Treść orzeczenia
Sygn. akt XI Ka 457/14
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 25 czerwca 2014 roku
Sąd Okręgowy w Lublinie XI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :
Sędzia SO Arkadiusz Śmiech
Protokolant Dominika Karasek-Raczyńska
po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2014 roku sprawy C. Ż. obwinionego z art. 107 k.w. na skutek apelacji wniesionej przez oskarżycielkę posiłkową od wyroku Sądu Rejonowego w Białej Podlaskiej z dnia 19 lutego 2014 roku sygn. akt II W 4085/13
I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;
II. zasądza od oskarżycielki posiłkowej J. D. na rzecz Skarbu Państwa za postępowanie odwoławcze 100 (sto) złotych opłaty oraz 50 (pięćdziesiąt) złotych tytułem ryczałtu wydatków.
Uzasadnienie
C. Ż. został obwiniony o to, że w okresie od lipca 2013 r. do 8 września 2013 r. w miejscowości J. P., pow. (...), woj. (...) złośliwie niepokoił J. D. w ten sposób, że telefonował do wymienionej i wysyłał wiadomości sms różnej treści w celu dokuczenia,
tj. o wykroczenie z art. 107 kw
Wyrokiem z dnia 19 lutego 2014 r. Sąd Rejonowy w Białej Podlaskiej C. Ż. uniewinnił od zarzucanego mu czynu; koszty postępowania przejął na rachunek Skarbu Państwa.
Apelację od powyższego wyroku wniosła oskarżyciela posiłkowa. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na treść orzeczenia oraz obrazę przepisów postępowania i prawa materialnego, a także rażącą niewspółmierność kary, a także niezastosowanie środka zabezpieczającego.
Domagała się natomiast skazania obwinionego i zmiany wyroku, albo jego uchylenia.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje
Apelacja nie jest zasadna, stąd nie zasługiwała na uwzględnienie.
Kontrola odwoławcza prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia przeprowadzona przez Sąd Okręgowy nie ujawniła, aby Sąd I instancji dopuścił się jakichkolwiek uchybień, w tym wskazanych w środku odwoławczym, mających wpływ na prawidłowość zapadłego rozstrzygnięcia, czego konsekwencją było uznanie apelacji za niezasadną.
Przede wszystkim należy podkreślić, że oskarżycielka posiłkowa niesłusznie kwestionuje dokonaną przez Sąd I instancji ocenę dowodów. Motywy tej oceny zostały zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Wywody Sądu są logiczne i przekonujące. Nie pozostawiają wątpliwości co do przedstawionego w nich rozumowania, które w pełni odpowiada dyrektywom art. 7 kpk. Prawidłowość stanowiska Sądu I instancji dotyczy całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego – tak dowodów o charakterze osobowym, jak i materiału pozaosobowego, przy ocenie którego Sąd Rejonowy miał w polu widzenia konflikt, jaki zrodził się między stronami niniejszego postępowania. Argumenty, którymi w tym zakresie posłużył się tenże Sąd są skarżącej znane, nie ma zatem potrzeby ich powtarzania. Sama oskarżycielka nie jest w stanie wykazać ich ułomności, toteż jego wywody mają charakter wyłącznie polemiczny. Przypomnieć tu należy, iż ocena dowodów, w tym osobowych (wyjaśnienia obwinionego, zeznania świadków) jest domeną Sądu pierwszej instancji, który po bezpośrednim przesłuchaniu poszczególnych osób ma prawo jednym z nich dać wiarę a innym nie – pod warunkiem należytego uzasadnienia w tym zakresie, któremu to zadaniu Sąd ten w pełni sprostał.
Wymowa całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, który należy uznać za kompletny, jest jednoznaczna. W jego świetle brak jest podstaw do przyjęcia, iż obwiniony złośliwie niepokoił pokrzywdzoną - w celu dokuczenia jej. Dla bytu tego wykroczenia konieczna jest umyślność w postaci zamiaru bezpośredniego. Czyn stanowiący wykroczenie z art. 107 kw polega na działaniu kierunkowym - w celu dokuczenia innej osobie, a zatem należy ustalić, że po stronie sprawcy tego wykroczenia zachodzi złośliwość. Tego rodzaju wymiana sms-ów z pokrzywdzoną, jaka przedstawia się na tle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie świadczy o realizacji znamion zarzucanego C. Ż. wykroczenia.
Nadinterpretację stanowią wywody apelacji, w których skarżąca usiłuje przedstawić własną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Samo subiektywne przekonanie pokrzywdzonej nie jest wystarczające dla realizacji znamion występku z art. 107 kw. Musi ono być bowiem oparte na przesłankach natury obiektywnej. Te zaś w sprawie nie występują.
Reasumując należy stwierdzić, , iż Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił stan faktyczny i wyciągnął z niego prawidłowe wnioski pozostające w zgodzie zasadami doświadczenia życiowego.
W tym stanie rzeczy, nie znajdując podstaw do uwzględnienia apelacji, Sąd Okręgowy na mocy art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 109 § 2 kpw zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.
Rozstrzygnięcie o kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze uzasadnia treść art. 636 § 1 kpk w zw. z art. 119 kpw.