VIII Cz 188/13PostanowienieSąd Okręgowy w Toruniu

Postanowienie Sądu Okręgowego w Toruniu z dnia 26 kwietnia 2013 r.

Zobacz w SAOS
postępowanie egzekucyjne (przepisy ogólne)
Jedno kliknięcie tworzy streszczenie, stan faktyczny, rozstrzygnięcie i argumentację tego orzeczenia (bezpłatnie, obowiązują dzienne limity).

Treść orzeczenia

Sygn. akt VIII Cz 188/13

Postanowienie

Dnia 26 kwietnia 2013 r.

Sąd Okręgowy w Toruniu VIII Wydział Cywilny Odwoławczy

w składzie następującym:

Przewodniczący: S.S.O. Rafał Krawczyk (spr.)

Sędziowie: S.O. Hanna Matuszewska, S.O. Ilona Dąbek

z dnia 7 grudnia 2012 r.

Sygn. akt XI Co 2180/11

po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy egzekucyjnej z wniosku (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W., (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w T., (...) Spółki Jawnej W. K. M. K. w T., U. Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego w W. przeciwko dłużnikom R. W. i M. W. na skutek zażaleń dłużników od postanowienia Sądu Rejonowego w Toruniu postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Rejonowy w Toruniu przysądził własność ograniczonego prawa rzeczowego – własnościowego spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego położonego w T. przy ul. (...) na rzecz D. S. za cenę 105 000 zł, która została w całości zapłacona gotówką oraz zobowiązał dłużnika R. W. do wydania tego lokalu D. S..

W uzasadnieniu Sąd Rejonowy wskazał, że postanowienie o przybiciu uprawomocniło się, a licytant wykonał warunki licytacyjne – zapłacił w zakreślonym terminie resztę ceny nabycia.

Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli dłużnicy, zaskarżając je w całości oraz wnosząc o jego uchylenie. Skarżący wskazali, że cena nabycia jest rażąco zaniżona i nie odpowiada wartości rynkowej przedmiotowego lokalu, tym samym jest rażąco krzywdząca. Nadto dłużnicy wskazali, że D. S. nie uregulował całości wskazanej ceny.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje

Zażalenie jako niezasadne podlegało oddaleniu.

Przed wydaniem postanowienia o przysądzeniu własności (art. 987 kpc) sąd bada wyłącznie, czy postanowienie o przybiciu jest prawomocne oraz czy nabywca wykonał warunki licytacyjne (art. 969 kpc). Żadne inne kwestie nie mogą być przedmiotem oceny sądu, chociażby sąd stwierdził, iż w toku postępowania doszło do uchybień, gdyż po prawomocnym przybiciu uchybienia te nie mogą już rzutować na dalsze postępowanie. Z tego powodu przyjmuje się, że podstawą zażalenia na postanowienie o przysądzeniu własności może być wyłącznie zarzut, że postanowienie o przybiciu nie jest prawomocne lub że nabywca nie wpłacił całej ceny nabycia (por. np. Komentarz do art. 998 kodeksu postępowania cywilnego (Dz.U.64.43.296), [w:] Z. Szczurek (red.), M.K. Chmielewska, G. Julke, Z. Knypl, M. Koenner, R. Kowalkowski, S. Kozik, H. Langa-Bieszki, Z. Merchel, J. Świeczkowski, J. Treder, G. Wróblewska-Wcisło, Kodeks postępowania cywilnego. Postępowanie zabezpieczające i egzekucyjne. Komentarz, Currenda, 2005, wyd. III). Żadna z tych podstaw zażalenia nie została wskazana przez dłużników ponieważ poza sporem pozostaje fakt uprawomocnienia się postanowienia o przybiciu i uiszczenie całej ceny przez nabywców nieruchomości (dowód uiszczenia reszty ceny - k. 51).

Podstawą zażalenia nie może być uchybienie sprzed uprawomocnienia się przybicia, przy czym z orzecznictwa Sądu Najwyższego wynika, iż dotyczy to wszelkich możliwych uchybień. Przykładowo w uzasadnieniu uchwały z dnia 4 października 1972 r., III CZP 69/72 (OSNCP 1973, nr 5, poz. 74) Sąd Najwyższy dokonał interpretacji przepisu art. 998 §2 kpc, stwierdzając, iż "wszystkie uchybienia, o których mowa jest w art. 998 §2 zdanie drugie kpc, należy traktować w świetle tego przepisu w sposób jednolity, bez możliwości wyłączenia jakichkolwiek uchybień sprzed uprawomocnienia się przybicia". Przepis więc art. 998 §2 kpc wyłącza z podstaw zażalenia na postanowienie o przysądzeniu własności wszystkie uchybienia sprzed uprawomocnienia się przybicia bez względu na ich charakter i rangę (postanowienie Sąd Najwyższego z dnia 15 grudnia 1997 r., I CKN 371/97 niepubl.).

W tej sytuacji stwierdzić należało, iż zarzuty podnoszone przez skarżących (zaniżenia ceny nabycia) nie mogły być w ogóle podstawą zażalenia i brak było podstaw do ich merytorycznej oceny w sytuacji, gdy poza sporem pozostawały okoliczności, na podstawie których Sąd Rejonowy zobowiązany był do wydania postanowienia o przysądzeniu własności nieruchomości.

Mając na względzie powołane okoliczności Sąd Okręgowy orzekł, jak w sentencji na podstawie przepisu art. 385 kpc w zw. z art. 397 §2 zdanie pierwsze kpc i art. 13 §2 kpc.

Potrzebujesz pomocy prawnej w podobnej sprawie?
Znajomość orzecznictwa to jedno — zastosowanie go w Twojej sprawie to drugie. Znajdź na Prawnet zweryfikowanego prawnika od takich spraw.
Znajdź prawnika

Tekst pochodzi z publicznego rejestru SAOS (saos.org.pl). Prawnet nie jest wydawcą tego orzeczenia. Analiza AI i streszczenie AI są materiałem pomocniczym — zweryfikuj je z treścią orzeczenia przed powołaniem.