Treść orzeczenia
Sygn. akt XI Ka 347/14
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 24 czerwca 2014 roku
Sąd Okręgowy w Lublinie XI Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSO Arkadiusz Śmiech /spr./
Sędziowie: SO Ewa Bogusz-Patyra
SO Katarzyna Żmigrodzka
Protokolant: st. protokolant Dominika Karasek-Raczyńska
przy udziale Prokuratora Małgorzaty Kwaśnickiej po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2014 roku sprawy J. Ś. oskarżonego z art. 279 § 1 kk w zb. z art. 64 § 2 kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Radzyniu Podlaskim z dnia 26 listopada 2013 r. II K 401/13
I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że wysokość zasądzonej na rzecz Skarbu Państwa opłaty ustala na 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych;
II. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, uznając apelację za oczywiście bezzasadną;
III. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa za postępowanie odwoławcze 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych opłaty oraz 20 (dwadzieścia) złotych zwrotu wydatków.
Uzasadnienie
Apelacja wniesiona przez obrońcę oskarżonego, jako oczywiście bezzasadna, nie zasługiwała na uwzględnienie.
Wobec nie złożenia przez strony wniosku o uzasadnienie wyroku Sąd Okręgowy odstąpił od sporządzenia uzasadnienia orzeczenia wyjaśniającego przyczyny, z powodu których apelacja została uznana za oczywiście bezzasadną (art. 457 § 2 kpk).
Uzasadnienie wyroku sądu odwoławczego zostanie sporządzone jedynie w zakresie korekty orzeczenia sądu I instancji dokonanej przez Sąd Okręgowy z urzędu. Wyrok Sądu Rejonowego dotknięty jest bowiem uchybieniem w zakresie wysokości opłaty zasądzonej od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa.
Sąd Rejonowy wymierzył oskarżonemu za przypisane mu przestępstwo karę jednego roku i dwóch miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny osiemdziesięciu stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę dziesięciu złotych.
Zgodnie z treścią art. 2 ust 1 pkt 4 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 1983 r nr 49 poz. 223 z późn. zm.) skazany w pierwszej instancji obowiązany jest uiścić opłatę w wysokości 300 złotych w razie skazania na karę pozbawienia wolności do dwóch lat. Z kolei, stosownie do unormowania art. 3 ust. 1 w/w ustawy, w razie orzeczenia grzywny obok kary pozbawienia wolności, skazany jest obowiązany uiścić opłatę w wysokości 20 % od kwoty wymierzonej grzywny.
Mając zatem na uwadze powyższe wysokość opłaty należnej od oskarżonego należało ustalić w łącznej wysokości 460 złotych, a nie zaś w wysokości 300 złotych jak błędnie w tym zakresie orzekł Sąd Rejonowy w treści zaskarżonego wyroku.
W związku z powyższym Sąd Okręgowy dokonał zmiany zaskarżonego wyroku w sposób wskazany w części dyspozytywnej swego orzeczenia.
Nie stwierdzając zaś innych uchybień w postępowaniu przed Sądem I instancji, które uzasadniałyby potrzebę dalszej zmiany wyroku lub jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, w tym z przyczyn wskazanych w treści art. 439 kpk oraz art. 440 kpk, Sąd Okręgowy w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymał w mocy, uznając apelację za oczywiście bezzasadną.
Rozstrzygnięcie o opłacie za II instancję oraz o wydatkach postępowania odwoławczego znajduje uzasadnienie w treści art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 1983r. Nr 49, poz. 223 z późn. zm.) i art. 636 § 1 kpk.