descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt VIII U 766/26

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 26.01.2026 Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) w X. uchylił decyzję z dnia 7.07.2025 r. i odmówił C. L. prawa do wypłaty świadczeń w zbiegu. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż ubezpieczona nie spełnia koniecznej przesłanki do wypłaty świadczeń w zbiegu, tzn. nie pozostawała we wspólności małżeńskiej do dnia śmierci małżonka. Jednocześnie wskazano, że kwoty dotychczas wypłacone nie podlegają zwrotowi.

/decyzja k. 61 akt ZUS/

Odwołanie od powyższej decyzji w dniu 24.02.2026 r. wniosła ubezpieczona C. L. domagając się jej zmiany i przyznanie jej prawa do wypłaty świadczeń w zbiegu z rentą rodzinną. Odwołująca wskazała, iż spełnia przesłanki z art. 95a ust 1-3 ustawy emerytalnej do wypłaty świadczeń w zbiegu , gdyż ma ustalone prawo do renty rodzinnej, miała zasądzone od męża alimenty, mieszkała z nim razem mimo rozwodu, prowadziła z nim wspólne gospodarstwo , opiekowała się nim do dnia śmierci. Skarżąca podniosła, iż zasadniczym celem renty wdowiej , podobnie jak renty rodzinnej jest zapewnienie kontynuacji środków utrzymania po śmierci osoby bliskiej.

/ odwołanie k. 3-5/.

W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania podnosząc, że w przypadku wnioskodawczyni nie została spełniona przesłanka z art. 95a ust. 3 ustawy o emeryturach i rentach z Fundusz Ubezpieczeń Społecznych, orzeczony prawomocnym wyrokiem rozwód powoduje trwałe ustanie wspólności małżeńskiej

/ odpowiedź na odwołanie k. 6/

Nadto decyzją z dnia 26.01.2026 Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) w X. stwierdził, iż C. L. w związku z ustaleniem, że na dzień 31.08.2025 nie istniało prawo do wypłaty świadczeń ustalonych w zbiegu z rentą rodzinną nie przysługuje prawo do kolejnego dodatkowego rocznego świadczenia pieniężnego, natomiast wypłacone kwoty nie podlegają zwrotowi.

/ decyzja k. 60 akt ZUS/

C. L. odwołała się także od wskazanej decyzji, domagając się jej zmiany i przyznanie jej prawa do kolejnego dodatkowego rocznego świadczenia pieniężnego. Odwołująca podniosła, iż w dacie wypłaty kolejnego dodatkowego rocznego świadczenia pieniężnego spełniała wszystkie przesłanki wskazane w art. 2-7 ustawy z dnia 26.05.2023 r. o kolejnym dodatkowym świadczeniu pieniężnym dla emerytów i rencistów ( Dz.U 2025 poz 183) przysługiwało jej niezmiennie prawo do renty rodzinnej po zmarłym mężu, które winno jej zostać wypłacone w zbiegu z jej emeryturą.

/ odwołanie k. 3 akt VIII U (...)/

W odpowiedzi na powyższe odwołanie organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania wskazując iż zgodnie z art. 7 ust.2 ustawy o kolejnym dodatkowym świadczeniu rocznym w razie zbiegu prawa do świadczeń, które są wypłacane przez organy emerytalno - rentowe decyzje w sprawie dodatkowego świadczenia wydaje i świadczenie to wypłaca Zakład Ubezpieczeń społecznych. Wobec faktu, iż wnioskodawczyni nie przysługuje prawo do zbiegu świadczeń wypłacanych przez ZUS nie przysługuje również prawo do kolejnego dodatkowego świadczenia rocznego. ZUS dokonał wypłaty kolejnego dodatkowego świadczenia rocznego w kwocie (...),54 jednak wnioskodawczyni nie jest zobowiązana do jego zwrotu.

/ odpowiedź na odwołanie k. 4 akt VIII U (...)/

Postanowieniem z dnia 16.03.2026 sprawy z obu ww. odwołań zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia.

/ postanowienie k. 7 akt VIII U (...)/

Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:

Wnioskodawczyni C. L. jest uprawniona do renty rodzinnej po zmarłym w dniu 22.01.2022 r. byłym mężu F. L. wypłacanej przez Wojskowe Biuro Emerytalne począwszy od 25.01.2022 r. Świadczenie to przysługiwało wnioskodawczyni na dzień 31.08.2025 i nadal przysługuje.

/ bezsporne, zawiadomienie o wypłacie wojskowej renty rodzinnej k. 55 akt emerytalnych ZUS, zeznania wnioskodawczyni protokół z rozprawy z dnia 23.04.2026 r. 00;14:25-00:15-08 w związku z informacyjnymi wyjaśnieniami 00:04:30 -00:13:50 /

Na mocy prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi XII Wydziału Cywilnego Rodzinnego z dnia 23.09.2010 - sygn. XII C (...) orzeczono o rozwiązaniu przez rozwód małżeństwa wnioskodawczyni z F. L.. Zgodnie ze wskazanym rozstrzygnięciem C. L. miała ustalone alimenty od ww. Powyższe orzeczenie stanowiło podstawę do ustalenia prawa ubezpieczonej do wypłaty wojskowej renty rodzinnej.

/ bezsporne, informacja z (...) z 4.06.2026 k. 59 akt emerytalnych ZUS, zeznania wnioskodawczyni protokół z rozprawy z dnia 23.04.2026 r. 00;14:25-00:15-08 w związku z informacyjnymi wyjaśnieniami 00:04:30 -00:13:50 /

W dniu 29.05.2025 ubezpieczona wystąpiła do ZUS o wypłatę świadczeń w zbiegu. We wniosku wskazała, że od chwili rozwodu miała przyznane alimenty od męża. Wskazała też, iż mimo rozwodu zamieszkiwała razem z mężem, którego z uwagi na chorobę przywiozła córka z E., wcześniej również utrzymywali stały kontakt. Opiekowała się chorym mężem do śmierci i poniosła koszty jego pogrzebu.

/ wniosek wraz z załączonym oświadczeniem w aktach ZUS dot. świadczeń w zbiegu k. 1-7/

Na mocy decyzji z dnia 7.07.2025 r. przyznano C. L. prawo do wypłaty świadczeń w zbiegu tj. własnej emerytury z rentą rodzinną.

/ bezsporne decyzja k. 8-9 akt ZUS dot. świadczeń w zbiegu zeznania wnioskodawczyni protokół z rozprawy z dnia 23.04.2026 r. 00;14:25-00:15-08 w związku z informacyjnymi wyjaśnieniami 00:04:30 -00:13:50 /

Decyzją z dnia 1.09.2025 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych przyznał C. L. kolejne dodatkowe roczne świadczenie pieniężne w kwocie 1255,54 zł w związku z wypłatą świadczeń w zbiegu.

/ decyzja z dnia 1.09.2025 r. w aktach ZUS dot. dodatkowego rocznego świadczenia pieniężnego/

Zawiadomieniem z dnia 12.12.2025 Wojskowe Biuro Emerytalne przekazało do ZUS informację o treści wyroku Sądu Okręgowego z dnia z dnia 23.09.2010 - sygn. XII C (...) będącego m.in podstawą wypłaty ubezpieczonej wojskowej renty rodzinnej.

/ bezsporne informacja z (...) z 4.06.2026 k. 59 akt emerytalnych ZUS/

W tym stanie rzeczy wydano obie zaskarżone decyzje uznając, iż wypłacone świadczenia nie podlegają zwrotowi.

/ bezsporne/

Wojskowe Biuro Emerytalne zostało poinformowane przez ZUS o braku zbiegu prawa do świadczeń.

/ bezsporne/

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o wskazane powyżej dokumenty, które nie były kwestionowane przez żadną ze stron nadto częściowo zeznania ubezpieczonej. Podkreślić należy, iż zeznania ubezpieczonej co do tego, że były mąż zameldowany w E., pomimo rozwodu przeprowadził się do niej i w praktyce z niewielkimi przerwami mieszkali ze sobą blisko 10 lat, ww. opiekowała się nim do chwili śmierci, ww. dokładał się do rachunków, byli związani emocjonalnie, duchowo i finansowo nie znajdują jakiegokolwiek potwierdzenia w innym zaoferowanym sądowi materiale dowodowym i pozostają gołosłownymi. Sąd przy tym pouczył odwołującą o konieczności wykazania swych twierdzeń za pomocą konkretnych środków dowodowych /zarządzenie – k. 8 w zw. z k. 10 w zw. z k. 14, e- prot. 00:13:50/. Co do pozostawania faktycznie we wspólności małżeńskiej wnioskodawczyni złożyła jednak wyłącznie własne oświadczenie.

Przede wszystkim zauważenia jednak wymaga to, że istotą sporu w niniejszej sprawie jest kwestia typowo prawna, a mianowicie to, czy prawo do wypłaty świadczeń na zasadach określonych w art. 95a ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS ma zastosowanie do osób, które są rozwiedzione (czy można mówić w takim przypadku o istnieniu wspólności małżeńskiej) i mają ustalone prawo do renty rodzinnej.

Sąd Okręgowy zważył co następuje

Odwołania nie zasługują na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 95a ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach

z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2025 r. poz. 1749 ze zm., dalej: ustawa o emeryturach i rentach z FUS, ustawa emerytalna), osobie uprawnionej do renty rodzinnej, o której mowa w art. 67 ust. 1 pkt 3 (a zatem małżonkowi, wdowie i wdowcowi uprawnionym do renty rodzinnej), oraz do emerytury, emerytury rolniczej, emerytury z ubezpieczenia społecznego rolników indywidualnych i członków ich rodzin, emerytury wojskowej, emerytury policyjnej, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego, emerytury pomostowej, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, renty z tytułu niezdolności do pracy, w tym renty szkoleniowej, renty rolniczej z tytułu niezdolności do pracy, renty rolniczej szkoleniowej, renty z ubezpieczenia społecznego rolników indywidualnych i członków ich rodzin, wojskowej renty inwalidzkiej albo policyjnej renty inwalidzkiej wypłaca się, zależnie od jej wyboru:

1) przysługującą rentę rodzinną oraz 25% emerytury, emerytury rolniczej, emerytury

z ubezpieczenia społecznego rolników indywidualnych i członków ich rodzin, emerytury wojskowej, emerytury policyjnej, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego, emerytury pomostowej, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, renty z tytułu niezdolności do pracy, w tym renty szkoleniowej, renty rolniczej z tytułu niezdolności do pracy, renty rolniczej szkoleniowej, renty z ubezpieczenia społecznego rolników indywidualnych

i członków ich rodzin, wojskowej renty inwalidzkiej albo policyjnej renty inwalidzkiej, albo

2) przysługującą emeryturę, emeryturę rolniczą, emeryturę z ubezpieczenia społecznego rolników indywidualnych i członków ich rodzin, emeryturę wojskową, emeryturę policyjną, zasiłek przedemerytalny, świadczenie przedemerytalne, emeryturę pomostową, nauczycielskie świadczenie kompensacyjne, rentę z tytułu niezdolności do pracy, w tym rentę szkoleniową, rentę rolniczą z tytułu niezdolności do pracy, rentę rolniczą szkoleniową, rentę z ubezpieczenia społecznego rolników indywidualnych i członków ich rodzin, wojskową rentę inwalidzką albo policyjną rentę inwalidzką, oraz 25% renty rodzinnej.

Natomiast zgodnie z ustępem 2. powyższego artykułu, osoba uprawniona ma prawo do wypłaty świadczeń na zasadach określonych w ust. 1 w przypadku:

1) osiągnięcia wieku emerytalnego określonego w art. 24 ust. 1;

2) pozostawania we wspólności małżeńskiej do dnia śmierci małżonka;

3) nabycia prawa do renty rodzinnej po zmarłym małżonku nie wcześniej niż 5 lat przed osiągnięciem wieku emerytalnego określonego w art. 24 ust. 1.

Zgodnie zatem z art. 67 ust. 1 ustawy emerytalnej, do renty rodzinnej uprawnieni są następujący członkowie rodziny spełniający warunki określone w art. 68-71:

1) dzieci własne, dzieci drugiego małżonka oraz dzieci przysposobione;

2) przyjęte na wychowanie i utrzymanie przed osiągnięciem pełnoletności wnuki, rodzeństwo i inne dzieci, z wyłączeniem dzieci przyjętych na wychowanie i utrzymanie w ramach rodziny zastępczej lub rodzinnego domu dziecka;

3) małżonek (wdowa i wdowiec) ;

4) rodzice.

Przy tym, zgodnie z art. 70 ustępem 3, małżonka rozwiedziona lub wdowa, która do dnia śmierci męża nie pozostawała z nim we wspólności małżeńskiej, ma prawo do renty rodzinnej, jeżeli oprócz spełnienia warunków określonych w ust. 1 lub 2 miała w dniu śmierci męża prawo do alimentów z jego strony ustalone wyrokiem lub ugodą sądową.

Spór w niniejszej sprawie koncentrował się generalnie wokół tego czy wnioskodawczyni – C. L. ma prawo do wypłaty świadczeń w zbiegu, a którym mowa w art. 95a ustawy o emeryturach i rentach z FUS (a zatem prawo do tzw. renty wdowiej) w sytuacji, gdy w momencie śmierci jej małżonka –F. L. była rozwiedziona, następnie miała prawo do renty rodzinnej, nadto podnosiła, że nadal pozostawała we wspólności małżeńskiej, mimo orzeczonego rozwodu.

Mając na uwadze powyższe przepisy, w ocenie Sądu Okręgowego zauważenia zatem wymaga, że art. 95a ustawy emerytalnej nie uregulował kwestii prawa do wypłaty świadczeń w zbiegu byłej małżonki, która w momencie śmierci zmarłego była z nim rozwiedziona tak jak ma to miejsce na gruncie art. 70 ust. 3 ustawy emerytalnej, który dotyczy prawa renty rodzinnej dla rozwiedzionej małżonki oraz wdowy niepozostającej w dniu śmierci męża we wspólności małżeńskiej. W konsekwencji, w ocenie Sądu Okręgowego małżonka rozwiedziona – nawet jeśli ma prawo do renty rodzinnej, to nie nabywa prawa do wypłaty świadczeń w zbiegu,

o którym mowa w art. 95a ustawy emerytalnej.

W art. 95a ust. 1 ustawy emerytalnej wskazuje się jednoznacznie, że regulacja dotycząca tzw. renty wdowiej obejmuje jedynie osoby, o których mowa w art. 67 ust. 1 pkt 3 ustawy emerytalnej – a zatem wdowy, ale już nie wskazuje, by dotyczyła rozwódek, których były mąż zmarł już po rozwiązaniu małżeństwa przez rozwód. W tym miejscu zauważenia wymaga, że kobieta, która się rozwiodła, jest rozwódką, a nie wdową, niezależnie od tego, czy jej były mąż żyje, czy nie. Mógł on przecież drugi raz się ożenić i umrzeć w trakcie drugiego małżeństwa – wówczas wdową po nim będzie jego druga żona. [taki pogląd prezentuje prof. ucz. dr. hab. E. E. w Poradni (...), https://sjp.pwn.pl/poradnia/haslo/wdowa;(...).html (dostęp: 29.04.2026 r.)].

Wskazania przy tym należy, iż art. 95a ustawy o emeryturach i rentach z FUS nie zawiera odwołania do regulacji zawartej w art. 70 ust. 3 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, który stanowi, że również małżonka rozwiedziona (pod warunkiem, że w dniu śmierci męża miała prawo do alimentów z jego strony), ma prawo do renty rodzinnej. Przepis art. 95a ustawy emerytalnej nie zawiera także przepisu w pełni analogicznego do art. 70 ust. 3 ustawy o emeryturach i rentach z FUS w zakresie prawa byłych małżonek do sposobu wypłaty świadczeń, o którym mowa w art. 95a ustawy emerytalnej. Wskazania wymaga, że ustawodawca w art. 95a ust. 2 pkt 2 częściowo uregulował materię, której poświęcony jest art. 70 ust. 3 ustawy emerytalnej, jednak wskazał jedynie, że osoba uprawniona ma prawo do wypłaty świadczeń na zasadach określonych w tym przepisie w przypadku pozostawania we wspólności małżeńskiej do dnia śmierci małżonka. Regulacja ta w porównaniu z tą z art. 70 ust. 3 jest zatem węższa i ma wyłącznie ograniczający charakter. Wprowadza ona warunek odnoszący się do sytuacji małżonków formalnie związanych węzłem małżeńskim na dzień śmierci jednego z nich i niepozostających we wspólności. Przepis ten milczy natomiast na temat ewentualnego prawa rozwiedzionej małżonki do tzw. renty wdowiej. Co więcej art. 95a ustawy emerytalnej również w innych swych fragmentach nie zawiera regulacji, z której można by wysnuć prawo małżonki rozwiedzionej do wypłaty świadczeń w sposób określony w art. 95a.

Z przepisu art. 95a ust. 2 pkt 2 wynika więc jedynie to, że prawa do renty wdowiej (pomimo prawa do renty rodzinnej po zmarłym) nie będzie mieć także małżonka nierozwiedziona i niepozostająca w dniu śmierci swojego małżonka we wspólności małżeńskiej – nawet gdy miała ona prawo do alimentów ze strony zmarłego męża.

Wydaje się zatem, że intencją ustawodawcy było to, aby uprawnione do tzw. renty wdowiej były wyłącznie osoby: po pierwsze pozostające na chwilę śmierci swojego małżonka w związku małżeńskim, a oprócz tego wyłącznie takie, które pozostają ze zmarłym we wspólności małżeńskiej.

Prawo do tego świadczenia – uwagi na różnice w literalnym brzmieniu art. 70 i art. 95a ustawy emerytalnej wskazuje zatem jednoznacznie, że prawa do tzw. renty wdowiej ma wyłącznie wdowa – a zatem osoba, która pozostawała w momencie śmierci zmarłego męża

w związku małżeńskim z nim.

W konsekwencji fakt, iż wnioskodawczyni była uprawniona do renty rodzinnej po zmarłym byłym małżonku (fakt rozwodu stwierdzono wyrokiem z dnia 23.09.2010 r. a prawo do wojskowej renty rodzinnej ustalono jej decyzją (...) od 25.01.2022 r.) nie powoduje, że jest ona automatycznie uprawniona do świadczeń w zbiegu wypłacanych na podstawie art. 95a ustawy emerytalnej – skoro ten przepis nie przewiduje wypłaty świadczeń w zbiegu w sposób określony w tym przepisie dla małżonki rozwiedzionej, a jedynie dla wdowy, czyli kobiety, która w momencie śmierci małżonka była jego aktualną żoną.

Zatem nawet jeżeli uznać – jak twierdzi wnioskodawczyni a czego w czasie procesu za pomocą jakichkolwiek środków dowodowych nie wykazano– iż odwołująca, w momencie śmierci męża, pozostawała z nim w faktycznej wspólności małżeńskiej, to pomimo tego – z uwagi na fakt, że w momencie tym nie była jego aktualną małżonką, a małżonką rozwiedzioną, nie przysługiwało jej prawo do wypłaty świadczeń na zasadach, o którym mowa w art. 95a ustawy o emeryturach i rentach z FUS. W niniejszej sprawie bezsporne jest bowiem, że wnioskodawczyni w 2010 r. rozwiodła się ze swoim mężem, a do chwili jego śmierci nie zawarli ponownie związku małżeńskiego. Zatem wnioskodawczyni będąca w dniu śmierci męża rozwódką (małżonką rozwiedzioną), a nie wdową po nim, nie jest uprawniona do wypłaty świadczeń w zbiegu (tzw. renty wdowiej), o którym mowa w art. 95a ustawy emerytalnej.

Ponadto nawet gdyby nie zgodzić się z powyższym zapatrywaniem i uznać, że w zakresie prawa do tzw. renty wdowiej małżonka rozwiedziona i wdowa winy być traktowane analogicznie (do czego brak podstaw w świetle literalnej treści powołanych wyżej przepisów) to i tak fakt pozostawania we wspólności małżeńskiej do dnia śmierci małżonka nie został w niniejszej sprawie wykazany. Po pierwsze, wspólność małżeńska po rozwodzie ustaje automatycznie a fakt rozwodu ubezpieczonej i F. L. nie jest kwestionowany. Po drugie - co już sygnalizowano- istnienia mimo rozwodu „rzeczywistej/ faktycznej wspólności małżeńskiej" w procesie nie wykazano. Twierdzenia wnioskodawczyni w tej materii nie miały oparcia w jakichkolwiek środkach dowodowych.

Brak więc podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji w tej materii.

Ustalenie braku świadczeń w zbiegu rzutuje też na prawo wnioskodawczyni, co do kolejnego dodatkowego rocznego świadczenia pieniężnego.

Jak stanowi art. 2 ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o kolejnym dodatkowym rocznym świadczeniu pieniężnym dla emerytów i rencistów (tekst jednolity: Dz. U. z 2025 r. poz. 183) dodatkowe świadczenie przysługuje osobom, które w ostatnim dniu miesiąca poprzedzającego miesiąc wypłaty dodatkowego świadczenia mają prawo m.in. do: emerytur i rent, o których mowa w art. 3 pkt 1-3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r. poz. 1631 i 1674).

Zgodnie z art. 4 ww. ustawy w razie zbiegu prawa do więcej niż jednego świadczenia, o którym mowa w art. 2, przy ustalaniu prawa i wysokości dodatkowego świadczenia przyjmuje się sumę tych świadczeń, które są wypłacane. Osobie uprawnionej przysługuje jedno dodatkowe świadczenie.

Natomiast zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z 2023 r., przyznanie dodatkowego świadczenia następuje z urzędu na podstawie decyzji. Zgodnie zaś z art. 6 ust. 2 tej ustawy, dodatkowe świadczenie wypłaca się w miesiącu określonym w przepisach wydanych na podstawie ust. 3, w terminie wypłaty świadczeń, o których mowa w art. 2, albo w innym terminie w tym miesiącu, jeżeli nie jest możliwa wypłata dodatkowego świadczenia wraz ze świadczeniem, o którym mowa w art. 2. Natomiast art. 6 ust. 3 ustawy stanowi, że Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, miesiąc wypłaty dodatkowego świadczenia w danym roku, mając na względzie możliwości techniczne i organizacyjne wypłaty dodatkowego świadczenia przez organy emerytalno-rentowe. Zgodnie zatem z § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 lipca 2025 r. w sprawie określenia miesiąca wypłaty kolejnego dodatkowego rocznego świadczenia pieniężnego dla emerytów i rencistów w 2025 r. (Dz.U.2025 poz.1049), w 2025 r. kolejne dodatkowe roczne świadczenie pieniężne dla emerytów i rencistów, o którym mowa w art. 1 ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o kolejnym dodatkowym rocznym świadczeniu pieniężnym dla emerytów i rencistów, wypłaca się w miesiącu wrześniu.

W myśl art. 7 ust. 1 i 2 ustawy decyzje w sprawie dodatkowego świadczenia wydaje i świadczenie to wypłaca organ wypłacający świadczenie, o którym mowa w art. 2. W razie zbiegu prawa do świadczeń, które są wypłacane przez dwa organy emerytalno-rentowe, decyzje w sprawie dodatkowego świadczenia wydaje i świadczenie to wypłaca Zakład Ubezpieczeń Społecznych.

Dokonując analizy stanowiska ubezpieczonej, Sąd ocenił, że nie istnieją podstawy do zmiany zaskarżonej decyzji w tym zakresie. Wobec faktu, iż wnioskodawczyni nie przysługuje prawo do zbiegu świadczeń wypłacanych przez ZUS -wnioskodawczyni jest uprawniona do wojskowej renty rodzinnej i nie ma jak przesądzono w niniejszym procesie prawa do tzw. renty wdowiej - nie przysługuje jej również prawo do kolejnego dodatkowego świadczenia rocznego w związku z tym zbiegiem. Przy tym Wojskowe Biuro Emerytalne zostało poinformowane o tym fakcie a wskazane okoliczności nie są równoznaczne z brakiem prawa do kolejnego dodatkowego świadczenia pieniężnego generalnie - to jest w związku z prawem do renty rodzinnej.

W świetle powyższego brak jest podstaw do zmiany zaskarżonego rozstrzygnięcia i w tym przedmiocie.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Okręgowy na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c. odwołania jako bezzasadne oddalił.