descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt VII W 119/25

Uzasadnienie

Na podstawie całokształtu materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 24 marca 2025r. ok. godz. 8:52 na drodze krajowej nr (...) pomiędzy miejscowościami K. a C. mieszkaniec miejscowości Ł. M. K. kierował samochodem ciężarowym marki V. nr rej. (...) wraz z przyczepą m-ki D. o nr rej. (...). Jest to teren niezabudowany, na którym w stosunku do samochodów ciężarowych o rzeczywistej masie całkowitej powyżej 10 ton obowiązuje zakaz ruchu, z wyłączeniem pojazdów zaopatrzenia, komunikacji zbiorowej, służb miejskich i pojazdów wojskowych. Ponadto pomimo obowiązującego ograniczenia prędkości dla zespołów pojazdów na drodze jednojezdniowej M. K. jechał z prędkością 77 km/h. Prędkość z jaką poruszał się została zarejestrowana przez nieoznakowany radiowóz policji dokonujący pomiaru prędkości za pomocą systemu V. 2A o nr fabrycznym 348.

Obwiniony M. K. był kilkakrotnie karany mandatowo za wykroczenia przeciwko bezpieczeństwu i porządkowi w komunikacji, ostatnio za wykroczenie z art. 92a§1 kw popełnione w dniu 10 marca 2025r.

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie:

częściowo wyjaśnień obwinionego M. K. (k. 18), zeznań świadków R. K. (k. 41) i B. D. (k. 15), notatki (k. 4), świadectwa legalizacji ponownej (k. 10), nagrania (k. 9), wydruku z tachografu (k. 6), wydruku zdjęć (k. 27-31) oraz informacji o wpisach w ewidencji kierowców (k. 7).

Obwiniony M. K. nie przyznał się do winy. Z uwagi na fakt, że nie stawił się na rozprawę pomimo osobistego odbioru zawiadomienia sąd przeprowadził rozprawę zaocznie i odczytał jego wyjaśnienia złożone w trakcie czynności wyjaśniających. Obwiniony wyjaśnił w nich, że nie poruszał się z prędkością 80 km/h, lecz 73 km/h oraz że zgodnie z tabliczką umieszczoną pod znakiem zakazu jako pojazd zaopatrzenia wiozący dostawę dla mieszkańca pobliskiej miejscowości był zwolniony od zakazu wyrażonego znakiem (k. 15).

Sąd zważył, co następuje

Wyjaśnień obwinionego w znacznej części nie sposób uznać za wiarygodne (poza fragmentem w którym przyznał się do poruszania pojazdem w miejscu zdarzenia), albowiem są one sprzeczne z zeznaniami świadków R. K. i B. D., które Sąd uznał za wiarygodne z przyczyn o których niżej oraz pozostałymi dowodami zebranymi w sprawie, a przede wszystkim z zapisem zdarzenia wykonanym kamerą zarejestrowaną w radiowozie.

Świadek R. K., który dokonywał zatrzymania pojazdu obwinionego złożył zeznania takiej treści jak ustalona w stanie faktycznym. Potwierdził on w szczególności informacje wpisane w notatce służbowej o zmierzeniu prędkości pojazdu obwinionego, który to pomiar wykazał przekroczenie prędkości o 10 km/h oraz o zignorowaniu przez obwinionego znaku zakazu wjazdu, gdyż ustalenia poczynione przez nich bezpośrednio po zdarzeniu zaprzeczyły aby obwiniony dokonywał jakiejkolwiek dostawy do miejscowości położonej w pobliżu miejsca obowiązywania znaku (k. 41).

Sąd dał wiarę zeznaniom powyższego świadka, gdyż były one spójne, logiczne i konsekwentne, a świadek pomimo znacznego upływu czasu dobrze zapamiętał okoliczności przeprowadzonej kontroli opisując pomiar prędkości pojazdu obwinionego i okoliczności mu towarzyszące, tłumaczenia odnośnie przeznaczenia przewożonego ładunku oraz zachowanie obwinionego podczas kontroli i bezpośrednio po niej. Poza konsekwencją zeznań świadka należy zauważyć, że jest on funkcjonariuszem policji, a więc osobą postronną dla obwinionego, przez co nie miał jakiegokolwiek powodu, aby go bezpodstawnie obciążać. Nadto zeznania świadka potwierdzają zeznania drugiego funkcjonariusza B. D., treść notatki służbowej oraz obraz i zapis dźwiękowy zdarzenia zarejestrowany przez urządzenie pomiarowe.

Zeznania R. K. potwierdził świadek B. D. (k. 15), którego relację z tych samych powodów sąd uznał za wiarygodną.

Odnosząc się do wyjaśnień obwinionego zarzucającego błąd w pomiarze prędkości należy zauważyć, że dołączony do akt wydruk z tachografu potwierdza przekroczenia prędkości w dniu zdarzenia o wartościach przekraczających prędkość dozwoloną dla zespołów pojazdów na drogach jedniojezdniowych. Nie sposób ponadto mieć wątpliwości co do prawidłowości dokonania samego pomiaru prędkości. Urządzenie V. 2A, którym dokonano pomiaru posiada świadectwo legalizacji ponownej z datą wystawienia 5 czerwca 2025r. ważne do 5 lipca 2025r. (k. 10). Urządzenie to tym samym spełniało na datę zdarzenia wymagania rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 17.02.2014r. w sprawie wymagań metrologicznych którym powinny odpowiadać przyrządy do pomiaru prędkości pojazdów w ruchu drogowym oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych, gdyż w przeciwnym wypadku urządzenie nie otrzymało by świadectwa legalizacji. Urządzenie działa na zasadzie pomiaru średnich prędkości pojazdu, w którym system jest zainstalowany, wyliczając w ten sposób średnią prędkość na podstawie pomiaru przebytej drogi oraz czasu. Urządzenie wylicza przebytą drogę na podstawie biegu kół pojazdu, w którym jest zainstalowane, przy czym generator impulsów przebytej drogi, przekazuje przy każdym obrocie koła zdefiniowaną ilość impulsów, co widoczne jest na nagraniu. Na nagraniu pomiaru nie widać, aby radiowóz przybliżał do kontrolowanego pojazdu w czasie mierzenia jego prędkości, co by powodowało zawyżenie mierzonej prędkości, gdyż urządzenie mierzy prędkość radiowozu. Wręcz przeciwnie podczas wykonywania pomiaru wyraźnie widać, że na początku 100 metrowego odcinka pomiarowego, w jego trakcie oraz na jego końcu pomiędzy radiowozem a pojazdem rejestrowanym krótkotrwała prędkość radiowozu jest tej samej wartości i odległość nie ulega zauważalnym zmianom, co świadczy o utrzymywaniu stałej odległości, a tym samym o precyzji pomiaru. Dlatego też brak było podstaw do ewentualnego przeprowadzania dowodu z opinii biegłego, albowiem jednoznacznie rozstrzygnięcie kwestii prawidłowości pomiaru nie wymaga żadnej wiedzy specjalnej. Z tych względów w ocenie sądu wyjaśnienia obwinionego w zakresie, w którym kwestionował prawidłowość pomiaru nie zasługiwały na ich podzielenie, gdyż ewidentnie są przyjętą linią obrony zmierzającą do uniknięcia odpowiedzialności za wykroczenie. Należy nadmienić przy tym, iż obwiniony sam przyznał w nich, że poruszał się z prędkością 73 km/h, a więc prędkością przekraczającą dozwoloną o 3 km/h za co przepisy przewidują dokładnie identyczną sankcję w postaci mandatu karnego w kwocie 50 zł i 1 punktu karnego, co za przekroczenie prędkości o 10 km/h.

Sąd nie dał wiary również wyjaśnieniom obwinionego w zakresie, w którym zakwestionował swoje sprawstwo co do nie zastosowania się do znaku B-18, gdyż twierdzenia o wykonywania dostawy dla mieszkańca miejscowości C., a zatem o wykonywaniu zaopatrzenia dozwolonego tabliczką umieszczoną pod znakiem w ocenie Sądu są całkowicie nieprawdziwe. Wyjaśnieniom obwinionego przeczy przede wszystkim nagranie wideorejestratora radiowozu potwierdzające zeznania funkcjonariuszy, że obwiniony wskazał im jako miejsce dostawy K., co okazało się jednakże nieprawdą. Obwiniony bowiem zatrzymał się dopiero w miejscowości C. przy posesji na której faktycznie wykonywane są usługi tartaczne, jednakże prowadzący te usługi zaprzeczył aby spodziewał się jakiejkolwiek dostawy, co skutkowało odjechaniem obwinionego w kierunku Ł.. Świadek K. S., do którego obwiniony zgodnie z treścią sprzeciwu miał wieźć dostawę drewna, zaprzeczył ponadto aby dostawa taka była realizowana w czasie zdarzenia czyli ok. 9:00 rano, podając, iż miała ona miejsce, ale dopiero w godzinach popołudniowych, a obwiniony nie kontaktował się z nim rano tego samego dnia (co by było oczywiste gdyby faktycznie miał problem z wykonaniem jego zamówienia). Świadek został przesłuchany na wniosek obwinionego, co nie daje podstaw do ewentualnych twierdzeń o braku jego bezstronności (k. 41). Zmienność zachowania obwinionego i jego tłumaczeń świadczy w ocenie sądu o złożeniu ich wyłącznie dla potrzeb niniejszego postępowania, a okoliczność faktycznego wykonania dostawy w godzinach popołudniowych K. S. nie może mieć żadnego znaczenia, gdyż z całą pewnością nie dla niego przeznaczony był ładunek wieziony przez obwinionego w czasie zatrzymania przez funkcjonariuszy policji.

W obszarze niezabudowanym na drodze jednojezdniowej dla zespołów pojazdów obowiązuje ograniczenie prędkości do 70 km/h zgodnie z art. 20 ust.3 pkt.2b ustawy prawo o ruchu drogowym. Obwiniony poruszał się z prędkością 80 km/h, a więc o 10 km/h wyższą od dopuszczalnej, którą sąd skorygował na korzyść obwinionego o 3 km/h (zaokrąglając na jego korzyść) z racji zawartego w ogólnodostępnych parametrach technicznych urządzenia V. 2A błędu pomiarowego w wysokości 3% (nie mniej niż 3 km/h). Mając to na uwadze sąd uznał, że obwiniony popełnił zarzucane mu wykroczenie z art. 92a§1 kw.

Z kolei sprawcą wykroczenia z art. 92§1 kw jest z kolei ten, kto nie stosuje się do znaku drogowego, przy czym zasadnicze znaczenie ma rodzaj dyrektywy płynącej ze znaku, którą musi być wyraźny zakaz lub nakaz. Rodzaje znaków drogowych określone zostały w Rozporządzeniu Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych. Zgodnie z §1 ust.3 pkt.1 tegoż rozporządzenia na drogach stosuje się znaki pionowe w postaci tarcz, do których należy znak B-18 „zakaz wjazdu pojazdów o rzeczywistej masie całkowitej ponad .....t” oznaczający zakaz ruchu pojazdów, których rzeczywista masa całkowita jest większa od wartości podanej na znaku, w przypadku zespołu pojazdów zakaz dotyczy ich łącznej masy (§20 ust.4 w/w rozporządzenia). Sam obwiniony nie kwestionował, iż poruszał się drogą oznaczoną takim znakiem zespołem pojazdów o masie całkowitej przekraczającej dopuszczoną znakiem. Jak nadmieniono wyżej nie sposób dać wiary pozostałej części jego wyjaśnień odnoszącej się do wykonywania w trakcie zdarzenia objętego stanem faktycznym zaopatrzenia, co by powodowało brak znamion wykroczenia, albowiem przeczy im wiarygodny opisany wyżej materiał dowodowy.

Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, że obwiniony M. K. swoim zachowaniem wypełnił przedmiotowe i podmiotowe znamiona wykroczenia polegającego na nie zastosowaniu się do znaku drogowego – art. 92§1 kw oraz wykroczenia polegającego na przekroczeniu dopuszczalnej prędkości – art. 92a kw.

Czyn zarzucany M. K. zagrożony jest karą grzywny do 5000 zł. Wymierzając karę na podstawie art. 92a§1 kw (jako przewidującego wyższą minimalną sankcję niż przepis art. 92§1 kw) sąd kierował się przesłankami określonymi w art. 33 kw i uznał, że karą która spełni warunki prewencyjne i wychowawcze będzie kara grzywny w wysokości 600 złotych. Podstawę wymiaru kary stanowiły zarówno warunki podmiotowe sprawcy, jak i stopień społecznej szkodliwości czynu. Obwiniony dopuścił się naruszenia elementarnej zasady prawa ruchu drogowego, a mianowicie zlekceważył obowiązujące oznakowanie pionowe, jednocześnie przekraczając obowiązującą prędkość co prawda o niewielką wartość 7 km/h, do tego w obszarze niezabudowanym, jednakże zespołem pojazdów z ładunkiem o znacznej łącznej masie całkowicie, którego ewentualne wyhamowanie w sytuacji nagłego nieprzewidzialnego zdarzenia drogowego wymaga dłuższego odcinka drogi. Jako okoliczność obciążającą Sąd miał także na względzie fakt, że obwiniony był notowany jako sprawca wykroczeń drogowych, w tym przekroczenie prędkości. Wymierzona grzywna sprawi zdaniem Sądu, że z większą rozwagą będzie uczestniczył w ruchu drogowym, stosując się do obowiązujących przepisów ruchu drogowego.

O kosztach Sąd orzekł na postawie art. 118§1 i 3 kpw. Zasądzona opłata - 60 zł – stanowi 10% wymierzonej grzywny (art. 3 ust.1 ustawy o opłatach w sprawach karnych), natomiast wysokość zryczałtowanych wydatków postępowania – 120 zł - ustalono na podstawie §2 i 3 pkt.1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2017r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. poz. 2467).

Dlatego orzeczono jak w wyroku.

z.

(...)

(...)