Treść orzeczenia
Sygn. akt VII U 967/18
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 14 grudnia 2018 r.
Sąd Okręgowy Warszawa - Praga w Warszawie VII Wydział Pracy
i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący: SSO Marcin Graczyk
Protokolant: sekr. sądowy Anna Bańcerowska
po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2018 r. w Warszawie sprawy T. S. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. o wypłatę emerytury na skutek odwołania T. S. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. z dnia 2 lipca 2018 r. znak: (...) zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że ustala wysokość i podejmuje wypłatę emerytury T. S. na dzień 18 kwietnia 2018 r.
Uzasadnienie
W dniu 26 lipca 2018 r. T. S. złożył odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. z dnia 2 lipca 2018 r.
znak: (...)i wniósł o jej zmianę poprzez przyznanie mu świadczenia emerytalnego od dnia 18 kwietnia 2018 r. zgodnie z wnioskiem złożonym w ZUS. Odwołujący zarzucił powyższej decyzji, że przyznano m emeryturę od 1 czerwca 2018 r. pomimo, iż wnioskował o przyznanie emerytury od 18 kwietnia 2018 r.
W uzasadnieni odwołania ubezpieczony wskazał, że organ rentowy decyzją z dnia
20 kwietnia 2018 r. przyznał mu świadczenie emerytalne w kwocie zaliczkowej na podstawie dokumentów złożonych z wnioskiem z dnia 9 kwietnia 2018 r. dotyczących okresu zatrudnienia w latach 1971-2009. W decyzji tej znajdowała się informacja, że wypłata emerytury zostaje zawieszona do momentu złożenia w ZUS świadectwa pracy od ostatniego pracodawcy. Odwołujący zaznaczył przy tym, ze rozwiązanie umowy o pracę nastąpiło
w terminie, tj. 17 kwietnia 2018 r. i pracodawca wysłał do ZUS informację o tym fakcie
i podpisaniu z odwołującym umowy zlecenia. Świadectwo pracy z ostatniego miejsca pracy zostało przez niego złożone w ZUS w dniu 26 kwietnia 2018 r. wraz z pozostałą dokumentacją z zatrudnienia w latach 2010-2018. W ocenie odwołującego ukaranie
go za opóźnienie w złożeniu świadectwa pracy poprzez odebranie mu świadczenia za okres od 18 kwietnia do 31 maja 2018 r. jest zbyt dotkliwe. Ponadto odwołujący zwrócił uwagę,
że w decyzji z dnia 20 kwietnia 2018 r. wyliczona wysokość emerytury wynosiła 3.482,14 zł, natomiast w decyzji z dnia 2 lipca 2018 r. wynosi 3.309,22, co jest dla niego niezrozumiałe, skoro dostarczył dodatkowe dokumenty z lat pracy 2010-2018 r. (odwołanie k. 3-4 a.s.).
W odpowiedzi na odwołanie z dnia 22 sierpnia 2018 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział w W. wniósł o jego oddalenie na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c.
Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie organ rentowy potwierdził informacje dotyczące przyznania odwołującemu emerytury w kwocie zaliczkowej na mocy decyzji z dnia 20 kwietnia 2018 r. oraz zawieszeniu wypłaty emerytury z uwagi na kontynuowanie stosunku pracy na podstawie art. 103a ustawy o emeryturach i rentach. Wyjaśnił przy tym,
że odwołujący został poinformowany, że podjęcie wypłaty emerytury następuje nie wcześniej niż od miesiąca, w którym został zgłoszony wniosek o podjęcie emerytury wraz
z dokumentem potwierdzającym rozwiązanie stosunku pracy w myśl art. 116 ust. 1 i 5 ww. ustawy. Ponieważ odwołujący złożył powyższy wniosek w dniu 26 czerwca 2018 r.,
organ rentowy zaskarżoną decyzją wznowił wypłatę od 1 czerwca 2018 r., tj. od pierwszego dnia miesiąca w którym zgłoszono wniosek ze świadectwem pracy. Ponadto organ rentowy wyjaśnił, że wskazana przez odwołującego różnica w wyliczeniu świadczenia w decyzji
z 20 kwietnia 2018 r. i obecnie zaskarżonej wynika ze sposobu waloryzacji wskazanego
w art. 25 i 25a ustawy emerytalnej (odpowiedź na odwołanie k. 6 a.s.).
Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 9 kwietnia 2018 r. T. S. złożył w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych (...)Oddział w W. wniosek o emeryturę z załącznikami (wniosek
o emeryturę k. 1-7 a.r.). W dniu złożenia wniosku T. S. był zatrudniony
w (...) Sp. z o.o. z siedzibą w M. na podstawie umowy o pracę, w pełnym wymiarze czasu pracy, stanowisku operatora obrabiarek skrawających. Odwołujący wskazał tą okoliczność w powyższym wniosku. Stosunek pracy odwołującego z ww. pracodawcą został rozwiązany za porozumieniem stron z dniem 17 kwietnia 2018 r. (świadectwo pracy
19 a.r., wniosek o rozwiązanie umowy o pracę za porozumieniem stron k. 5 a.s.).
Po rozpoznaniu wniosku odwołującego z dnia 9 kwietnia 2018 r. ZUS (...)Oddział
w W. wydał w dniu 20 kwietnia 2018 r. decyzją znak:(...)
na podstawie której przyznał odwołującemu zaliczkę na poczet emerytury od 18 kwietnia 2018 r., tj. od daty osiągnięcia wieku 65 lat, w wysokości 3.842,14 zł. Jednocześnie organ rentowy zaznaczył, że wypłata emerytury podlega zawieszeniu z uwagi na kontynuowanie zatrudnienia przez odwołującego (decyzja ZUS z 20.04.2018 r. k. 9-11 a.r.).
W dniu 26 czerwca 2018 r. T. S. złożył w ZUS (...)Oddział w W. wniosek o ponowne obliczenie świadczenia emerytalnego. Do wniosku odwołujący załączył dokumentację z zatrudnienia za lata 2010-2018 r., w tym świadectwo pracy wystawione przez (...) Sp. z o.o. za okres od 2 lipca 2012 r. do 17 kwietnia 2018 r. (wniosek z załącznikami k. 15-17 a.r.).
Następnie ZUS (...) Oddział w W. wydał w dniu 2 lipca 2018 r. decyzję
znak: (...) na podstawie której ustalił wysokość i podjął wypłatę emerytury
w kwocie zaliczkowej od 1 czerwca 2018 r. Organ rentowy wskazał, że wysokość emerytury została obliczona zgodnie z art. 26c ustawy emerytalnej i od 1 sierpnia 2018 r. wynosi brutto 3.309,22 zł (skarżona decyzja ZUS z 02.07.2018 r. k. 21 a.s.).
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie zebranych w sprawie dowodów
z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy i aktach rentowych, z wymienieniem kart poszczególnych akt. Dowody te nie budziły zastrzeżeń i zostały uznane przez Sąd w całości za wiarygodne. Stan faktyczny był przy tym bezsporny, spór koncentrował się natomiast
na interpretacji przepisów ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje
Odwołanie było zasadne.
Niniejsza sprawa dotyczyła sporu co do chwili, od której Zakład Ubezpieczeń Społecznych winien był podjąć wypłatę emerytury przysługującej odwołującemu się T. S..
Zgodnie z art. 129 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach
z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1270) świadczenia wypłaca się poczynając od dnia powstania prawa do tych świadczeń, nie wcześniej jednak niż
od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek lub wydano decyzję z urzędu.
Zgodnie natomiast z art. 103a ustawy emerytalnej prawo do emerytury ulega zawieszeniu bez względu na wysokość przychodu uzyskiwanego przez emeryta z tytułu zatrudnienia kontynuowanego bez uprzedniego rozwiązania stosunku pracy z pracodawcą,
na rzecz którego wykonywał je bezpośrednio przed dniem nabycia prawa do emerytury, ustalonym w decyzji organu rentowego. Z kolei w myśl art. 135 ust. 1 ustawy emerytalnej w razie ustania przyczyny powodującej wstrzymanie wypłaty świadczenia, wypłatę wznawia się od miesiąca ustania tej przyczyny, jednak nie wcześniej niż od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek o wznowienie wypłaty lub wydano z urzędu decyzję o jej wznowieniu.
W ocenie Sądu Okręgowego organ rentowy błędnie zinterpretował treść powyższych przepisów, w efekcie czego doszło do podjęcia wypłaty przysługującego odwołującemu świadczenia nie tylko w okresie późniejszym, lecz również nieprawidłowo zwaloryzowanego. Błąd organu rentowego polegał na wydaniu decyzji podejmującej wypłatę emerytury dopiero od daty złożenia świadectwa pracy, a nie od rozwiązania stosunku pracy. Wniosek
o emeryturę zawiera w sobie nie tylko żądanie ustalenia prawa do świadczenia ale również żądnie jego wypłaty. T. S. złożył wniosek o ustalenie prawa i o wypłatę emerytury w dniu 9 września 2018 r., przy czym jeszcze przed wydaniem decyzji zawieszającej wypłatę świadczenia, tj. w dniu 17 kwietnia 2018 r., doszło do rozwiązania stosunku pracy z jego ostatnim pracodawcą i tym samym powstało prawo do jego wypłaty. Nie można zatem przyjąć, że złożenie przez wnioskodawcę świadectwa pracy wystawione przez (...) Sp. z o.o. jest wnioskiem inicjującym postępowanie o wypłatę emerytury
o jakim stanowi art. 135 ust. 1 ustawy emerytalnej, skoro warunki do realizacji świadczenia zostały spełnione już wcześniej (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 31 maja 2017 r.,
II UK 252/16; wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 2 czerwca 2016 r.,
III AUa 115/16).
W konsekwencji powyższego wysokość emerytury powinno zostać ustalona
z uwzględnieniem daty powyższej, a więc z waloryzacją kwartalną, której sposób przeprowadzenia określa art. 25a ustawy emerytalnej. Skoro bowiem prawo do świadczenia emerytalnego oraz jego wypłaty T. S. nabył w kwietniu 2018 roku,
to zastosowanie znajduje art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy emerytalnej, zaś waloryzacji należy dokonać z uwzględnieniem waloryzacji dokonanej za czwarty kwartał poprzedniego roku,
a więc przy zastosowaniu zasad waloryzacji przyjętych przez ZUS przy obliczeniu wysokości świadczenia na mocy decyzji z 20 kwietnia 2018 r.
W tych okolicznościach Sąd Okręgowy, uznając odwołanie za zasadne, na podstawie art. 477 14 § 2 k.p.c. zmienił skarżoną decyzję i orzekł o ustaleniu wysokości i podjęciu emerytury T. S. na dzień 18 kwietnia 2018 r. zgodnie z sentencją wyroku.
Zarządzenie: (...)
K.S.