji R. T. przeprowadził kontrolę obwinionego R. W. - kierowcy autobusu marki R. o numerze rejestracyjnym (...).

Kontrolujący stwierdził, że obwiniony wykonywał przewóz drogowy z naruszeniem obowiązków i warunków tego przewozu, określonych w ustawie z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym.

Podczas kontroli obwiniony okazał wykresówki, które nie zawierały wprowadzonych ręcznie bądź automatycznie wszystkich wymaganych danych dotyczących okresów aktywności kierowcy - za 3, 4, 5, 6, 8, 9, 10, 11, 12, 13 czerwca 2014 roku.

Nadto obwiniony w trakcie kontroli drogowej nieprawidłowo operował przełącznikiem urządzenia rejestrującego, umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy, w ten sposób, że urządzenie rejestrowało okres odpoczynku w sytuacji przebywania kierowcy w okresie dyspozycji.

W trakcie przedmiotowej kontroli obwiniony R. W. odmówił też legitymującemu go funkcjonariuszowi Policji R. T. podania swojego zawodu i miejsca zatrudnienia.

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o następujące dowody:

zeznania świadka R. T. (k. 29v);

protokół kontroli drogowej (k. 21-25);

kopie dokumentów (k. 5-20);

notatkę urzędową (k. 1).

Sąd zważył, co następuje

Odnośnie poczynionych przez Sąd ustaleń faktycznych

Ustalony przez Sąd stan faktyczny nie budzi żadnych wątpliwości.

Sąd dał wiarę zeznaniom świadka R. T. (k. 29v) - funkcjonariusza (...), albowiem są one jasne, pełne, logiczne. Znajdują potwierdzenie w treści protokołu kontroli drogowej (k. 21-25), notatki urzędowej (k. 1) oraz dokumentów poddanych kontroli, w szczególności wykresówek (k. 10-20). Wszystkie te dokumenty korespondują z zeznaniami świadka, który przeprowadził kontrolę. Treść protokołu i notatki urzędowej nie budzi żadnych wątpliwości Sądu. Zostały one sporządzone przez funkcjonariusza publicznego, osobę obcą dla obwinionego, która nie ma żadnego interesu, aby pomawiać go o czyny, których tenże obwiniony nie popełnił.

Sąd uznał nadto za wiarygodne wszystkie dokumenty ujawnione w toku rozprawy. Nie zachodzą bowiem żadne okoliczności mogące podważyć ich wiarygodność.

Odnośnie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego obwinionemu

Czyny przypisane obwinionemu (pkt. 1 i 2) wyczerpały dyspozycję art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym, który stanowi, że kierujący wykonujący przewóz drogowy z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze grzywny w wysokości do 2.000 złotych.

Wykaz naruszeń wskazany jest w załączniku nr 1 do wzmiankowanej wyżej ustawy (art. 92 ust. 2). Naruszeniem takim jest m.in. nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań urządzenia w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi (Lp. 13.2 załącznika) i nieprawidłowe operowanie przełącznikiem urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy - za każdy dzień (Lp. 13.3 załącznika).

Przepisy art. 15 ust. 2 i 3 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 roku w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.U.UE.L.1985.370.8 ze zm.) stanowią, że kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują. Kierowcy obsługują nadto przełączniki umożliwiające osobną i wyraźną rejestrację okresów: czasu prowadzenia pojazdu, innej pracy, okresów gotowości oraz przerwy w pracy i okresów dziennego wypoczynku.

Wykroczenie z art. 65 § 2 kw popełnia ten, kto wbrew obowiązkowi nie udziela właściwemu organowi państwowemu lub instytucji, upoważnionej z mocy ustawy do legitymowania, wiadomości lub dokumentów co do m.in. zawodu i miejsca zatrudnienia. Prawo do legitymowania osób w celu ustalenia ich tożsamości daje policjantom przepis art. 15 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji. Obwiniony R. W. na żądanie policjanta nie udzielił mu wiadomości co do swojego zawodu i miejsca zatrudnienia, popełniając tym samym wykroczenie z art. 65 § 2 kw w przypisanej mu postaci.

Kwalifikacja prawna czynów obwinionego nie budzi żadnej wątpliwości.

Zasadnym jest zatem twierdzenie, iż obwiniony jest sprawcą wykroczeń, a nie jedynie czynów zabronionych. Jego czyny są bezprawne (naruszają normę sankcjonowaną i nie zostały popełnione w okolicznościach wyłączających bezprawność), karalne (realizują wszystkie znamiona czynu zabronionego i nie zostały popełnione w okolicznościach wyłączających bezprawność), karygodne (są czynami społecznie szkodliwymi), są to również czyny zawinione przez obwinionego (popełnione w sytuacji, w której sprawca mógł postąpić zgodnie z nakazem zawartym w normie prawnej, nie zachodzi w stosunku do niego żadna z ustawowych lub pozaustawowych okoliczności wyłączających winę). Stopień zawinienia wyznaczają: rozpoznawalność sytuacji – zarówno w sferze faktycznej, jak i w płaszczyźnie jej prawnego wartościowania, możliwość przeprowadzenia prawidłowego procesu motywacyjnego i podjęcie decyzji o postąpieniu zgodnie z nakazem prawa oraz zdolność do pokierowania swoim postępowaniem. Ocena tych okoliczności prowadzi do wniosku, iż obwinionemu można postawić zarzut, że w czasie swoich bezprawnych, karalnych i społecznie szkodliwych czynów nie dał posłuchu normom prawnym.

Stosownie do treści przepisu art. 9 § 2 kw – Sąd, orzekając jednocześnie o ukaraniu za trzy wykroczenia, wymierzył łącznie karę w granicach zagrożenia określonych w przepisie przewidującym najsurowszą karę – art. 65 § 2 kw.

Odnośnie wymiaru kary i pozostałych rozstrzygnięć

Wymierzając karę obwinionemu R. W., Sąd kierował się ustawowymi dyrektywami jej wymiaru określonymi w art. 33 kw.

W przekonaniu Sądu orzeczona kara w swojej dolegliwości nie przekracza stopnia winy obwinionego, jest adekwatna do stopnia wymagalności zachowania zgodnego z prawem w odniesieniu do realiów sprawy. Stopień społecznej szkodliwości czynu był stosunkowo znaczny - z uwagi na faktyczną niemożność skontrolowania prawidłowości wykonywania przewozu przez obwinionego.

Wymierzając karę obwinionemu, Sąd miał na uwadze okoliczności wymienione w art. 33 § 2 kw, a także niekaralność obwinionego za przestępstwa - k. 55 i karalność za wykroczenia drogowe - k. 56.

Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, iż orzeczona wobec obwinionego kara grzywny w wysokości 1000 złotych jest sprawiedliwa.

Sąd, wymierzając obwinionemu karę grzywny w takim wymiarze, miał na uwadze cele zapobiegawcze i wychowawcze, jakie kara ma osiągnąć wobec obwinionego, a także miał na względzie, aby kara była sprawiedliwa w odbiorze społecznym i zrealizowała cele prewencji ogólnej.

Na podstawie przepisów art. 118 § 1 kpw, art. 627 kpk w zw. z art. 119 kpw, Sąd zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa opłatę w wysokości 100 zł, ustaloną na podstawie art. 3 ust. 1 w zw. z art. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych (tekst jednolity: Dz. U. Nr 49 z 1983 roku, poz. 223 ze zm.) oraz koszty postępowania, tj. zryczałtowane wydatki postępowania – 100 złotych, których wysokość ustalono na podstawie § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 roku w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia.