Treść orzeczenia
Sygn. akt VIII Gz 118/17
Postanowienie
Dnia 22 sierpnia 2017 r.
Sąd Okręgowy w Bydgoszczy Wydział VIII Gospodarczy
w składzie następującym:
Przewodniczący: SSO Elżbieta Kala (spr.)
SSO Wojciech Wołoszyk
SSO Wiesław Łukaszewski
po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2017 r. w Bydgoszczy na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa: (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G. przeciwko pozwanemu: S. R. o zapłatę w przedmiocie zażalenia pozwanego na postanowienie Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 12 września 2016 r., sygn. akt VIII GNc 2461/16 postanawia: 1.oddalić zażalenie
2. zasądzić od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1.200 zł. (jeden tysiąc dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.
E. K. W. W. Ł
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Rejonowy w Bydgoszczy na podstawie art. 504 § 1 k.p.c. odrzucił sprzeciw pozwanego od nakazu zapłaty wydanego dnia 20 czerwca 2016 r. Sąd wskazał w uzasadnieniu, że termin do wniesienia sprzeciwu upływał z dniem 11 lipca 2016 r., tymczasem pozwany złożył sprzeciw w dniu 13 lipca 2016 r..
Rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego zaskarżył pozwany, domagając się uchylenia postanowienia. Skarżący wskazał, że jest przekonany, że odpis nakazu zapłaty odebrał dopiero w dniu 29 czerwca 2016r., co winno być stwierdzone naniesioną własnoręcznie datą na zwrotnym pokwitowaniu odbioru.
Powód w odpowiedzi na zażalenie wniósł o jego oddalenie i zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania zażaleniowego według norm przepisanych.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Z art. 502 § 1 k.p.c. wynika, że termin do wniesienia sprzeciwu od nakazu zapłaty wynosi dwa tygodnie od doręczenia tego nakazu. Uchybienie temu zawitemu terminowi skutkuje odrzuceniem spóźnionego sprzeciwu na podstawie art. 504 § 1 k.p.c.
W okolicznościach sprawy, zupełnie nieuprawnione było przekonanie skarżącego o osobistym odbiorze odpisu nakazu zapłaty w dniu 29 czerwca 2016 r., w sytuacji, gdy dowód doręczenia odpisu nakazu zapłaty oraz pozwu wraz z załącznikami wskazywał w sposób oczywisty, że doręczenia dokonano w dniu 27 czerwca 2016 r. do rąk (...) – A. R., która potwierdziła odbiór korespondencji własnoręcznym podpisem. Potwierdzenie odbioru z podpisem odbiorczyni oraz doręczającego w dniu 27 czerwca 2016 r. znajduje się w aktach sprawy (na k. 19a akt).
Zgodnie z art. 138 § 1 k.p.c. doręczenie pisma sądowego dorosłemu domownikowi adresata, jeżeli podjął się oddania pisma i nie jest przeciwnikiem procesowym adresata, jest skuteczną formą doręczenia pism w postępowaniu sądowym. Doręczenie takie staje się skuteczne w chwili, w której pismo odbierze osoba wskazana w tym przepisie.
Doręczenie zastępcze opiera się na domniemaniu przekazania przesyłki adresatowi, chyba że zostanie wykazane, iż adresat przesyłki takiej nie otrzymał (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 listopada 2016 r., sygn. akt II CSK 142/16). Ponieważ skarżący nie wykazywał, iż nie otrzymał korespondencji, a nawet nie podnosił takich argumentów w zażaleniu (podważał wyłącznie datę doręczenia) tym samym uznać należało, że Sąd Rejonowy prawidłowo odrzucił spóźniony o dwa dni sprzeciw od nakazu zapłaty.
Mając na względzie wskazane wyżej okoliczności Sąd Okręgowy na podstawie przepisu art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. zażalenie oddalił.
O kosztach postępowania zażaleniowego Sąd Okręgowy orzekł w oparciu o przepis art. 98 § 1 k.p.c. i 99 k.p.c. w zw. z § 10 ust. 2 pkt 1 w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U z 2015 r. poz. 1804 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dniu wniesienia zażalenia, stosownie do § 2 rozporządzenia z dnia 3 października 2016 r. zmieniającego powyższe rozporządzenie (Dz. U. z 2016 r. poz. 1667).