Treść orzeczenia
Sygn. akt VIII GC 2123/15 upr
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 28 kwietnia 2016 r.
Sąd Rejonowy w Bydgoszczy VIII Wydział Gospodarczy
w składzie następującym:
Przewodniczący SSR Sylwia Roszak
Protokolant stażysta Paulina Piotrowska
po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2016 r. w B. na rozprawie sprawy z powództwa (...) Spółki Akcyjnej w K. przeciwko J. A. o zapłatę oddala powództwo.
SSR Sylwia Roszak
Uzasadnienie
Powód (...) spółka akcyjna z siedzibą w K. wniósł pozew do Sądu Rejonowego w (...)przeciwko J. A., w którym zażądał zasądzenia kwoty 7976,54 zł wraz z ustawowymi odsetkami od poszczególnych kwot szczegółowo opisanych w pozwie oraz domagał się zasądzenia kosztów procesu.
W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, iż dochodzona wierzytelność wynika z braku zapłaty przez pozwanego za korzystanie z usług telekomunikacyjnych świadczonych przez (...) sp. z o.o. w W.. Powód nabył tą wierzytelność wobec pozwanego na podstawie umowy o przelew wierzytelności zawartej w dniu 28 lutego 2012 r. pomiędzy nim a poprzednim wierzycielem.
Sąd Rejonowy (...) postanowieniem z dnia 12 listopada 2015 r. przekazał rozpoznanie sprawy do Sądu Rejonowego w B..
Pozwany w odpowiedzi na pozew podniósł zarzut przedawnienia. Jednocześnie wskazał, iż nie posiada dokumentów z tego okresu, ale uważa, iż należności zostały uregulowane.
Sąd ustalił, co następuje
W dniu 13 września 2006 r. (...) sp. z o.o. w W. zawarła z pozwanym umowę o świadczenie usług telekomunikacyjnych. Umowa została zawarta na 24 miesiące. Ustalono w niej miesięczny limit należności w wysokości 240 zł.
Okoliczność bezsporna, a nadto dowód: umowa o świadczenie usług telekomunikacyjnych z dnia 13.09.2006 r. – k. 74- 75 akt, regulamin – k. 77 akt.
W dniu 23 grudnia 2010 r. (...) sp. z o.o. w W. zawarła z pozwanym umowę o świadczenie usług telekomunikacyjnych. Umowa została zawarta na 24 miesiące. Ustalono w niej miesięczny limit należności w wysokości 240 zł.
Okoliczność bezsporna, a nadto dowód: umowa o świadczenie usług telekomunikacyjnych z dnia 23.12.2010 r. – k. 63 -69 akt.
Okresem rozliczeniowym będącym podstawą do rozliczenia należności pozwanego wobec (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. z tytułu świadczonych usług był okres miesięczny.
Za okres od dnia 16 grudnia 2010 roku do dnia 15 stycznia 2011 roku pozwany został obciążony przez (...) Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. kwotą 1018,05 zł, płatną do dnia 31 stycznia 2011 roku. Za okres od dnia 16 stycznia 2011 roku do dnia 15 lutego 2011 roku pozwany został obciążony przez (...) Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. kwotą 491,02 zł, płatną do dnia 2 marca 2011 roku. Za okres od dnia 16 lutego 2011 roku do dnia 15 marca 2011 roku pozwany został obciążony przez (...) Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. kwotą 614,53 zł, płatną do dnia 30 marca 2011 roku. Ponadto poprzednik powoda w dniu 19 kwietnia 2011 roku wystawił notę obciążeniową pozwanego na kwotę 3436,07 zł z uwagi, jak wskazał, na niedotrzymanie warunków umowy z terminem płatności na dzień 10 maja 2011 roku.
Dowód: umowa o świadczenie usług telekomunikacyjnych dnia 23.12.2010 r. – k. 63 -69 akt, faktura nr (...) – k. 81 akt, faktura nr (...)– k. 80 akt, faktura nr (...)– k. 79 akt, nota obciążeniowa – k. 78 akt.
W dniu 28 lutego 2012 roku (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. dokonała, na podstawie umowy ramowej z dnia 14 grudnia 2009 roku sprzedaży na rzecz powoda wierzytelności przysługującej mu wobec pozwanego z tytułu zawartej umowy z dnia 23 grudnia 2010 roku.
Dowód: porozumienie z dnia 28.02.2012 r. – k. 29 akt, umowa ramowa przelewu wierzytelności - k. 47- 53 akt.
Powód zawiadomił pozwanego o przelewie wierzytelności.
Dowód: zawiadomienie o cesji wierzytelności wraz z dowodem nadania – k. 26-27 akt.
Powód wzywał pozwanego do zapłaty należności.
Dowód: pismo z dnia 13.03.2013 r.– k. 24 akt.
Sąd zważył, co następuje
Sąd dokonał powyższych ustaleń faktycznych na podstawie powołanych wyżej dokumentów prywatnych. Należy wskazać, że żadna ze stron nie kwestionowała ich prawdziwości. Sąd uznał je za wiarygodne.
W niniejszej sprawie powód dochodził kwot wynikających z umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych zawartej pomiędzy pozwanym a pierwotnym wierzycielem tj. (...) sp. z o.o. w W.. Powód przedmiotowe wierzytelności nabył w drodze umowy cesji wierzytelności zawartej z pierwotnym wierzycielem.
Przez przelew wierzytelności rozumie się przeniesienie wierzytelności przez wierzyciela na osobę trzecią, czyli przejście wierzytelności na nowego wierzyciela na podstawie umowy między dawnym a nowym wierzycielem. W Kodeksie cywilnym na umowny charakter przelewu wierzytelności wskazuje wyraźnie art. 510 k.c. Cechą charakterystyczną przelewu jest ponadto nie wymaganie w zasadzie do jego dojścia do skutku zgody dłużnika. W razie nabycia wierzytelności w wyniku przelewu ma miejsce sukcesja singularna, translatywna. Istotne jest to, że zmiana osoby wierzyciela w wyniku przelewu następuje zatem z zachowaniem tożsamości stosunku zobowiązaniowego pod względem treści i przedmiotu.
Na postawie dokumentacji przedstawionej przez powoda Sąd ustalił, że powód wstąpił w miejsce (...) sp. z o.o. w W. i uzyskał uprawnienie do dochodzenia od pozwanego wierzytelności wynikającej z umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych na tych samych zasadach na jakich mógł dochodzić pierwotny wierzyciel.
Pozwany podniósł natomiast jedynie zarzutu przedawnienia, który był zasadny.
Zgodnie z art. 117 k.c. z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, roszczenia majątkowe ulegają przedawnieniu. Po upływie terminu przedawnienia ten, przeciwko komu przysługuje roszczenie, może uchylić się od jego zaspokojenia, chyba że zrzeka się korzystania z zarzutu przedawnienia. Jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi lat dziesięć, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - trzy lata ( art. 118 k.c.).
W niniejszej sprawie zastosowanie znajdzie art. 118 k.c. i wskazany w nim trzyletni termin przedawnienia roszczeń. Należy podkreślić, iż zdaniem Sądu nie znajdzie w przedmiotowej sprawie zastosowania dwuletni termin przedawnienia roszczeń wynikający z art. 751 k.c.. Zgodnie bowiem z treścią art. 750 kc przepisy o zleceniu stosuje się odpowiednio do umów o świadczenie usług, które nie są uregulowane innymi przepisami. Tymczasem essentialia negotii umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych zostały dostatecznie uregulowane w ustawie z dnia 16 lipca 2004 roku - Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.), co wyklucza stosowanie do tych umów art. 751 k.c. w zw. z art. 750 k.c. Taki pogląd wyraził Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 7 maja 2009 r., III CZP 20/09, a Sąd Rejonowy w obecnym składzie podziela powyższe zapatrywanie. Za trafnością przedstawionego wyżej poglądu przemawia charakter prawny umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych i sposób jej uregulowania w prawie telekomunikacyjnym.
Cytowana wyżej ustawa definiuje pojęcie usługi telekomunikacyjnej (art. 2 pkt 48) oraz pojęcie świadczenia usług telekomunikacyjnych (art. 2 pkt 41). Prawo telekomunikacyjne reguluje również m.in. minimalne wymagania dla umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych (art. 56) określając formę umowy i elementy, jakie powinna zawierać, określa wymagania dla regulaminu świadczenia publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych (art. 60), reguluje prawa i obowiązki dostawcy usług w związku z zawarciem umowy. Uregulowania prawa telekomunikacyjnego odnoszące się do umów o świadczenie usług telekomunikacyjnych nie mają kompleksowego charakteru, niemniej jednak Sąd Najwyższy w powołanej wyżej uchwale wskazał, iż prawo telekomunikacyjne dostatecznie reguluje elementy istotne umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych, co pozwala określić istotne obowiązki stron i wskazać cel społeczno-gospodarczy umowy. W konsekwencji do tych umów, choć są to umowy o świadczenie usług, nie mają zatem zastosowania przepisy o zleceniu ( art. 750 k.c. ), gdyż umowa o świadczenie usług telekomunikacyjnych została prawnie uregulowana w prawie telekomunikacyjnym.
W konsekwencji roszczenia przysługujące operatorowi przeciwko użytkownikowi z umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych ulegają przedawnieniu według ogólnych zasad wyrażonych w art. 118 k.c.
W świetle powyższego dla roszczenia przysługującego operatorowi (...) sp. z o.o. w W. przeciwko pozwanemu należało przyjąć trzyletni termin przedawnienia, zgodnie z art. 118 k.c. W myśl art. 513 § 1 k.c. dłużnikowi przysługują przeciwko nabywcy wierzytelności wszelkie zarzuty, które miał przeciwko zbywcy w chwili powzięcia wiadomości o przelewie. Dlatego też pozwanemu, co do zasady, przysługiwał względem powoda, jako cesjonariusza, zarzut przedawnienia.
Zarzut ten okazał się skuteczny, gdyż trzyletni termin przedawnienia rozpoczął bieg:
- dla należności wynikającej z faktury nr (...) (k. 81 akt) od dnia 31 stycznia 2011 roku
- dla należności wynikającej z faktury nr (...) (k. 80 akt) od dnia 2 marca 2011 roku,
- dla należności wynikającej z faktury nr (...) (k. 79 akt) od dnia 30 marca 2011 roku
- oraz dla należności wynikającej z noty obciążeniowej (k. 78 akt) od dnia 10 maja 2011 roku.
Zgodnie bowiem z art. 120 § 1 k.c. bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Jeżeli wymagalność roszczenia zależy od podjęcia określonej czynności przez uprawnionego, bieg terminu rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stałoby się wymagalne, gdyby uprawniony podjął czynność w najwcześniej możliwym terminie.
W powyższej wskazanych datach roszczenie stało się wymagalne, a zatem od tych dni rozpoczął bieg trzyletni termin przedawnienia roszczeń. Zatem najpóźniej wymagalnym roszczeniem była kwota 3436,07 zł wynikająca z noty odsetkowej i od dnia 11 maja 2014 roku była ona przedawniona. Pozostałe roszczenia wynikające z faktur uległy przedawnieniu w terminie wcześniejszym. Pozew do sądu w elektronicznym postępowaniu upominawczym został wniesiony w dniu 24 września 2015 roku. Zatem w dniu wniesienia pozwu roszczenie było przedawnione.
Należy zaznaczyć, iż powód, pomimo zobowiązania do sporządzenia pisma przygotowawczego nie odniósł się w żaden sposób do zarzutu przedawnienia. Nie udowodnił także, iż nastąpiło przerwanie biegu przedawnienia.
W konsekwencji roszczenie powoda skierowane przeciwko pozwanemu uległo przedawnieniu.
Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 117 § 2 k.c. w zw. z art. 118 k.c. oddalił powództwo.
Mając na uwadze, że pozwany wygrał sprawę w całości, jednak nie poniósł żadnych kosztów procesu, nie było podstaw do orzekania w tym przedmiocie.
SSR Sylwia Roszak