descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt XI Kz 182/15

Postanowienie

Dnia 08 kwietnia 2015 roku

Sąd Okręgowy w Lublinie XI Wydział Karny Odwoławczy:

SSA w SO Tamara Pawlak (spraw.)

Uzasadnienie

Wskazanym wyżej postanowieniem Sąd Rejonowy w Białej Podlaskiej na podstawie art. 89 ust. 4, 5 i 6 Ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., Nr 680 z późn. zm.) przedłużył okres pobytu cudzoziemki T. K. oraz małoletniego dziecka pozostającego pod jej opieką S.-M. B. w (...)na okres 90 (dziewięćdziesięciu) dni, tj. do dnia 24 czerwca 2015 r.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła cudzoziemka. Nie wskazując konkretnych zarzutów stawianych zaskarżonemu orzeczeniu wniosła o jego uchylenie w całości. W uzasadnieniu wniesionego środka odwoławczego odniosła się zaś do przyczyn umieszczenia w (...) przyczyn przedłużenia pobytu w ośrodku oraz negatywnego wpływu detencji na zdrowie jej syna.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zasadne jest stanowisko Sądu Rejonowego, iż zachodzą przesłanki do przedłużenia okresu pobytu cudzoziemki T. K. w (...)

Cudzoziemka (wraz z małoletnim dzieckiem pozostającym pod jej opieką) została umieszczona w (...)w B. wskutek wykonania postanowienia Sądu Rejonowego w Białej Podlaskiej z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie o sygn. akt VII Ko 11/15.

W trakcie pobytu w (...) wydano wobec cudzoziemki decyzję o odmowie nadania statusu uchodźcy i odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej (decyzja nr (...) - k. 11-13v.). Decyzja ta została doręczona cudzoziemce w dniu 04 marca 2015 r., a więc przed upływem okresu, na jaki cudzoziemka została umieszczona w (...) i nie uzyskała ona dotychczas atrybutu ostateczności.

Stosownie do treści art. 89 ust. 4 Ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U.2012.680 t.j.), który ma zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, jeżeli decyzja kończąca postępowanie w sprawie o nadanie statusu uchodźcy i udzielenie ochrony uzupełniającej, na podstawie której nie nadano statusu uchodźcy i nie udzielono ochrony uzupełniającej, została doręczona wnioskodawcy przed upływem okresów, o których mowa w ust. 1-3, okres pobytu w strzeżonym ośrodku lub areszcie dla cudzoziemców może być przedłużony na czas określony, niezbędny do wydania decyzji ostatecznej w tej sprawie lub do przymusowego wykonania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu.

Skoro procedura administracyjna w sprawie o nadanie T. K. statusu uchodźcy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wszczęta w dniu 26 stycznia 2015 r. do dnia wydania zaskarżonego postanowienia nie została zakończona, to w tej sytuacji słusznie wskazał Sąd Rejonowy, iż przedłużenie okresu stosowania środka detencyjnego jest niezbędne do wydania decyzji ostatecznej w sprawie odmowy nadania cudzoziemcowi statusu uchodźcy.

Samo umieszczenie cudzoziemki w (...) było zaś spowodowane koniecznością zapobieżenia nadużycia postępowania w sprawie o nadanie statusu uchodźcy, bowiem T. K. czterokrotnie stawiała się na granicy RP nie deklarując chęci ubiegania się o nadanie statusu uchodźcy na terytorium Polski (art. 87 ust. 1 pkt 2 Ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terenie Rzeczypospolitej Polskiej), co przesądziło o rozstrzygnięciu Sądu Rejonowego w Białej Podlaskiej. Brak jest zatem podstaw do tego by mogła ona oczekiwać na zakończenie procedury o nadanie statusu uchodźcy poza strzeżonym ośrodkiem. Niczego w tym przypadku nie mogą zmienić argumenty przedstawione przez skarżącą w zażaleniu, że już za pierwszym razem, stawiając się na granicy polsko – białoruskiej w T., jej mąż zadeklarował chęć złożenia wniosku o nadanie statusu uchodźcy, bowiem okoliczności te pozostają bez wpływu na byt przesłanki z art. 89 ust. 4 w/w ustawy warunkującej możliwość przedłużenia okresu pobytu cudzoziemca w (...)

W zaistniałej sytuacji zachodzi więc konieczność przedłużenia okresu pobytu cudzoziemki w (...) na czas wskazany w zaskarżonym postanowieniu, a niezbędny do zakończenia postępowania o nadanie statusu uchodźcy i udzielenia ochrony uzupełniającej – stosownie do treści art. 89 ust. 4 w/w ustawy. Pomimo podnoszonej fakultatywności tej decyzji w realiach niniejszej sprawy jest ona prawidłowa.

Sąd Okręgowy nie stwierdza również okoliczności wymienionych w art. 88 ust. 3 pkt 2 w/w ustawy, które uzasadniałyby odstąpienie od przedłużenia pobytu cudzoziemki w strzeżonym ośrodku. Tego rodzaju okoliczności - w stosunku do swojej osoby - skarżąca zresztą nie wskazuje.

W odniesieniu natomiast do eksponowanej w zażaleniu okoliczności dotyczącej stanu zdrowia syna cudzoziemki to wskazać należy, iż jakkolwiek S.-M. B. był hospitalizowany w dniach 17 - 24 marca 2015 r. to został w stanie ogólnym dobrym wypisany do dalszego leczenia ambulatoryjnego (k. 44-45), a zatem stan jego zdrowia nie jest na tyle zły, aby wymagał dalszej hospitalizacji, co potwierdza również załączona dokumentacja medyczna z Wojewódzkiego Szpitala (...) w B. z dnia 07 kwietnia 2015 r. (data wpływu). W związku z tym obecny stan jego zdrowia nie przemawia za uwzględnieniem żądania skarżącej o zwolnienie ich ze strzeżonego ośrodka.

Natomiast umieszczenie dziecka w (...) wraz z ich prawnym opiekunem ma na celu ochronę jego praw i interesów oraz jest uzasadnione zasadą integralności rodziny. Decyzja ta jest zgodna z przepisami art. 3 oraz 22 Konwencji o Prawach Dziecka i nie narusza art. 3 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Ponadto podnieść należy, że o wiele poważniejsze skutki dla dziecka stanowiłaby rozłąka z rodzicami niż przebywanie razem z nimi w warunkach stworzonych w ośrodku, w którym mają zapewnioną pełną opiekę.

Z tych wszystkich względów Sąd Okręgowy orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia.