Treść orzeczenia
Sygn. akt X C 3437/18 upr.
Uzasadnienie
Powód, Kancelaria (...) S.A. z siedzibą w K., domagał się zasądzenia od pozwanego T. K. kwoty 849,00 zł. z ustawowymi odsetkami od dnia 15 listopada 2015 r. do dnia 31 grudnia 2015 r. i odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 01 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty oraz kosztami procesu, w tym kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu podał, że (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. dokonała w dniu 30 listopada 2017 r. na jego rzecz przelewu wierzytelności, przysługującej jej wobec pozwanego, o czym pozwany został poinformowany pismem z tego samego dnia. Wierzytelność powyższa wynika z umowy pożyczki na kwotę 500,00 zł., zawartej w dniu 14 października 2015 r. przez pozwanego z cedentem za pośrednictwem platformy internetowej (...) pl. (...) z zawarciem pierwszej umowy pożyczki, strony zawierały umowę ramową pożyczki, która określała zasady i warunki zawierania wszystkich umów pożyczek. Pozwany, zgodnie z umową pożyczki, przed wypłaceniem przez cedenta środków pieniężnych w umówionej wysokości na wskazane przez niego konto bankowe – dokonał weryfikacji swoich danych osobowych oraz akceptacji warunków umowy i warunków spłaty zobowiązania, realizując czynności weryfikacyjne zgodnie z umową ramową pożyczki. Cedent w dniu 14 października 2015 r. wypłacił środki pieniężne zgodnie z zawartą umową. Pozwany zobowiązał się do zwrotu należności w kwocie 849,00 zł. w terminie do dnia 14 listopada 2015 r. Dokonał on wpłat na rachunek cedenta w łącznej kwocie 0 zł. Powód w dniu 30 listopada 2017 r. wezwał pozwanego do dobrowolnego spełnienia świadczenia.
Pismem z dnia 03 października 2018 r. powód ograniczył powództwo w ten sposób, że wniósł o zasądzenie kwoty 639,33 zł. i kosztów procesu od pierwotnej wartości przedmiotu sporu. Podał, że strony w dniu 04 lipca 2018 r. ustaliły harmonogram spłaty roszczenia. Pozwany tym samym uznał swój dług co do zasady i wysokości. Dokonał on też czterech wpłat na rachunek powoda w ramach realizacji przedmiotowego porozumienia.
Pozwany, T. K., nie stawił się na rozprawie i nie zajął stanowiska w sprawie.
Sąd ustalił, co następuje
W dniu 14 października 2015 r. sporządzona została przez (...) Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. umowa o udzielanie pożyczek, w której jako pożyczkobiorca wpisany został T. K.. Zgodnie z jej treścią, pożyczkodawca – ww. Spółka z o.o. miał udzielać pożyczkobiorcy pożyczek w sposób i na warunkach w niej określonych, na jego wniosek. Zgodnie z ww. umową (paragraf 3), dla zawarcia umowy i zawierania umów pożyczek niezbędne było uprzednie utworzenie przez pożyczkobiorcę Profilu Klienta zgodnie z Regulaminem. Jednym z warunków było dokonanie przelewu z rachunku pożyczkobiorcy kwoty 0,01 zł. tytułem opłaty weryfikacyjnej. Wypełniony został formularz informacyjny nr (...)- (...), dotyczący pożyczki konsumenckiej, w którym wpisano jako kredytodawcę (...) Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W., całkowitą kwotę kredytu – 634,00 zł., sumę udostępnionych środków pieniężnych w kwocie 500,00 zł.
W dniu 12 października 2015 r. zaksięgowany został przelew kwoty 0,01 zł. z rachunku T. K. na rachunek bankowy o numerze (...). W dniu 14 października 2015 r. z powyższego rachunku dokonano przelewu na rachunek pozwanego kwoty 500,00 zł. (dowód: umowa o udzielanie pożyczek, k. 26-30, formularz informacyjny, k. 33-34, potwierdzenie transakcji, k. 35,36)
W dniu 30 listopada 2017 r. między Kancelarią (...) S.A. z siedzibą w (...) Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. zawarta została umowa cesji wierzytelności, których listę stanowił Załącznik nr 3 do umowy. Zgodnie z § 2 pkt 3, § 3 i § 4 cedent oświadczył, że przenosi na cesjonariusza wierzytelności, które przechodzą na niego z dniem zawarcia umowy pod warunkiem zapłaty ceny. Sporządzony został wyciąg z Załącznika nr 1 do umowy przelewu wierzytelności z dnia 30 listopada 2017 r., zgodnie z którym pod pozycją 3643 znajdują się dane T. K., numer umowy (...) z dnia 30 listopada 2015 r., termin płatności 14 listopada 2015 r., kapitał 500,00 zł., kwota zadłużenia łącznie 849,00 zł.
(dowód: umowa przelewu, k. 18-22, wyciąg z załącznika nr 1, k. 23)
Pismem z dnia 19 lutego 2018 r. pozwany został zawiadomiony przez powoda o dokonanej cesji wierzytelności i wezwany do zapłaty kwoty 983,65 zł.
(dowód: wezwanie do zapłaty, k. 24-25)
W dniu 10 października 2018 r. sporządzono harmonogram spłat z dnia 04 lipca 2018 r. Powód informował w nim, że potwierdza ustalenie rozłożenia zadłużenia pozwanego na raty i wskazywał wysokość rat i termin ich spłaty. Pismo zawierało również oświadczenie, że pozwany uznaje dług, wynikający z umowy pożyczki numer (...) zarówno co do zasady jak i wysokości i zobowiązuje się do jego spłaty w powyższych ratach wraz z ustawowymi odsetkami do dnia zapłaty. Oświadczenie to nie zostało podpisane.
(dowód: harmonogram spłat, k. 10)
Sąd zważył, co następuje
Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie, bowiem powód nie wykazał, aby przysługiwało mu dochodzone roszczenie.
Stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentów, które jako dowód zostały złożone przez powoda, a które nie były kwestionowane.
Zgodnie z art. 339 § 1 i § 2 k.p.c., jeżeli pozwany nie stawił się na posiedzenie wyznaczone na rozprawę albo mimo stawienia się nie bierze udziału w rozprawie, Sąd wyda wyrok zaoczny. W tym wypadku przyjmuje się za prawdziwe twierdzenie powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie lub w pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa.
Sąd miał na uwadze, że w sporach z konsumentami należy zachować szczególną ostrożność przy ocenie ewentualnego przyjęcia za prawdziwe twierdzeń, zawartych w pozwie, zwłaszcza w sprawach, w których konsument nie podejmuje jakiejkolwiek obrony. Przy czym za niedopuszczalne należy uznać rozumowanie, zgodnie z którym z samego faktu milczenia pozwanego można wnioskować o potwierdzeniu przez niego prawdziwości twierdzeń powoda. Stąd za minimum w tego rodzaju sprawach należy uznać obowiązek przedstawienia umów, potwierdzających istnienie wierzytelności i legitymacji czynnej do jej dochodzenia przez powoda. Podkreślić przy tym należy, że sama możliwość wydania wyroku zaocznego nie zmienia rozkładu ciężaru dowodu.
Zgodnie z art. 6 k.c., którego procesowym odpowiednikiem jest art. 232 k.p.c., ciężar udowodnienia okoliczności spoczywa na stronie, która wywodzi z nich skutki prawne.
Zdaniem Sądu, dowody przeprowadzone w niniejszej sprawie z inicjatywy powoda, nie są wystarczające do ustalenia, że doszło do zawarcia umowy pożyczki, będącej źródłem zobowiązania, z którego wynikać miałaby wierzytelność, dochodzona pozwem, jak również, że wierzytelność ta była przedmiotem umowy przelewu z dnia 30 listopada 2017 r.
W szczególności podnieść należy, że umowa o udzielanie pożyczek z dnia 14 października 2015 r. nie została przez pozwanego podpisana.
Okoliczność powyższa jest istotna z uwagi na fakt, że w przypadku cesji wierzytelności warunkiem otrzymania należności przez nabywcę długu jest udowodnienie, że takie prawo przysługiwało pierwotnemu wierzycielowi (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 lipca 2006 r., V CSK 187/06). Stąd konieczność przedłożenia umowy, stanowiącej źródło dochodzonej wierzytelności.
W ocenie Sądu, powód nie wykazał również, że dochodzona przez niego wierzytelność była przedmiotem umowy przelewu z dnia 30 listopada 2017 r., zawartej z (...) Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W.. Brak w treści ww. umowy cesji jakiegokolwiek odniesienia do przedmiotowej wierzytelność, natomiast wyciąg z Załącznika nr 1 nie został przez nikogo podpisany.
Stosownie do art. 509 § 1 i 2 k.c. wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba, że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki. Tym samym, celem i skutkiem przelewu jest przejście wierzytelności na nabywcę. W wyniku przelewu przechodzi na nabywcę ogół uprawnień, przysługujących dotychczasowemu wierzycielowi, który zostaje wyłączony ze stosunku zobowiązaniowego, jaki go wiązał z dłużnikiem. Wierzytelność przechodzi na nabywcę w takim stanie, w jakim była w chwili zawarcia umowy o przelew. Przedmiotem przelewu jest zaś wierzytelność, tj. prawo podmiotowe wierzyciela do żądania od dłużnika świadczenia. Nie ulega przy tym wątpliwości, iż wierzytelność, stanowiąca przedmiot rozporządzenia, powinna być w dostateczny sposób oznaczona (zindywidualizowana). Dotyczy to przede wszystkim wyraźnego określenia stosunku zobowiązaniowego, z którego wynika zbywana wierzytelność, a zatem oznaczenia stron tego stosunku, świadczenia oraz przedmiotu świadczenia. Powyższe elementy muszą być oznaczone, bądź przynajmniej możliwe do oznaczenia (oznaczalne) w momencie zawierania umowy, przenoszącej wierzytelność. (por. Kodeks cywilny. Komentarz pod red. A. Kidyby, Tom III, Zobowiązania – część ogólna, Lex 2010 r.)
Zgodnie z § 4 umowy z dnia 30 listopada 2017 r., wierzytelności przechodzą na powoda z dniem zapłaty ceny. Tymczasem powód nie udowodnił, aby uiścił ww. cenę.
Powód w piśmie z dnia 03 października 2018 r. powołał się na uznanie długu przez pozwanego co do zasady i co do wysokości. Świadczyć o tym miało zdaniem powoda ustalenie harmonogramu spłaty i dokonanie przez pozwanego czterech wpłat. Tymczasem powód na powyższe okoliczności nie przedstawił żadnego dowodu. Oświadczenie o uznaniu długu, wynikającego z umowy pożyczki numer (...), zarówno co do zasady jak i wysokości oraz zobowiązanie do jego spłaty w ratach, wynikających z harmonogramu z dnia 10 października 2018 r., nie zostało podpisane przez pozwanego. (karta 10)
W konsekwencji powód nie udowodnił swojej legitymacji czynnej w niniejszym procesie.
Mając na uwadze powołane wyżej okoliczności, powództwo należało oddalić co do kwoty 639,33 zł., o czym Sąd orzekł w punkcie 2 wyroku.
W pozostałym zakresie postępowanie podlegało umorzeniu, bowiem powód ograniczył powództwo o kwotę 209,67 zł.
Zgodnie z przepisem art. 203 § 1 k.p.c., pozew może być cofnięty bez zezwolenia pozwanego aż do rozpoczęcia rozprawy, a jeżeli z cofnięciem połączone jest zrzeczenie się roszczenia - aż do wydania wyroku. Jeżeli powód cofnął ze skutkiem prawnym pozew lub jeżeli wydanie wyroku stało się z innych przyczyn zbędne lub niedopuszczalne, Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania (art. 355 § 1 k.p.c.).
Uznając cofnięcie pozwu za dopuszczalne w świetle przepisu art. 203 § 4 k.p.c., na podstawie art. 355 § 1 k.p.c. w zw. z art. 203 § 1 k.p.c. Sąd orzekł, jak w pkt 1 wyroku.