descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt VIII P 576/23

Uzasadnienie

wyroku z dnia 21 października 2025 roku

W pozwie z dnia 30 października 2023 roku, skierowanym przeciwko (...) spółdzielnia z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. (dalej: „pozwany” lub (...)), powód (...), reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem, odwołał się od oświadczenia woli pozwanego o rozwiązaniu umowy o pracę z zachowaniem okresu wypowiedzenia, wnosząc o zasądzenie od pozwanego na jego rzecz odszkodowania w wysokości 30.500 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia następującego po dniu doręczenia pozwu do dnia zapłaty, a także kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych (pozew k. 4-15).

W odpowiedzi na pozew pozwany, działając przez pełnomocnika będącego adwokatem, wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powoda na jego rzecz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu przytoczono argumentację celem wykazania prawidłowości i zasadności wypowiedzenia powodowi umowy o pracę (odpowiedź na pozew k. 93-99). W dalszym toku postępowania strony popierały ww. stanowiska procesowe.

Sąd Rejonowy – Sąd Pracy ustalił następujący stan faktyczny.

(...) od 1 września 2022 roku był zatrudniony w (...), początkowo na podstawie umowy o pracę na okres próbny, a od dnia 1 grudnia 2022 roku na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony, w pełnym wymiarze czasu pracy, na stanowisku menadżera. W umowie o pracę określono, że pracownik będzie otrzymywał wynagrodzenie w wysokości 30.000 złotych brutto miesięcznie. W § 10 pracownik zobowiązał się nie wykonywać bez uprzedniej pisemnej zgody spółki działalności konkurencyjnej w stosunku do działalności spółki. W umowie wyszczególniono przypadki traktowane jako działalność konkurencyjna.

/umowy o pracę k. 6/B, k. 9/B akt osobowych/

Przedmiotem działalności (...) jest działalność wspomagająca usługi finansowe, a także działalność związana z oprogramowaniem.

/wydruk z KRS k. 107/

(...) od dnia 3 lipca 2017 roku prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą (...) (m.in. działalność związana z doradztwem w zakresie informatyki). W CEIDG znajduje się wpis o zawieszeniu tej działalności od dnia 1 lipca 2023 roku.

/wydruk z CEIDG k. 141/

Był nadto likwidatorem (...) sp. z o.o. w likwidacji.

/fakt niesporny, podniesiony w pozwie k. 9, nadto zeznania powoda nagranie k. 261, transkrypcja k. 283v/

Na dzień 16 czerwca 2023 roku pracodawca przygotował aneks do umowy o pracę, na mocy którego (...) miał otrzymać podwyżkę wynagrodzenia do kwoty 31.618 złotych brutto miesięcznie. W aneksie zmieniono również dotychczasową treść § 10 umowy o pracę. Zmiany obejmowały modyfikację definicji działalności konkurencyjnej (ust. 1), a nadto poszerzenie przypadków działalności konkurencyjnej, od których pracownik powinien się powtrzymać, tj. poprzez określenie, że pracownik nie może angażować się także w jakiekolwiek postępowanie, mogące zaszkodzić działalności lub interesom biznesowym pracodawcy lub jakiegokolwiek podmiotu z nim powiązanego (ust. 2 pkt e), doradzać, nakłaniać ani nie pomagać jakiejkolwiek osobie w dokonaniu któregokolwiek z wyżej wymienionych czynów (ust. 2 pkt f). Przewidziano również, że zakaz konkurencji obowiązuje na terytorium RP oraz w krajach, w których pracodawca i podmioty z nim powiązane prowadzą działalność gospodarczą (ust. 3 pkt 6). Aneks miał wejść w życie z dniem 1 lipca 2023 roku.

/aneks do umowy o pracę k. 33-37/

(...) został przesłany ww. aneks do umowy o pracę i został on poproszony o podpisanie tego dokumentu.

Wobec braku jego podpisania, w dniach 6 i 18 lipca 2023 roku (...) otrzymał wiadomości mailowe od Działu (...) w których wskazano, że nadal nie przekazał on aneksu w sprawie zmiany wysokości wynagrodzenia i poinformowano go, że bez powyższego niemożliwa będzie korekta wysokości jego wynagrodzenia. W wiadomości mailowej z dnia 17 lipca 2023 roku poproszono go o udzielenie informacji, czy przekaże podpisany dokument, czy też nie chce go podpisać.

(...) poinformował swoją przełożoną A. H. A., że istnieje kolizja między zapisami rozszerzającymi w aneksie zakaz konkurencji a jego aktywnością poza (...).

/wiadomości mailowe z tłumaczeniem k. 127-128, k. 130, potwierdzone tytułem zeznań nagranie k. 261 transkrypcja k. 281 informacyjne wyjaśniania powoda k. 192v nagranie k. 194/

W sierpniu 2023 roku, pracownik Działu (...) J. K. spotkała w zakładzie pracy (...) i zapytała go o aneks. (...) odpowiedział, iż ma świadomość, że nie dostarczył aneksu i jest świadomy, że nie otrzyma podwyżki wynagrodzenia.

/zeznania świadka J. K. k. 214v, nagranie k. 217/

W celu wyjaśnienia przyczyny braku podpisania aneksu przez (...), na dzień 25 sierpnia 2023 roku zaplanowano spotkanie z nim z udziałem reprezentantów pracodawcy.

/zeznania świadka J. K. k. 215, nagranie k. 217/

W dniu 25 sierpnia 2023 roku (piątek) (...) nie był obecny w miejscu pracy. Tego samego dnia o godzinie 16:32 złożył w systemie elektronicznym wniosek o udzielenie zgody na pracę zdalną w dniach 24-25 sierpnia 2023 roku i uczynił to dopiero po rozmowie telefonicznej z reprezentantem pracodawcy T. O.. Wniosek został anulowany. Pracownik nie informował swojego przełożonego o świadczeniu tego dnia pracy w formie zdalnej.

/wydruk z systemu wraz z tłumaczeniem k. 132-133, zeznania świadka J. K. k. 215, nagranie k. 217, potwierdzone tytułem zeznań nagranie k. 261 transkrypcja k. 281 informacyjne wyjaśniania powoda k. 193 nagranie k. 194/

W (...) obowiązywał regulamin pracy zdalnej z dnia 24 kwietnia 2023 roku. W § 3 regulaminu wskazano, że praca zdalna jest możliwa na wniosek pracownika za zgodą pracodawcy – wzór wniosku dostępny jest w serwisach elektronicznych. Pracownik składa wniosek drogą elektroniczną, kanałem komunikacji wskazanym przez pracodawcę, adresowany do bezpośredniego przełożonego (ust. 2 pkt a). Pracodawca nie jest zobowiązany do uwzględnienia wniosku pracownika o wykonanie pracy zdalnej (ust. 3)

/§ 3 Regulaminu pracy zdalnej k. 115v-116/

(...) był niezdolny do pracy z powodu choroby w okresie od 28 sierpnia do 6 października 2023 roku. /wydruk z systemu ZUS k. 135/

Do dnia 9 października 2023 roku (...) nie podpisał aneksu do umowy o pracę. /fakt niesporny/

W dniu 9 października 2023 roku pracodawca oświadczył (...) na piśmie, że rozwiązuje z nim umowę o pracę z zachowaniem miesięcznego okresu wypowiedzenia. Jako przyczynę rozwiązania umowy o pracę wskazano: 1) niewyrażenie zgody na proponowaną przez pracodawcę zmianę umowy o zakazie konkurencji obowiązującej w trakcie zatrudnienia, stanowiącej kluczowy element stosunku pracy na stanowisku managerskim, które pracownik zajmuje w organizacji, a także ze względu na sektor działalności pracodawcy, i w konsekwencji nie zawarcie nowej umowy o zakazie konkurencji; 2) wynikający z przyczyny w pkt 1 brak oczekiwanej od pracownika, jako pracownika na stanowisku managerskim, dbałości o dobro zakładu pracy; 3) wynikająca z przyczyny w pkt 1 utrata zaufania pracodawcy do pracownika, niezbędnego dla prawidłowej współpracy z osobą zajmująca stanowisko managerskie, zarządzającej zespołem i zaangażowanej w kluczowy dla pracodawcy projekt (...); 4) nieprzestrzeganie zasad obowiązującego u pracodawcy Regulaminu pracy zdalnej w dniu 25 sierpnia 2023 roku w dniu 25 sierpnia 2023 roku, w którym pracownik świadczył pracę poza siedzibą pracodawcy, pomimo braku zgody przełożonego na pracę zdalną w danym dniu, którą należało uzyskać zgodnie z obowiązującą procedurą. /wypowiedzenie k. 1/C akt osobowych/

Średnie miesięczne wynagrodzenie (...) obliczone jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy, wynosiło 30.000 złotych brutto. /zaświadczenie o zarobkach k. 111/

Powyższy stan faktyczny ustalony został w oparciu o wskazane dowody.

Dokumenty i wydruki nie były kwestionowane przez strony i nie budzą wątpliwości Sądu Rejonowego – Sądu Pracy.

Zeznania świadka J. K. (k. 214v-216, nagranie k. 217) zasłużyły na uwzględnienie jako wewnętrznie spójne i potwierdzone innymi wiarygodnymi dowodami.

Zeznania stron, tj. powoda(...)(k. 259v-260, nagranie k. 261, transkrypcja k. 281-284) i reprezentanta pozwanego (...) (k. 260, nagranie k. 261, transkrypcja k. 284v-290), jakkolwiek chodzi o osoby bezpośrednio zainteresowane wynikiem sprawy, co wymaga odnoszenia się do ich relacji z odpowiednio większą ostrożnością, nie budzą uzasadnionych wątpliwości. Stanowiska stron różniły się w zakresie mniej istotnych szczegółów, np. co do tego, czym konkretnie powód uzasadniał zwlekanie z podpisaniem aneksu. Nie ulega jednak wątpliwości w świetle materiału dowodowego, w tym zeznań powoda, że chodziło o jego aktywność postrzeganą jako konkurencyjną względem zapisów aneksu o zakazie konkurencji, co uzewnętrznił przynajmniej wobec A. H. A..

Sąd Rejonowy – Sąd Pracy pominął (postanowienie k. 259v):

1) na podstawie art. 235 2 § 1 pkt 2 i 6 k.p.c. oraz art. 235 2 § 1 k.p.c. w zw. z art. 227 k.p.c. - a contrario dowód z zeznań świadka E. S. (wnioskowana teza dowodowa k. 153). We wniosku dowodowym częściowo chodziło o fakty niemające znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy (jakość pracy powoda w sytuacji wskazanej przez pozwanego przyczyny wypowiedzenia nieodnoszącej się do tej jakości) względnie nie tyle chodziło o fakty, co oceny („bardzo wysoki stopień zaangażowania Pracownika”). Częściowo zaś wnioskowana teza dowodowa nie spełniała wymogu z art. 235 1 k.p.c., tj. co do wyszczególnienia faktów, które mają zostać wnioskowanym dowodem wykazane. Wymóg jest o tyle istotny, że na podstawie należycie sformułowanej, tj. w myśl art. 235 1 k.p.c., wnioskowanej tezy dowodowej, sąd ma możliwość ustalenia, czy mamy do czynienia z faktami istotnymi w sprawie, czy mamy do czynienia z faktami spornymi lub czy fakty, na które zeznawać ma świadek nie zostały już udowodnione zgodnie z twierdzeniem wnioskodawcy, tj. czy nie wynikają już w sposób niebudzący wątpliwości z innych dowodów, np. złożonych dokumentów. Brak zaś uczynienia zadość temu wymogowi uniemożliwia sądowi ocenę takiego wnioskowanego dowodu pod kątem ww. kryteriów, tym samym ze względów formalnych dowód taki podlega pominięciu na podstawie art. 235 2 § 1 pkt 6 k.p.c.. Z części sformułowań wnioskowanej tezy dowodowej, i to już po zobowiązaniu strony wnioskującej o usunięcie braku formalnego („przyczyn pracy zdalnej…”, „przyczyn nieobecności Pracownika…”) nie sposób ustalić, jakie fakty wnioskodawca chciał wykazać (jakie przyczyny pracy zdalnej czy nieobecności);

2) na podstawie art. 235 2 §1 k.p.c. w zw. z art. 205 3 § 2 k.p.c. dowód z zeznań świadka A. H. A.. Strona powodowa miała zakreślony termin do dnia 6 sierpnia 2024 roku (k. 145, k. 183) na zgłoszenie wszelkich dowodów pod rygorem utraty prawa do ich powołania w dalszym toku postępowania. Wniosek o przesłuchanie A. H. A. strona powodowa zgłosiła dopiero w dniu 19 listopada 2024 roku (k. 214v) i nawet nie uzasadniła, że zgłoszenie tego dowodu do dnia 6 sierpnia 2024 roku nie było możliwe względnie że później wynikał potrzeba zgłoszenia tego dowodu. Bynajmniej nie uzasadnia zgłoszenia przez jedną ze stron dowodu po upływie zakreślonego terminu fakt, że był to dowód zgłoszony przez stronę przeciwną, a ta cofnęła ten dowód. Przede wszystkim strona nie może zakładać, że dowód zgłoszony przez przeciwnika będzie przeprowadzony, tym bardziej zgodnie z interesem tej strony. Dowód zgłoszony przez przeciwnika może bowiem zostać zawnioskowany na inne fakty niż na które ewentualnie chciałaby go przeprowadzać druga strona, może też zostać pominięty, także z przyczyn formalnych względnie przeciwnik może cofnąć wniosek o przeprowadzenie tego dowodu. Zgłoszenie określonego środka dowodowego przez jedną ze stron nie zwalnia drugiej strony od zgłoszenia tego samego środka dowodowego, jeśli jest zainteresowana jego przeprowadzeniem (choćby poprzez zwrot: „przychylam się do wniosku dowodowego strony przeciwnej”);

3) na podstawie art. 235 2 § 1 pkt 2 i 6 k.p.c. dowód zawnioskowany przez stronę powodową w pkt 2 lit. a) pisma przygotowawczego strony powodowej z dnia 6 sierpnia 2024 roku (k. 147). Teza dowodowa była w tym wypadku, pomimo zobowiązania w trybie art. 235 2 § 1 pkt 6 k.p.c. albo zbyt ogólnikowa (brak naruszenia nieokreślonym zachowaniem regulaminu pracy) albo całkowicie niestanowiąca twierdzeń o konkretnych faktach („porządek obowiązujący w zakładzie pracy” – jaki porządek?) względnie chodziło o fakty nieistotne w sprawie (prawidłowe wywiązywanie się z obowiązków, regulaminowe przeciwdziałanie dyskryminacji itp.);

4) na podstawie art. 235(2) § 1 pkt 2 k.p.c. dowód zawnioskowany przez stronę powodową w pkt 2 lit. c) pisma przygotowawczego strony powodowej z dnia 6 sierpnia 2024 roku (k. 147-148) (kwestie związane z benefitami pracowniczymi i dostępnością miejsca parkingowego);

5) na podstawie art. 235 2 § 1 pkt 2 k.p.c. oraz art. 235 2 § 1 k.p.c. w zw. z art. 227 k.p.c. - a contrario dowody zawnioskowane przez stronę powodową w pkt 2 lit. e), g), i), j), k) pisma przygotowawczego strony powodowej z dnia 6 sierpnia 2024 roku (k. 148-151). W tym wypadku chodziło o fakty niemające znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy (np. „pełne zaangażowanie Powoda w projekt (...)”) względnie nie tyle chodziło o fakty, co oceny („brak zasadności wypowiedzenia…”);

6) na podstawie art. 235 2 § 1 pkt 2, 3 i 6 k.p.c. dowód zawnioskowany przez stronę powodową w pkt 2 lit. f) pisma przygotowawczego strony powodowej z dnia 6 sierpnia 2024 roku (k. 148). W tym wypadku również chodziło albo o fakty niemające znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy, albo nieusunięte braki w trybie art. 235 2 § 1 pkt 6 k.p.c., a dodatkowo żądana informacja byłaby nieprzydatna do ustalenia objętych tezą dowodową niektórych faktów, niezależnie od tego, czy istotnych dla sprawy (np. co do tego, czy pozwany darzył powoda zaufaniem) wreszcie

7) na podstawie art. 235 2 § 1 pkt 2, 3 k.p.c. dowód zawnioskowany przez stronę powodową w pkt 2 lit. h) pisma przygotowawczego strony powodowej z dnia 6 sierpnia 2024 roku (k. 149-150), ze względów jak w przypadku ww. punktu 6), przy czym w tym wypadku wniosek dowodowy formalnie spełniał wymogi art. 235 1 k.p.c..

Sąd Rejonowy – Sąd Pracy zważył, co następuje

Powództwo nie jest zasadne i nie zasłużyło na uwzględnienie. Zgodnie z art. 44 k.p., pracownik może wnieść odwołanie od wypowiedzenia umowy o pracę do sądu pracy. W myśl zaś art. 45 k.p., w razie ustalenia, że wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę, sąd pracy - stosownie do żądania pracownika - orzeka o bezskuteczności wypowiedzenia, a jeżeli umowa uległa już rozwiązaniu - o przywróceniu pracownika do pracy na poprzednich warunkach albo o odszkodowaniu. W tej sprawie powód domagał się odszkodowania. Stosownie do treści art. 30 § 3 i 4 k.p., wypowiadając umowę o pracę pracodawca ma obowiązek wskazać przyczynę wypowiedzenia. Przyczyna wypowiedzenia powinna być sformułowana na piśmie, w sposób konkretny, powinna być rzeczywista i stanowić dostateczne uzasadnienie decyzji pracodawcy. Nie musi jednak mieć szczególnej wagi czy nadzwyczajnej doniosłości, skoro wypowiedzenie jest zwykłym sposobem rozwiązania bezterminowego stosunku pracy (por. przykładowo: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 maja 1998 roku, sygn. akt I PKN 105/98, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 1 października 1997 roku, sygn. akt I PKN 315/97, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 grudnia 1997 roku, sygn. akt I PKN 419/97). Konstrukcja taka ma na celu ochronę pracownika przed arbitralnym zachowaniem się pracodawcy oraz umożliwienie pracownikowi oceny słuszności wypowiedzenia i w tym kontekście rozważenie celowości kwestionowania wypowiedzenia w postępowaniu sądowym. W razie bowiem wniesienia przez pracownika odwołania od wypowiedzenia przez pracodawcę umowy o pracę, przedmiotem badania sądu pracy, jak już wyżej wskazano, jest zasadność i prawdziwość tej właśnie przyczyny wypowiedzenia (ujętej w oświadczeniu o wypowiedzeniu), bowiem pozwany nie może opierać zasadności rozwiązania umowy o pracę o inną przyczynę niż wskazana w wypowiedzeniu (tak np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 lutego 1999 roku, sygn. akt I PKN 571/98). Oświadczenie pozwanego (...) o wypowiedzeniu powodowi umowy o pracę odpowiada wymogom formalnym określonym w art. 30 § 3 i 4 k.p.. Przyczyna wypowiedzenia podana została na piśmie, w sposób konkretny i zrozumiały dla powoda.

Skuteczność wypowiedzenia, co wynika z poprzedniej części niniejszego uzasadnienia, zależy nie tylko od spełnienia formalnego wymogu wskazania przyczyny uzasadniającej wypowiedzenie, lecz również od tego, czy przyczyna ta jest prawdziwa i dostatecznie doniosła w rozumieniu art. 45 § 1 k.p.. Ciężar dowodu w zakresie wykazania prawdziwości tej przyczyny spoczywa na pracodawcy (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 1977 roku, sygn. akt I PRN 17/77).

W niniejszej sprawie bezsporne było, że powód nie podpisał aneksu do umowy o pracę, w którym zmienione zostały postanowienia umowy o zakazie konkurencji w trakcie zatrudnienia. Wskazać należy, iż powód miał świadomość tego obowiązku. Aneks miał obowiązywać od 1 lipca 2023 roku, mimo to do 9 października 2023 roku, pomimo ponagleń i prób bezpośredniego kontaktu, powód nie podpisał tego dokumentu. W okresie od początku lipca do 25 sierpnia 2023 roku pracownicy pozwanego kilkukrotnie przypominali powodowi o konieczności dostarczenia podpisanego dokumentu, wreszcie postanowiono zorganizować spotkanie z powodem w celu wyjaśnienia ww. kwestii, jednak powód nie był tego dnia obecny w pracy, a następnie, do 6 października 2023 roku był nieobecny w pracy z powodu choroby. Powód argumentował, że w okresie od początku lipca do 25 sierpnia 2023 roku dwa razy korzystał z kilkudniowego urlopu. Powyższe nie stanowiło jednak przeszkody do podpisania aneksu w okresie niemal dwóch miesięcy, ponadto z przeprowadzonych dowodów wynika, że powód nie był w ogóle zainteresowany podpisaniem tego aneksu i ignorował upomnienia pracowników (...). Świadczą o tym pośrednio twierdzenia samego powoda, który wskazywał, że zaktualizowane postanowienia umowy o zakazie działalności konkurencyjnej były dla niego niekorzystne.

Nie ulega wątpliwości, że owa aktywność konkurencyjna powoda była przyczyną zwlekania przez niego z podpisaniem ww. aneksu. Nawet jeśli pracodawca sporządzając treść aneksu nie wiedział jeszcze o tej aktywności powoda, to sporządzając treść aneksu nie chciał wyłącznie sformalizować podwyżki powoda (zresztą w celu skuteczności samej podwyżki nie jest wymagana tego typu forma), ale też objąć powoda zaktualizowanymi wymogami zakazu konkurencji. Ponadto powód w pierwszej połowie lipca 2023 roku sam oznajmił o kolizji treści aneksu w tej części z jego aktywnością poza (...) i niezależnie od tego jaki w szczegółach był to komunikat, pracodawca wiedział już, że budzący początkowo zdziwienie brak współpracy powoda przy formalnym udzieleniu mu podwyżki nie był dziełem przypadku i tym bardziej zależało mu na wyjaśnieniu tej sprawy z powodem, tak by kontynuacja jego zatrudnienia odbywała się bez kolizji z przyjętymi wymogami zakazu konkurencji. Tymczasem w świetle poczynionych ustaleń powód ewidentnie uchylał się od tego, co obiektywnie uzasadnia utratę zaufania pracodawcy do takiego pracownika zatrudnionego na stanowisku menedżerskim.

W zasługującym na aprobatę orzecznictwie Sądu Najwyższego ugruntowane jest stanowisko, zgodnie z którym, odmowa podpisania umowy o zakazie konkurencji może stanowić uzasadnioną przyczynę rozwiązania stosunku pracy za wypowiedzeniem. Jeżeli pracownik nie chce zawrzeć umowy o zakazie konkurencji, może to być pośrednim dowodem na jego brak lojalności, czy też chęć przedsięwzięcia działań godzących w interes pracodawcy (por. wyrok Sądu Najwyższego z 12 lutego 2013 roku, II PK 165/12). Pracownik nie musi podpisać umowy o zakazie konkurencji, ale też pracodawca nie może być zmuszony do tolerowania prowadzenia przez pracownika działalności konkurencyjnej. Inaczej mówiąc, pracownik, który nie zgadza się na podpisanie umowy o zakazie konkurencji musi liczyć się z tym, że pracodawca może w sposób uzasadniony wypowiedzieć mu umowę o pracę, a wtedy pracownik (były) będzie mógł w pełni zrealizować swoje prawo do swobodnego wykonywania zawodu (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 września 2003 roku, I PK 411/02).

Podsumowując tą część rozważań, w ustalonych okolicznościach, w szczególności uwzględniając fakt zatrudnienia powoda na stanowisku kierowniczym, stwierdzić trzeba, iż jego ustalone nielojalne wobec pracodawcy zachowanie stanowiło obiektywną podstawę utraty zaufania pozwanego względem powoda, a także było wyrazem braku dbałości powoda o dobro zakładu pracy. W związku z powyższym wskazać należy, iż przyczyny wskazane w pkt 1-3 wypowiedzenia stanowiły dostatecznej wagi podstawę rozwiązania umowy o pracę w zwykłym trybie.

Materiał dowodowy potwierdził również, że powód naruszył zasady korzystania z pracy zdalnej, określone w Regulaminie pracy zdalnej, z których wynika, że pracownik powinien złożyć wniosek o pracę zdalną w serwisie elektronicznym i uzyskać zgodę przełożonego. Powód w dniu 25 sierpnia 2023 roku nie stawił się do pracy, nie poinformował o tym swojego przełożonego, a ww. wniosek złożył dopiero pod koniec dnia pracy i to dopiero w następstwie rozmowy telefonicznej z (...).

Raz jeszcze podkreślić należy, iż wypowiedzenie umowy o pracę jest zwykłym sposobem rozwiązania umowy o pracę, a przyczyny wypowiedzenia nie muszą mieć szczególnej wagi, czy nadzwyczajnej doniosłości. Ponadto, pracownicy zatrudnieni na stanowiskach kierowniczych, ze względu na charakter stanowiska, powinni dawać przykład dobrej pracy i właściwej postawy. Dlatego ich zachowanie musi być oceniane według ostrzejszych kryteriów, co należy też odnieść do jednorazowych drobnych uchybień (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 27 czerwca 1985 roku, III PZP 10/85, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 1977 roku, I PRN 17/77). Uwzględniając powyższe i ustalone okoliczności, stwierdzić należy, iż oświadczenie w przedmiocie wypowiedzenia powodowi umowy o pracę było uzasadnione.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Rejonowy – Sąd Pracy oddalił powództwo, o czym orzeczono w punkcie I wyroku. O kosztach procesu Sąd Rejonowy – Sąd Pracy orzekł w punkcie II wyroku na zasadzie odpowiedzialności za wynik procesu. Zgodnie z art. 98 § 1 k.p.c., strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Z uwagi na treść art. 98 § 3 k.p.c. orz fakt reprezentowania pozwanego przez pełnomocnika będącego adwokatem, uwzględniono koszty zastępstwa procesowego, obejmujące wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 360 złotych, ustalonej na podstawie § 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie (mającej zastosowanie w sprawach z odwołania pracownika od rozwiązania umowy o pracę, niezależnie od tego, czy pracownik domaga się przywrócenia do pracy, czy też odszkodowania), wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty (art. 98 § 1 1 k.p.c.).

W punkcie III wyroku określono, że koszty sądowe ponosi Skarb Państwa. Mając na względzie wynik sprawy i ustawowe zwolnienie powoda od kosztów sądowych brak było podstaw do obciążania którejkolwiek ze stron opłatą od pozwu. Jeśli zaś chodzi o poniesione tymczasowo przez Skarb Państwa wydatki, stanowiące wynagrodzenie i zwrot utraconego dochodu tłumacza przysięgłego (k. 218, k. 272), uwzględniono treść art. 97 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.

Z tych wszystkich względów i na mocy powołanych przepisów orzeczono jak w wyroku.

Piotr Rozbicki