descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt VIII U 2140/26

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 25 marca 2026 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Ł. odmówił przyznania prawa do świadczenia wspierającego X. P.. W uzasadnieniu organ wskazał, iż skarżąca od 10 września 2025 roku przebywa placówce/zakładzie o którym mowa o art. 5 ust. 1 ustawy o świadczeniu wspierającym, co wyklucza możliwość przyznania jej wskazanego prawa.

(decyzja w aktach ZUS)

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła X. P. reprezentowana przez pełnomocnika. Wydanej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie zasady równości i zakazu dyskryminacji oraz prawa do zabezpieczenia społecznego wyrażonych w art. 32 i 67 Konstytucji RP. Wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji i przyznanie prawa do świadczenia wspierającego albowiem skarżąca nie przebywa w zakładzie, o którym mowa w art. 5 ust. 1 ustawy o świadczeniu wspierającym. W uzasadnieniu wskazano, iż wnioskodawczyni została wprawdzie umieszczona w domu opieki, jednakże na warunkach pełnej odpłatności co według skarżącej wyklucza możliwość zastosowania powyższego przepisu, gdyż nie taka była intencja ustawodawcy wprowadzającego pomoc w zaspokajaniu szczególnych potrzeb osób niepełnosprawnych.

(odwołanie k: 25-26)

W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania podtrzymując argumentację z zaskarżonej decyzji, podnosząc ponadto, iż przepis art. 5 ust. 1 nie rozróżnia wymienionych w nim placówek na prywatne i publiczne zakłady opiekuńczo – lecznicze.

(odpowiedź na odwołanie k: 20-21)

Pismem z dnia 11.06.2026r. pełnomocnik ubezpieczonej podtrzymał stanowisko w sprawie.

(pismo k: 46-47)

Na rozprawie w dniu 06 sierpnia 2026 roku pełnomocnik skarżącej podtrzymał odwołanie, wskazując, iż pobyt w placówce odbywa się w całości ze środków ubezpieczonej w tym emerytury w kwocie 3.300zł i posiadanych przez nią oszczędności.

(e-protokół z 06.08.2026r min. 00.03-00.05)

Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:

Decyzją z dnia 11 kwietnia 2015 roku (...) w C. ustalił poziom potrzeby wsparcia X. P. na 74 punkty, zaś decyzja została wydana na okres do 19.03.2031r.

(bezsporne, kopia orzeczenia k: 21)

W dniu 05 września 2025 roku ubezpieczona uzyskała skierowanie do zakładu opiekuńczo – leczniczego / zakładu pielęgnacyjno – opiekuńczego uzyskując w trakcie badania 15 punktów w skali Ł.. Uzyskanie zaświadczenia było poprzedzone badaniem lekarskim i wywiadem pielęgniarskim.

(bezsporne, kopia skierowania k: 34, wywiad pielęgniarski k: 36-36 odwrót)

W dniu 09 września 2025 roku ubezpieczona zawarła umowę pobytu w (...) (...) (...) w N. na zapewnienie jej całodobowego pobytu w placówce. Umowa została zawarta na czas nieokreślony zaś odpłatność za pobyt ustalono na kwotę 5.600zł, zaś aktualnie na kwotę 7.000zł. Pobyt w placówce datuje się na 10 września 2025 roku.

(bezsporne, kopia umowy z aneksami k: 27-29)

(...) (...) (...) w N. jest zakładem leczniczym prowadzonym przez podmiot o nazwie (...). W. (...) spółkę komandytową w I.. (...) (...) Opieki udziela świadczeń z zakresu stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne inne niż szpitalne i posiada w swej strukturze oddział opiekuńczo – leczniczy udzielający świadczeń z zakresu stacjonarnej długoterminowej opieki pielęgnacyjnej jako zakład opiekuńczo – leczniczy, który rozpoczął działalność leczniczą od 22.04.2026r.

(pismo (...) (...) z 17.07.2026r k: 52)

Pobyt ubezpieczonej w w/w placówce nie jest finansowany ze środków publicznych i jest pokrywany w całości ze środków finansowych X. P.. Brak umieszczenia ubezpieczonej w (...)u finansowanym ze środków publicznych wynikał z braku wolnych miejsc.

(bezsporne)

W dniu 17 grudnia 2025 roku X. P. złożyła wniosek o świadczenie wspierające.

(bezsporne)

W dniu 25 marca 2026 roku organ rentowy wydał zaskarżoną decyzję.

(bezsporne)

Powyższy stan faktyczny został ustalony na podstawie dokumentów z akt sprawy i akt organu rentowego, jak również twierdzeń skarżącej co do odpłatności za pobyt w placówce, które nie były kwestionowane i nie budziły wątpliwości. Spór w niniejszej sprawie ma bowiem wyłącznie charakter prawny, przy niespornych okolicznościach faktycznych ujawnionych w toku postępowania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje

Odwołanie jest zasadne.

Przesłanki do uzyskania prawa do świadczenia wspierającego określają przepisy ustawy z dnia 07 lipca 2023 roku o świadczeniu wspierającym (t.j. Dz. U. poz. 873 z 2026). Ustawa określa warunki nabywania prawa do świadczenia kierowanego do osób niepełnosprawnych mających potrzebę wsparcia oraz zasady przyznawania i wypłacania tego świadczenia (art. 1).

Nie ulega przy tym wątpliwości, iż ubezpieczona spełnia przesłanki do przyznania tego świadczenia pod względem podmiotowym (art. 2 ust. 1 p. 1). W stosunku do X. P. zostały również spełnione przesłanki do jego przyznania określone art. 3 ust. 2, zgodnie z którym świadczenie wspierające przysługuje osobie w wieku od ukończenia 18. roku życia posiadającej decyzję ustalającą poziom potrzeby wsparcia, o której mowa w art. 6b 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 100, 173, 240, 852, 1234 i 1429), zwanej dalej "decyzją ustalającą poziom potrzeby wsparcia", w której potrzebę wsparcia określono na poziomie od 70 do 100 punktów w skali potrzeby wsparcia, o której mowa w art. 4b ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Z załączonej decyzji (...) wynika, iż skarżąca uzyskała poziom potrzeby wsparcia na 74 punktu zaś decyzję wydano do dnia 19.03.2031r.

Powyższe okoliczności miały charakter bezsporny, zaś organ rentowy odmówił przyznania świadczenia wyłącznie z uwagi na pobyt wnioskodawczyni od września 2025 roku w placówce opiekuńczo – leczniczej, o której mowa w art. 5 p. 1 ustawy.

Zgodnie ze wskazanym przepisem świadczenie wspierające nie przysługuje, jeżeli osoba, o której mowa w art. 3 ust. 2, została umieszczona w domu pomocy społecznej, w rodzinnym domu pomocy, zakładzie opiekuńczo-leczniczym, zakładzie pielęgnacyjno-opiekuńczym, placówce zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku, o której mowa w przepisach o pomocy społecznej, zakładzie karnym, zakładzie poprawczym, areszcie śledczym albo schronisku dla nieletnich.

Punktem wyjścia dla oceny prawidłowości wydanej decyzji musi być zatem ustalenie, czy (...) (...) (...) jest (...) w rozumieniu przepisu stanowiącego podstawę wydania zaskarżonej decyzji. W celu analizy zasadności odwołania należy również dokonać interpretacji pojęcia „umieszczenia” w jednej ze wskazanych placówek z odwołaniem się do przepisów regulujących ich działalność. Wydaje się bowiem, iż organ rentowy analizuje przedmiotowe pojęcie w sposób potoczny i wiąże go z każdym faktycznym umieszczeniem (pobytem) osoby niepełnosprawnej w jednej z placówek wymienionych w spornym przepisie. Takiej interpretacji pojęcia „umieszczenia” Sąd Okręgowy nie podziela.

Nie można bowiem zgodzić się z twierdzeniami organu rentowego, iż norma art. 5 ust. 1 ustawy o świadczeniach wspierających nie rozróżnia placówek na publiczne i prywatne. W ocenie Sądu I instancji prawidłowa wykładnia tej normy nakazuje wręcz przyjęcie twierdzenia przeciwnego, o czym w dalszej części uzasadnienia. Nie powinno bowiem budzić wątpliwości, iż wszystkie wymienione w niej placówki (zakłady) są pojęciami stricte prawnymi regulowanymi przez określone normy prawa powszechnie obowiązującego.

Pojęcie zakładu opiekuńczo - leczniczego i pielęgnacyjno - opiekuńczego jest wymienione w ustawie z dnia 15 kwietnia 2011 roku o działalności leczniczej (t.j. Dz. U. poz. 156 z 2026).

Zgodnie z art. 12 ust. 1 p. 1 i 2 stacjonarnych i całodobowych świadczeń zdrowotnych innych niż szpitalne udziela się w przypadku świadczeń, o których mowa w art. 9 ust. 1 udziela się w zakładzie opiekuńczo – leczniczym i zakładzie pielęgnacyjno – opiekuńczym.

W myśl art. 2 ust 1 p. 12 stacjonarne i całodobowe świadczenie zdrowotne inne niż świadczenie szpitalne to świadczenia opiekuńcze, pielęgnacyjne, paliatywne, hospicyjne, świadczenia z zakresu opieki długoterminowej, rehabilitacji leczniczej, leczenia uzależnień, psychiatrycznej opieki zdrowotnej oraz lecznictwa uzdrowiskowego, udzielane pacjentom, których stan zdrowia wymaga udzielania całodobowych lub całodziennych świadczeń zdrowotnych w odpowiednio urządzonych, stałych pomieszczeniach.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 wskazanej ustawy Stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne inne niż szpitalne mogą polegać w szczególności na:

1) udzielaniu całodobowych świadczeń zdrowotnych, które obejmują swoim zakresem pielęgnację i rehabilitację pacjentów niewymagających hospitalizacji, oraz zapewnianiu im produktów leczniczych i wyrobów medycznych, pomieszczeń i wyżywienia odpowiednich do stanu zdrowia, a także prowadzeniu edukacji zdrowotnej dla pacjentów i członków ich rodzin oraz przygotowaniu tych osób do samoopieki i samopielęgnacji w warunkach domowych;

2) udzielaniu całodobowych świadczeń zdrowotnych, które obejmują swoim zakresem pielęgnację, opiekę i rehabilitację pacjentów niewymagających hospitalizacji, oraz zapewnianiu im produktów leczniczych potrzebnych do kontynuacji leczenia, pomieszczeń i wyżywienia odpowiednich do stanu zdrowia, a także prowadzeniu edukacji zdrowotnej dla pacjentów i członków ich rodzin oraz przygotowaniu tych osób do samoopieki i samopielęgnacji w warunkach domowych;

3) udzielaniu świadczeń zdrowotnych polegających na działaniach usprawniających, które służą zachowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia;

4) sprawowaniu wszechstronnej opieki zdrowotnej, psychologicznej i społecznej nad pacjentami znajdującymi się w stanie terminalnym oraz opieki nad rodzinami tych pacjentów.

Umieszczenie w jednym z zakładów wymienionych w art. 5 ust. 1 ustawy o świadczeniu wspierającym jest regulowane przepisami Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 25 czerwca 2012 r. w sprawie kierowania do zakładów opiekuńczo-leczniczych i pielęgnacyjno-opiekuńczych (t. j. Dz. U. poz. 1755 z 2022).

Zgodnie z §2 ust. 1 z wnioskiem o wydanie skierowania do zakładu opiekuńczego, zwanym dalej "wnioskiem", występuje do lekarza ubezpieczenia zdrowotnego świadczeniobiorca.

W myśl § 3 ust. 1 do wniosku załącza się wywiad pielęgniarski oraz zaświadczenie lekarskie.

§4 ust. 1 wskazuje zaś, iż lekarz ubezpieczenia zdrowotnego wydaje skierowanie do zakładu opiekuńczego, zwane dalej "skierowaniem", w przypadku gdy świadczeniobiorca spełnia kryteria objęcia świadczeniami gwarantowanymi udzielanymi w warunkach stacjonarnych, które realizowane są w zakładach opiekuńczych dla osób dorosłych lub dla dzieci i młodzieży do ukończenia 18 roku życia, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 30 sierpnia 2009 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu świadczeń pielęgnacyjnych i opiekuńczych w ramach opieki długoterminowej (Dz. U. Nr 140, poz. 1147, Nr 211, poz. 1645 i Nr 217, poz. 1688 oraz z 2010 r. Nr 255, poz. 1719).

Po uzyskaniu niezbędnych dokumentów świadczeniobiorca składa skierowanie bezpośrednio do wybranego przez siebie zakładu opiekuńczego, do którego załącza wywiad pielęgniarski i zaświadczenie lekarskie, o których mowa w § 3 oraz dokumenty stwierdzające wysokość dochodu świadczeniobiorcy, o których mowa w § 8 ust. 3 (§5 ust. 1 i 2 rozporządzenia).

W myśl §7 kierownik zakładu opiekuńczego udziela informacji świadczeniobiorcy oraz odpowiednio domowi pomocy społecznej albo podmiotowi leczniczemu, w przypadku gdy świadczeniobiorca przebywa w tym domu albo w przedsiębiorstwie podmiotu leczniczego, o kolejności przyjęcia świadczeniobiorcy oraz o przewidywanym terminie przyjęcia do zakładu opiekuńczego.

Biorąc pod uwagę powyższe unormowania i odnosząc je do ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie, stwierdzić należy, iż ubezpieczona uzyskała wymagane dokumenty, jak również skierowanie do zakładu opiekuńczo – leczniczego / zakładu pielęgnacyjno – opiekuńczego, do którego nie została jednak przyjęta z powodu braku wolnych miejsc. Ostatecznie na podstawie umowy z dnia 09.09.2025r uprawniona przebywa w (...) (...) (...), jednakże brak podstaw do uznania, iż została w nim „umieszczona” na podstawie uzyskanego skierowania, jak również, aby podmiot ten miał charakter placówki wymienionej w art. 5 ust 1 ustawy o świadczeniu wspierającym, za czym przemawia sposób finansowania pobytu uprawnionego.

Koniecznym w tym miejscu staje się zatem ustalenie sposobu finansowania pobytu osoby uprawnionej w zakładzie opiekuńczo – leczniczym i zakładzie pielęgnacyjno – opiekuńczym. W ocenie Sądu I instancji umieszczenie bowiem danej osoby w jednym z w/w zakładów w rozumieniu art. 5 ust. 1 stanowiące negatywną przesłankę do uzyskania prawa do świadczenia wspierającego może bowiem zachodzić wyłącznie w sytuacji, gdy umieszczenie następuje w zakładzie udzielającym świadczeń zdrowotnych w myśl wyżej przywołanych przepisów a zatem finansowanych ze środków publicznych.

Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 27.08.2004r o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j. Dz. U. poz. 1461 z 2025) świadczeniobiorca przebywający w zakładzie opiekuńczo-leczniczym, pielęgnacyjno-opiekuńczym lub w zakładzie rehabilitacji leczniczej, który udziela świadczeń całodobowych, ponosi koszty wyżywienia i zakwaterowania. Miesięczną opłatę ustala się w wysokości odpowiadającej 250% najniższej emerytury, z tym, że opłata nie może być wyższa niż kwota odpowiadająca 70% miesięcznego dochodu świadczeniobiorcy w rozumieniu przepisów o pomocy społecznej.

Sposób ustalania dochodu reguluje art. 8 ust. 3 ustawy z dnia 12 marca 2004 roku o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. poz. 639 z 2026). Zgodnie z jego treścią za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną o:

1) miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych i koszty uzyskania przychodu;

2) składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach;

3) kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób.

Reasumując powyższe wskazać należy, iż zakład opiekuńczo – leczniczy lub pielęgnacyjno – opiekuńczy to placówka, w której maksymalna opłata za pobyt nie może przekraczać 250% najniższej emerytury a jednocześnie 70% dochodu osoby uprawnionej. W pozostałym zakresie opłata za pobyt jest finansowana ze środków publicznych z mocy art. 14 w zw. z art. 15 ust. 2 p. 6 ustawy.

Koniecznym jest również wskazanie, iż szczegółowe unormowania dotyczące opłat za pobyt w (...) reguluje również powołane już rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 25.06.2012r. Zgodnie z jego §8:

1. miesięczna opłata za pobyt w zakładzie opiekuńczym, obejmująca koszty wyżywienia i zakwaterowania, o której mowa w art. 18 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, zwana dalej "opłatą", jest ustalana przez kierownika zakładu opiekuńczego.

2. opłatę ustala się ponownie po każdorazowej zmianie wysokości dochodu świadczeniobiorcy przebywającego w zakładzie opiekuńczym.

3. opłatę ustala się na podstawie dokumentów stwierdzających wysokość dochodu świadczeniobiorcy, w szczególności:

1) decyzji organu rentowego albo emerytalno-rentowego ustalającego wysokość emerytury, renty albo renty socjalnej; do decyzji można załączyć zgodę świadczeniobiorcy ubiegającego się o skierowanie do zakładu opiekuńczego na potrącanie opłaty za pobyt w zakładzie opiekuńczym przez właściwy organ rentowy albo emerytalno-rentowy ze świadczenia wypłacanego przez ten organ, lub

2) decyzji o przyznaniu zasiłku stałego; do decyzji można załączyć zgodę świadczeniobiorcy ubiegającego się o skierowanie do zakładu opiekuńczego do odbioru tych należności przez zakład opiekuńczy.

4. w przypadku czasowej nieobecności świadczeniobiorcy w zakładzie opiekuńczym w trakcie jego pobytu w tym zakładzie opiekuńczym, obliczając opłatę uwzględnia się liczbę dni pobytu świadczeniobiorcy poza zakładem opiekuńczym, przy czym opłatę oblicza się w ten sposób, że za dni pobytu poza zakładem opiekuńczym opłata wynosi 70% opłaty pobieranej za dni obecności w zakładzie opiekuńczym.

Poza sporem jest przy tym okoliczność, iż niezależnie od wskazanych powyżej limitów maksymalnej opłat za pobyt w zakładzie w stosunku do danego świadczeniobiorcy, umieszczenie ubezpieczonej w (...) (...) (...) w N. nastąpiło na zasadzie pełnej odpłatności a zatem brak jest podstaw do uznania, iż pobyt uprawnionej w zakładzie opiekuńczo – leczniczym o charakterze długoterminowym, istniejącym w ramach struktury tego podmiotu, ma charakter pobytu w zakładzie w rozumieniu art. 5 ust. 1 ustawy o świadczeniu wspierającym.

Ubezpieczona nie korzysta bowiem z uprawnienia do współfinansowania jej pobytu ze środków publicznych gwarantowanych w przypadku umieszczenia w (...)u w myśl powołanych powyżej przepisów w szczególności ustawy z dnia 27.08.2004r oraz rozporządzenia z dnia 25.06.2012r. Jej pobyt w (...) (...) (...) wynika wyłącznie z zawartej umowy o charakterze cywilnoprawnym, co wyklucza możliwość oceny, iż została ona umieszczona w zakładzie opiekuńczo – leczniczym / zakładzie pielęgnacyjno opiekuńczym w rozumieniu przepisów ustawy o świadczeniu wspierającym. Jak wynika z niekwestionowanych ustaleń faktycznych ustalona opłata za pobyt na dzień zamknięcia rozprawy wynosiła kwotę 7.200zł a zatem przekraczała wszystkie maksymalne limity opłat wynikające z powołanych przepisów. Opłata ta jest przy tym w całości finansowana ze środków ubezpieczonej tj. emerytury wynoszącej 3.300zł oraz posiadanych oszczędności. Jej aktualny pobyt w prywatnym domu opieki, nie ma zatem charakteru pobytu w placówce, o której mowa w omawianym już art. 5 ust. 1.

Podkreślić również należy, iż jak wynika z uzasadnienia projektu ustawy o świadczeniu wspierającym (druk sejmowy 3130 z 2023) jej celem było wsparcie osób z niepełnosprawnościami i ich rodzin, zaś system wsparcia powinien mieć na celu pomoc osobom, które jej najbardziej wymagają, ze względu na ich indywidualną sytuację. (...) wsparcia osób niepełnosprawnych i ich rodzin oparty został na rozwiązaniach szczególnych i preferencyjnych. Takie założenie miało na celu zapewnienie możliwości rekompensaty pojawiających się dodatkowych ograniczeń, które wynikają z przyczyn niepełnosprawności lub niepełnosprawność może je pogłębiać. Realizacja wsparcia osób niepełnosprawnych i ich rodzin powinna przede wszystkim pozwolić przezwyciężyć, a nie kompensować sam fakt niepełnosprawności. Świadczenie wspierające, w odróżnieniu od świadczeń opiekuńczych przeznaczonych dla opiekuna osoby wymagającej opieki miało być świadczeniem kierowanym bezpośrednio do osoby z niepełnosprawnościami. Uprawnionymi do świadczenia miały być zatem osoby legitymujące się odpowiednim orzeczeniem potwierdzającym niepełnosprawność oraz decyzją ustalającą odpowiedni poziom potrzeby wsparcia. Świadczenie wspierające wg założeń ustawy miało przysługiwać bez względu na osiągany przez osobę z niepełnosprawnościami dochód (brak kryterium dochodowego) oraz że świadczenie to będzie nieopodatkowane podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Ponadto za osobę pobierającą świadczenie wspierające będą również opłacane składki na ubezpieczenie zdrowotne.

Powyższe założenia prowadzą zatem do wniosku, iż wyłączenie możliwości jego uzyskania określone art. 5 ust. 1 zachodzi zatem wyłącznie wówczas gdyby dochodziło do „dublowania” środków publicznych zaangażowanych zarówno w jej pobyt w placówce wymienionej w w/w przepisie w postaci współfinansowania kosztów pobytu i udzielanych świadczeń zdrowotnych ze świadczeniem wspierającym. W takiej bowiem sytuacji osoba uprawniona, wymagająca wsparcia, korzystałaby już z zagwarantowanych świadczeń zdrowotnych i opiekuńczych udzielanych w wyspecjalizowanych placówkach z gwarancją jedynie częściowego partycypowania w kosztach pobytu do limitów ukształtowanych dla danej placówki. W takiej sytuacji świadczenie wspierające rzeczywiście miałoby charakter dodatkowego, nieuzasadnionego uprzywilejowania osoby uprawnionej mającej zagwarantowaną pełną opiekę za maksymalnie 70% jej dochodu (bądź 250% najniższej emerytury) i prowadziło raczej do czynienia oszczędności ze środków publicznych niż pokrywania faktycznych potrzeb osoby niepełnosprawnej.

Inna sytuacja ma jednak miejsce w przypadku konieczności umieszczenia osoby uprawnionej w placówce prywatnej, na podstawie umowy cywilnoprawnej z obowiązkiem pokrywania pełnych kosztów pobytu. W takiej bowiem sytuacji jej pobyt nie jest współfinansowany ze środków publicznych w jakimkolwiek zakresie a zatem zachodzi potrzeba jej wsparcia właśnie spornym świadczeniem chociażby w celu zapewnienia możliwości pokrycia kosztów pobytu w placówce wyspecjalizowanej dla potrzeb osób o znacznym stopniu niepełnosprawności wymagających potrzeby wsparcia. Konieczność umieszczenia (w znaczeniu faktycznym) w tego rodzaju placówce za pełną odpłatnością nie może zatem przemawiać przeciwko przyznaniu świadczenia wspierającego gdyż byłoby to sprzeczne z założeniami ustawodawcy i celowi samej ustawy z dnia 07.07.2023r.

Tym samym w ocenie Sądu I instancji w jej przypadku nie została spełniona przesłanka negatywna określona art. 5 ust. 1, zaś ubezpieczona spełnia wszelkie pozostałe przesłanki do uzyskania świadczenia wspierającego, zaś z decyzji z 11.04.2025r (k: 13) wynika, iż została ona wydana do dnia 19.03.2031r. Poza sporem jest również okoliczność, iż wniosek o przyznanie świadczenia został złożony w dniu 17.12.2025r, co uzasadniało przyjęcie, iż świadczenie winno zostać przyznane na okres od 01.12.2025r do 31.03.2031r (art. 26 ust. 1 i 5 ustawy o świadczeniu wspierającym).

W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 477 14§2 kpc zmienił zaskarżoną decyzję orzekając jak w sentencji wyroku.

SSO Paweł Wojas