descriptionTreść orzeczenia

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 11 kwietnia 2025 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych - (...) Oddział w N. z urzędu przyznał G. T. (1) emeryturę od 18 marca 2025 r., tj. od osiągnięcia wieku emerytalnego.

W decyzji wskazano, że podstawę obliczenia emerytury stanowiła kwota składek na ubezpieczenie emerytalne, z uwzględnieniem ich waloryzacji zewidencjonowanych na koncie do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, od którego przysługuje wypłata emerytury, kwota zwaloryzowanego kapitału początkowego oraz kwota środków zewidencjonowanych na subkoncie,

z uwzględnieniem ich waloryzacji.

Podano również, że emerytura stanowi równowartość kwoty będącej wynikiem podzielenia podstawy obliczenia emerytury przez średnie dalsze trwanie życia, dla osób w wieku równym wiekowi przejścia na emeryturę.

- kwota składek zewidencjonowanych na koncie z uwzględnieniem waloryzacji wyniosła: 80245,29 zł;

- kwota zwaloryzowanego kapitału początkowego wyniosła: 271223,77 zł;

- średnie dalsze trwanie życia wyniósł: 264,20 miesięcy;

- wyliczona kwota emerytury wyniosła: 1330,31 zł.

Wysokość emerytury została obliczona zgodnie z zasadami określonymi w art. 26 ustawy emerytalnej: (80245,29 + (...),77) / 264,20 = 1330,31 zł.

Okresowa emerytura kapitałowa wyniosła 104,08 zł.

Emerytura ustalona tą decyzją była niższa od dotychczas wypłacanej renty, wobec powyższego podlegała podwyższeniu do kwoty tej renty i wyniosła miesięcznie 1409,18 zł.

Jednocześnie organ rentowy wskazał, że emerytura od 18 marca 2025 r. wraz okresową emeryturą kapitałową wynosi 1409,18 zł i jest niższa od najniższej emerytury, która

od 18 marca 2025 r. wynosi 1878,91 zł. Emerytury nie podwyższa się do kwoty najniższej emerytury, ponieważ wnioskodawczyni osiąga przychód przekraczający kwotę podwyższenia. (decyzja k. 169-171 akt emerytalnych).

W dniu 21 maja 2025 r. G. T. (1) złożyła odwołanie od powyższej decyzji podnosząc, że: nie uwzględniono jej wszystkich zarobków dotyczących 1991 r. z tytułu zatrudnienia w przedsiębiorstwie (...), gdzie w czasie zatrudnienia wykonywała pracę: na podstawie umowy o pracę na stanowisku specjalisty ds. marketingu, na postawie umowy o pracę na stanowisku sprzedawcy, na podstawie umowy o pracę na stanowisku referenta technicznego oraz na podstawie umowy zlecenia; a także, iż przyjęte do wyliczeń „średnie dalsze trwanie życia” 264,20 miesięcy jest niezgodne z tabelą – podstawą przyznania emerytury, wg. której jest to 261,9 miesięcy. Do odwołania ubezpieczona załączyła umowę

o pracę z 15 czerwca 1990 r. zawartą z (...) (...) zawartą na okres próbny od 15 czerwca do 14 września 1990 r. w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku referenta technicznego; umowę o pracę z 4 lipca 1990 r. zawartą z (...) (...) na okres próbny do 14 września 1990 r. w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku sprzedawcy; zaświadczenie pracodawcy z 14 maja 1991 r., z którego wynikło, że wnioskodawczyni była zatrudniona na stanowisku specjalisty ds. marketingu i otrzymywała wynagrodzenie miesięczne brutto w wysokości 650.000 zł, a także zaświadczenie pracodawcy z 14 maja 1991 r., z którego wynikało, że wnioskodawczyni była zatrudniona również na stanowisku specjalisty ds. marketingu.

Na odwrocie zaświadczenia wskazano, że „H. G. T. (1) współpracowała dodatkowo na umowę zlecenie – średni zarobek od 01.01.1991 r. do 30.04.1991 r. wynosi brutto 2.920.000,- (dwa miliony dziewięćset dwadzieścia tysięcy).” (odwołanie wraz załącznikiem

k. 3-4).

Postanowieniem z dnia 4 czerwca 2025 r. (...) Oddział w N. z urzędu sprostował w decyzji z 11 kwietnia 2025 r. znak: (...) w sprawie G. T. (1)

o przyznaniu emerytury z urzędu i okresowej emerytury kapitałowej, następującą omyłkę pisarską: - na stronie 1 decyzji, w części (...) wierszu 17 zamiast „Emerytura od 18-03-2025 r. wraz z okresową emeryturę kapitałową wynosi 1409,18 zł i jest niższa od najniższej emerytury, która od 18-03-2025 wynosi 1878,91 zł.” powinno być: „Emerytura od 18-03-2025 r. wraz

z okresową emeryturą kapitałową wynosi 1513,26 zł i jest niższa od najniższej emerytury, która od 18-03-2025 wynosi 1878,91 zł.” (postanowienie z 4 czerwca 2025 k. 185 akt emerytalnych).

W złożonej w dniu 5 czerwca 2025 r. odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł

o oddalenie odwołania wskazując, że załączone do odwołania dokumenty dotyczące zatrudnienia u płatnika (...) (...) w N. ujął do ustalenia kapitału początkowego okres składkowy od 15 czerwca 1990 r. do 6 maja 1991 r. na podstawie świadectwa pracy z 6 maja 1991 r. oraz wynagrodzenie za wskazany okres na podstawie kart wynagrodzeń załączonych do wniosku z 15 lipca 2016 r. (odpowiedź na odwołanie k. 5-6).

Na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2026 r. pełnomocnik wnioskodawczyni poparł odwołanie i wniósł o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a pełnomocnik organu rentowego wniósł o oddalenie odwołania. (końcowe stanowiska stron

e-protokół rozprawy z 1 kwietnia 2026 r. 00:11:02-00:12:56 – płyta CD k. 89).

Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:

G. T. (2) urodziła się w dniu (...) (bezsporne).

W dniu 15 czerwca 1990 r. ubezpieczona zawarła z (...) (...) w N. umowę

o pracę na okres próbny od 15 czerwca do 14 września 1990 r., zgodnie z którą od 15 czerwca 1990 r. miała być zatrudniona w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku referenta technicznego z wynagrodzeniem 300.000 zł miesięcznie. (umowa o pracę k. 58-58v.).

W dniu 4 lipca 1990 r. wnioskodawczyni zawarła z (...) (...) w N. umowę o pracę na okres próbny od 15 czerwca do 14 września 1990 r. z (...) (...) w N., zgodnie

z którą od 4 lipca 1990 r. miała być zatrudniona w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku sprzedawcy z wynagrodzeniem 300.000 zł miesięcznie. (umowa o pracę k. 51-51v.).

Również w dniu 4 lipca 1990 r. odwołująca zawarła z (...) (...) w N. umowę o pracę na czas nieokreślony w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku specjalisty

ds. marketingu z wynagrodzeniem 300.000 zł. (umowa o pracę k. 52-52v.).

Z dniem 1 września 1990 r. miesięczne wynagrodzenie wnioskodawczyni na stanowisku specjalisty ds. marketingu zostało podwyższone do kwoty 405.000 zł, z dniem

1 października 1990 r. - do kwoty 450.000 zł, natomiast z dniem 1 stycznia 1991 r. - do kwoty 550.000 zł. (angaż z 26 września 1990 r. k. 60, angaż z 1 października 1990 r. k. 61, angaż z 21 stycznia 1991 r. k. 62).

G. T. (1) wystąpiła z wnioskiem o rozwiązanie umowy o pracę zawartej z (...) (...) z dniem 6 maja 1991 r . (pismo k 63)

W wystawionym przez powyższego pracodawcę w dniu 6 maja 1991 r. świadectwie pracy wskazano, że G. T. (1) była zatrudniona na stanowisku specjalisty ds. marketingu i otrzymywała wynagrodzenie „wg gr 7 w kwocie 650.000,- zł słownie złotych: sześćset pięćdziesiąt tysięcy”. Na świadectwie tym nie wskazano, by u pracodawcy (...) (...) zajmowała jakiekolwiek inne stanowisko. (świadectwo pracy k. 64-64v.).

Wnioskodawczyni nigdy nie zakwestionowała świadectwa pracy wydanego przez (...) (...), nie wnosiła o jego sprostowanie, nie otrzymała od pracodawcy żadnego innego świadectwa pracy. (zeznania ubezpieczonej e-protokół rozprawy z 1 kwietnia 2026 r. 00:05:25-00:10:07 – płyta CD k. 89).

W opiniach wydanych przez (...) (...) stwierdzono, że odwołująca zajmowała stanowisko specjalisty ds. marketingu. (opinie k 65-66)

Z tytułu zatrudnienia w (...) (...) wnioskodawczyni uzyskiwała następujące wynagrodzenia:

- w czerwcu 1990 r. – 171.429 zł;

- w lipcu 1990 r. – 300.000 zł;

- w sierpniu 1990 r. – 300.000 zł;

- we wrześniu 1990 r. – 405.000 zł;

- w październiku 1990 r. – 1.250.000 zł;

- w listopadzie 1990 r. – 450.000 zł;

- w grudniu 1990 r. – 450.000 zł;

- w styczniu 1991 r. – 550.000 zł;

- w lutym 1991 r. – 550.000 zł;

- w marcu 1991 r. – 550.000 zł;

- w kwietniu 1991 r. – 650.000 zł;

- w maju 1991 r. – 92.900 zł.

Łączne wynagrodzenie G. T. (1) w 1990 r. wyniosło 3.326.429 zł, a w 1991r. - 2.392.900 zł. (listy płac k. 44-45).

W dniu 14 maja 1991 r. (...) (...) wystawiła ubezpieczonej dwa zaświadczenia stwierdzające, że G. T. (1):

- była zatrudniona u tego pracodawcy na stanowisku specjalisty ds. marketingu z wynagrodzeniem miesięcznym brutto 650.000 zł ,

- współpracowała dodatkowo na umowę zlecenie – średni zarobek od 1 stycznia do 30 kwietnia 1991 r. wynosi brutto 2.920.000 zł

(zaświadczenia k 4)

W dniu 16 maja 1991 r. wnioskodawczyni została zarejestrowana jako osoba bezrobotna. W karcie rejestracyjnej wskazano, że wysokość ostatnio pobieranego wynagrodzenia w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy o zatrudnieniu wynosiła 2.650.000 zł miesięcznie. (karta rejestracyjna k. 2 załączonych akt dot. rejestracji w (...)).

Decyzją z dnia 10 kwietnia 2025 r. znak: (...)-(...) (...) Oddział w N. ustalił kapitał początkowy G. T. (1) na dzień 1 stycznia 1999 r.

Wskazano, że wskaźnik wysokości podstawy wymiaru kapitału początkowego przyjęto w wymiarze 38,74%, a wysokość kapitału początkowego ustalonego na dzień 1 stycznia 1999 r. wyniosła 35.195,60 zł. Do obliczenia współczynnika przyjęto okres składkowy i nieskładkowy wynoszący łącznie: 9 lat, 4 miesiące i 14 dni, w tym: 4 lata, 10 miesięcy i 14 dni okresów składkowych oraz 4 lata i 6 miesięcy nieskładkowych okresów nauki w szkole wyższej.

Do ustalenia wysokości kapitału początkowego organ rentowy za wysokości wynagrodzeń z tytułu zatrudnienia w (...) (...) przyjął wskazane powyższe kwoty tj. za 1990 r. kwotę 3.326.429 zł, a za 1991 r. kwotę 2.392.900 zł. (decyzja z 10 kwietnia 2025 r. i wykaz wprowadzonych dochodów ubezpieczonego w aktach kapitałowych).

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o wskazane powyżej dokumenty

i częściowo w oparciu o zeznania G. T. (1).

Rozpoznając sprawę Sąd pominął – na podstawie art. 235 2 § 2 i 5 k.p.c. wniosek

odwołującej o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego sądowego księgowego uznając, że materiał dowodowy pozwala na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. W sprawie nie było bowiem konieczne dopuszczenie tego dowodu, ponieważ wnioskodawczyni nie udowodniła, by jej zarobki w okresie od 15 czerwca 1990 r. do 6 maja 1991 r. były wyższe niż już przyjęte przez ZUS.

Spór w niniejszej sprawie sprowadzał się zasadniczo do ustalenia wymiaru czasu pracy i zarobków wnioskodawczyni, a nie kwestii prawidłowości przyjętego przez organ rentowy sposobu ustalenia emerytury. Takie ustalenia Sąd mógł zatem poczynić samodzielnie, bez posiadania wiedzy specjalistycznej z zakresu rachunkowości.

Sąd Okręgowy zważył co następuje

Odwołanie nie jest zasadne.

Jak stanowi art. 25 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jedn. Dz. U. z 2025 poz. 1749 ze zm., dalej: ustawa emerytalna), podstawę obliczenia emerytury, o której mowa w art. 24, stanowi kwota składek na ubezpieczenie emerytalne, z uwzględnieniem waloryzacji składek zewidencjonowanych na koncie ubezpieczonego do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, od którego przysługuje wypłata emerytury, zwaloryzowanego kapitału początkowego określonego w art. 173-175 oraz kwot środków zewidencjonowanych na subkoncie, o którym mowa w art. 40a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, z zastrzeżeniem ust. 1a i 1b oraz art. 185.

Natomiast zgodnie z treścią art. 173 ust. 1 ustawy emerytalnej, dla ubezpieczonych urodzonych po dniu 31 grudnia 1948 roku, którzy przed dniem wejścia w życie ustawy opłacali składki na ubezpieczenie społeczne lub za których składki opłacali płatnicy składek, ustala się kapitał początkowy.

Kapitał początkowy stanowi równowartość kwoty obliczonej według zasad określonych

w art. 174 pomnożonej przez wyrażone w miesiącach średnie dalsze trwanie życia ustalone zgodnie z art. 26 ust. 3 dla osób w wieku 62 lat (art. 173 ust. 2 ustawy emerytalnej).

W art. 174 ust. 1 ustawy emerytalnej wskazano, że kapitał początkowy ustala się na zasadach określonych w art. 53, z uwzględnieniem ust. 2-12.

Natomiast zgodnie z art. 174 ust. 2 ustawy emerytalnej, przy ustalaniu kapitału początkowego przyjmuje się przebyte przed dniem wejścia w życie ustawy:

1) okresy składkowe, o których mowa w art. 6,

2) okresy nieskładkowe, o których mowa w art. 7 pkt 5,

3) okresy nieskładkowe, o których mowa w art. 7 pkt 1-3 i 6-12, w wymiarze nie większym niż określony w art. 5 ust. 2.

Stosownie do art. 174 ust. 3 ustawy emerytalnej, podstawę wymiaru kapitału początkowego ustala się na zasadach określonych w art. 15, 16, 17 ust. 1 i 3 oraz art. 18, z tym że okres kolejnych 10 lat kalendarzowych ustala się przed dniem 1 stycznia 1999 roku.

Na podstawie ust. 7 analizowanego przepisu, do obliczenia kapitału początkowego przyjmuje się kwotę bazową wynoszącą 100% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia

w (...) kwartale kalendarzowym 1998 roku.

Zgodnie natomiast z treścią art. 174 ust. 8 ustawy emerytalnej, przy obliczaniu kapitału początkowego część kwoty bazowej wynoszącej 24% tej kwoty mnoży się przez współczynnik proporcjonalny do wieku ubezpieczonego oraz okresu składkowego i nieskładkowego osiągniętego do dnia 31 grudnia 1998 roku, według wskazanego w nim wzoru.

Kwestią sporną w niniejszej sprawie było przy tym to czy przy ustalaniu przez organ rentowy wysokości kapitału początkowego w sposób prawidłowy zostało przyjęte, że z tytułu zatrudnienia na podstawie wszystkich umów zawartych z pracodawcą (...) (...) ubezpieczona w 1990 r. uzyskała wynagrodzenie w wysokości 3.326.429 zł, a w 1991 r. uzyskała wynagrodzenie w wysokości 2.392.900 zł.

W ocenie Sądu, po dokonaniu analizy zgromadzonego materiału dowodowego, prawidłowe było uwzględnienie powyższych wartości przez organ przy ustalaniu wysokości kapitału początkowego oraz emerytury – jako jedynych pewnych danych na temat zarobków wnioskodawczyni w okresie zatrudnienia u pracodawcy (...) (...) od 15 czerwca 1990 r. do 6 maja 1991 r.

Rozpoznając sprawę Sąd nie dał wiary depozycjom ubezpieczonej w zakresie jej twierdzeń, że w okresie pracy w (...) (...) pracowała jednocześnie na trzech etatach. Przeczą bowiem temu dokumenty znajdujące się w aktach sprawy oraz w aktach osobowych wnioskodawczyni, z których wynika, że była ona – pomimo zawarcia trzech umów o pracę na pełne etaty, wskazujących trzy różne stanowiska – jedynie specjalistą ds. marketingu na jeden etat.

Powyższe wprost wynika z:

- angaży podnoszących wysokość jej wynagrodzenia z dnia 26 września 1990 roku, z dnia 1 października 1990 roku i z dnia 21 stycznia 1991 r., na których wskazano tylko to jedno stanowisko – specjalisty ds. marketingu,

- ze świadectwa pracy oraz opinii wystawionych już po ustaniu zatrudnienia skarżącej, w których wskazano tylko to jedno stanowisko – specjalisty ds. marketingu,

- z pisma wnioskodawczyni z dnia 6 maja 1991 r., w którym wnosi o rozwiązanie z nią umow y o pracę, a zatem tylko jednej umowy, przy czym niesporne jest w sprawie, że po 6 maja 1991 r. nie świadczyła ona już żadnej pracy dla (...) (...),

- z kart wynagrodzeń obejmujących tylko jeden etat.

- z zaświadczeń z dnia 14 maja 1991 r. (k 4) potwierdzających zatrudnienie na stanowisku specjalisty ds. marketingu.

Nadto biorąc pod uwagę życiowe doświadczenie – nie jest możliwe by ubezpieczona była w stanie wykonywać pracę w wymiarze czasu pracy odpowiadającym trzem pełnym etatom, nawet jeśli byłą osobą młodą i pełną sił w tamtym czasie.

Zauważenia też wymaga, że wnioskodawczyni bezspornie nie wnosiła o sprostowanie świadectwa pracy wydanego jej przez (...) w dniu 6 maja 1991 r. wskazującego zatrudnienie tylko na stanowisku specjalisty ds. marketingu.

A zatem – mimo, że wnioskodawczyni przedstawiła umowy o pracę dotyczące trzech różnych stanowisk – uznać należy, że wykonywała w spornym okresie pracę na podstawie jednej z umów – powierzającej jej stanowisko specjalisty ds. marketingu. Pozostałe złożone dwie umowy o pracę nie dowodzą w żaden sposób, że doszło w rzeczywistości na ich podstawie w spornym okresie do wykonywania przez skarżącą pracy na dwóch jeszcze dodatkowych pełnych etatach w tym samym czasie. Niemożliwe pozostaje zatem – w świetle opisanych dowodów z dokumentów – świadczenie pracy przez G. T. (1) na trzy pełne etaty równolegle i uzyskiwanie wynagrodzenia wyższego niż wynikające z kart wynagrodzeń.

W związku z powyższym Sąd stwierdził, że dla obliczenia wysokości kapitału początkowego wnioskodawczyni, a konsekwencji wysokości jej emerytury należy przyjąć jedynie wysokość wynagrodzeń wynikających ze znajdujących się w aktach kart wynagrodzeń.

Wskazać w tym miejscu należy, że podane w świadectwie pracy wynagrodzenie wnioskodawczyni w ostatnim miesiącu wynosi według grupy 7 - kwotę 650.000 zł, co jest zgodne z kartą wynagrodzeń określającą dochód wnioskodawczyni osiągnięty w ostatnim pełnym przepracowanym przez nią miesiącu, czyli kwietniu 1991 r., a nie kwotę 7.650.00 zł.

Sąd nie uznał również za wystarczającą podstawę pozwalającą na ustalenie zarobków wnioskodawczyni informacji zawartej w aktach urzędu pracy, z których wynikało, że ubezpieczona zarabiała 2.650.000 zł. Kwota ta została bowiem przyjęta przez Urząd Pracy w oparciu o deklarację ubezpieczonej podaną podczas rejestracji w urzędzie pracy, a dodatkowo jest kwotą, której nie sposób wywieść z innych przedstawionych w toku procesu dokumentów.

Wszystkie te rozbieżności, a także brak dokumentacji płacowej potwierdzającej wyższe zarobki czy świadectw pracy potwierdzających wykonywanie przez wnioskodawczynię pracy (a nie jedynie zawarcie umowy) na stanowiskach innych niż specjalista ds. marketingu sprawiają, że w sytuacji niewystawienia przez pracodawcę (...) (...) zaświadczenia

o zatrudnieniu i wynagrodzeniu oraz likwidacji tego pracodawcy, jedynymi dokumentami, które pozwalają w sposób wiarygodny i jednoznaczny ustalić wysokość wynagrodzenia otrzymywanego przez wnioskodawczynię w spornym okresie z tytułu zatrudnienia są listy płac (k. 44-46). Są to zatem dokumenty, na których oparł się organ rentowy wydając zaskarżoną decyzję.

Podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne w okresach uwzględnianych do ustalenia podstawy wymiaru kapitału początkowego, czy następnie świadczenia emerytowanego, przyjmuje się kwoty wynagrodzenia wypłaconego przez pracodawcę. Osoba ubiegającą się o emeryturę lub rentę, a także osoba ubiegająca się o ustalenie wysokości kapitału początkowego, musi zatem wykazać wysokość przychodu stanowiącego podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne, a jeżeli była pracownikiem – wysokość wynagrodzenia. Za podstawę wymiaru emerytury przyjmuje się kwotę udowodnioną przez zainteresowanego, która nie koniecznie musi odpowiadać wysokości faktycznie uzyskanego wynagrodzenia. (tak: wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z 20 lutego 2020 r., III AUa 325/19, LEX nr 3030534).

Tymczasem w niniejszej sprawie brak jest dokumentacji potwierdzającej w sposób jednoznaczny wysokość wynagrodzenia w spornych latach w inny sposób niż przyjęto w decyzji kapitałowej z 10 kwietnia 2025 r., gdyż poszczególne dokumenty mające potwierdzać, że zarobki wnioskodawczyni są wyższe niż wynikające z list płac (k. 44-46) i przyjętych przez organ rentowy, nie są ze sobą spójne, a zatem nieprawdopodobne.

Wskazać w tym miejscu należy, że kwota 2.920.000 zł wskazana w zaświadczeniu z dnia 14 maja 1991 r. jako średni zarobek dotyczy wynagrodzenia wnioskodawczyni uzyskanego z umowy zlecenia od 1 stycznia do 30 kwietnia 1991 r. – nie może stanowić podstawy do przyjęcia do dochodów osiągniętych przez G. T. (1) za 1991 r., ponieważ podstawa wymiaru składki, czyli wynagrodzenie uzyskiwane przez pracownika (ubezpieczonego) musi być ustalone w sposób pewny, a zatem nie uśredniony.

W postępowaniu sądowym strona może udowadniać wysokość wynagrodzenia wszelkimi środkami dowodowymi wynikającymi z przepisów kodeksu postępowania cywilnego, ale dowody te muszą wykazywać w sposób precyzyjny i niebudzący wątpliwości nie tylko wysokość poszczególnych składników wynagrodzenia ale i fakt ich wypłaty. (tak: wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z 30 grudnia 2019 r., III AUa 669/19, LEX nr 2766685).

Nadto kwota ta nie znajduje pokrycia z karcie wynagrodzeń skarżącej za 1991 r., a zatem nie można uznać, że stanowiła ona podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne za ten okres.

Co zaś do przyjętego przez organ rentowy w treści zaskarżonej decyzji średniego dalszego trwania życia, to organ rentowy słusznie przyjął, że dla osoby 60-letniej (a zatem osoby w wieku, w którym wnioskodawczyni była w dniu 18 marca 2025 r., od którego to dnia przyznano jej emeryturę), średnie dalsze trwania życia wynosi 264,2 miesięcy, a nie 261,9 miesięcy – jak podnosiła ubezpieczona w odwołaniu.

Wartość przyjęta przez ZUS wynika bowiem z Komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 26 marca 2024 r. w sprawie tablicy średniego dalszego trwania życia kobiet i mężczyzn (Dz. Urz. MP nr 234 poz. 2024).

Mając zatem na uwadze, iż zgodnie z art. 26 ust. 5 tablice są podstawą przyznawania emerytur na wnioski zgłoszone od dnia 1 kwietnia do dnia 31 marca następnego roku kalendarzowego, organ rentowy przyznając wnioskodawczyni z urzędu emeryturę od 18 marca 2025 r. prawidłowo zastosował długość życia określoną w powyższym komunikacie.

Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c. oddalił odwołanie.

SSO Paulina Kuźma