Treść orzeczenia
Sygn. akt XI Ka 589/13
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 24 września 2013 roku
Sąd Okręgowy w Lublinie w XI Wydziale Karnym-Odwoławczym
w składzie: Przewodniczący: SSO Arkadiusz Śmiech – spr.
Sędziowie: SO Elżbieta Jóźwiakowska
SO Ewa Bogusz - Patyra
Protokolant: prot. Katarzyna Zabielska
przy udziale Prokuratora Marty Baranowskiej po rozpoznaniu w dniu 24 września 2013 roku sprawy A. C. oskarżonego z art. 279 § 1 k.k. i in. na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Kraśniku z dnia 19 marca 2013 r. sygn. akt II K 850/12
I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że należną opłatę za pierwszą instancję ustala na kwotę 600 (sześćset) złotych;
II. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, uznając apelację za oczywiście bezzasadną;
III. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa za postępowanie odwoławcze 600 (sześćset) złotych opłaty oraz 20 (dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu poniesionych wydatków.
Uzasadnienie
Apelacja wniesiona przez obrońcę oskarżonego, jako oczywiście bezzasadna, nie zasługiwała na uwzględnienie.
Wobec nie złożenia przez strony wniosku o uzasadnienie wyroku Sąd Okręgowy odstąpił od sporządzenia uzasadnienia orzeczenia wyjaśniającego przyczyny, z powodu których apelacja została uznana za oczywiście bezzasadną (art. 457 § 2 kpk).
Uzasadnienia wymagała jedynie korekta orzeczenia sądu I instancji dokonana przez Sad Okręgowy z urzędu. Wyrok Sądu Rejonowego dotknięty był, bowiem uchybieniem w zakresie wysokości opłaty zasądzonej od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa.
Sąd Rejonowy wymierzył oskarżonemu za przypisane mu przestępstwa karę łączną jednego roku i sześciu miesięcy pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny w wymiarze stu pięćdziesięciu stawek dziennych po dziesięć złotych każda stawka.
Zgodnie z treścią art. 2 ust 1 pkt 4 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 1983 r nr 49 poz. 223 z późn. zm.) skazany w pierwszej instancji obowiązany jest uiścić opłatę w wysokości 300 złotych w razie skazania na karę pozbawienia wolności do dwóch lat. Z kolei, stosownie do unormowania art. 3 ust. 1 w/w ustawy, w razie orzeczenia grzywny obok kary pozbawienia wolności, skazany jest obowiązany uiścić opłatę w wysokości 20 % od kwoty wymierzonej grzywny.
Mając zatem na uwadze powyższe wysokość opłaty należnej od oskarżonego należało ustalić w łącznej wysokości 600 złotych, a nie zaś w wysokości 300 złotych jak błędnie w tym zakresie orzekł Sąd Rejonowy w treści zaskarżonego wyroku.
W związku z powyższym Sąd Okręgowy dokonał zmiany zaskarżonego wyroku w sposób wskazany w części dyspozytywnej swego wyroku.
Nie stwierdzając zaś innych uchybień w postępowaniu przed Sądem I instancji, które uzasadniałyby potrzebę dalszej zmiany wyroku lub jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, w tym z przyczyn wskazanych w treści art. 439 kpk oraz art. 440 kpk, Sąd Okręgowy w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymał w mocy, uznając apelację za oczywiście bezzasadną.
Rozstrzygnięcie o opłacie za II instancję oraz o wydatkach postępowania odwoławczego znajduje uzasadnienie w treści art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 1983r. Nr 49, poz. 223 z późn. zm.) i art. 636 § 1 kpk.