descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt VII U 2394/13

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 28 lipca 2015roku

Sąd Okręgowy w Lublinie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie:

Przewodniczący –Sędzia SO Małgorzata Kowalska

Protokolant prot. sądowy Agnieszka Goluch

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 1 sierpnia 2013 roku, znak: (...), Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L., na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2009 r., Nr 153, poz. 1227 ze zm.), odmówił B. J. prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, ponieważ Komisja Lekarska ZUS nie uznała ubezpieczonej za osobę niezdolną do pracy (decyzja – k. 11 a.r.).

W odwołaniu B. J. wnosiła o zmianę zaskarżonej decyzji i przyznanie jej prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy podnosząc okoliczności związane z jej stanem zdrowia (odwołanie – k. 2 – 4 a.s.).

W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wnosił o jego oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (odpowiedź na odwołanie - k. 6 a.s.).

W toku postępowania strony podtrzymywały swoje stanowiska procesowe (protokół – k. 32 v., 65 v. i 79 v.).

Sąd Okręgowy ustalił, co następuje

B. J., urodzona w dniu (...), w dniu (...) roku złożyła wniosek o ustalenie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy na dalszy okres. Wnioskodawczyni była uprawniona do renty z tytułu częściowej niejzdolności do pracy w okresie od 22 kwietnia 1995 roku do 30 czerwca 2013 roku (wniosek – k. 1 a.r., wniosek o wydanie orzeczenia – k. 2 a.r.).

W związku z rozpoznaniem wniosku lekarz orzecznik ZUS dokonał oceny stanu zdrowia pod kątem istnienia niezdolności do pracy ubezpieczonej i w orzeczeniu z dnia 17 czerwca 2013 roku uznał, iż wnioskodawczyni jest częściowo niezdolna do pracy do dnia 30 czerwca 2016 roku. Orzeczenie zostało wydane po przeprowadzeniu bezpośredniego badania wnioskodawczyni i dokonaniu analizy przedstawionej dokumentacji medycznej (orzeczenie – k. 4 a.r.).

Od orzeczenia lekarza orzecznika ZUS, Prezes Zakładu zgłosił zarzut wadliwości orzeczenia.

Komisja Lekarska ZUS w orzeczeniu z dnia 24 lipca 2013 roku nie podzieliła ustaleń lekarza orzecznika i nie uznała wnioskodawczyni za osobę niezdolną do pracy. Przedmiotowe orzeczenie zostało wydane po przeprowadzeniu bezpośredniego badania wnioskodawcy i dokonaniu analizy przedstawionej dokumentacji medycznej. Przy dokonywaniu ustaleń orzeczniczych uwzględniono stopień naruszenia sprawności organizmu, rodzaj i charakter dotychczas wykonywanej pracy, poziom wykształcenia oraz wiek (orzeczenie – k. 10 a.r.).

W oparciu o powołane orzeczenie organ rentowy wydał w dniu 1 sierpnia 2013 roku zaskarżoną decyzję (decyzja – k. 40 a. ZUS).

Celem zbadania zasadności odwołania i prawidłowości wydanej decyzji Sąd dopuścił dowód z łącznej opinii biegłych lekarzy sądowych o specjalnościach z zakresu neurologii i psychologii oraz biegłego lekarza sądowego z zakresu reumatologii (postanowienie - k. 8 i 33 a.s.).

W opinii z dnia 21 listopada 2013 roku biegli lekarze sądowi z zakresu neurologii i psychologii wskazali, iż u wnioskodawczyni występują: (...) (opinia – k. 22 a.s.).

Biegli wskazali, iż po zapoznaniu się z aktami sprawy, dokumentacją medyczną zawartą w aktach, dokumentacją przedstawioną podczas badania, nie stwierdzili u B. J. niezdolności do pracy. Opiniujący psycholog kliniczny stwierdził u wnioskodawczyni funkcjonowanie intelektualne w obszarze normy, dyskretne zaburzenia funkcji poznawczych –(...)i nie sprowadzają u skarżącej niezdolności do pracy. W ocenie biegłego neurologa, stan neurologiczny B. J. nie wskazuje uszkodzeń centralnego i obwodowego układu nerwowego, objawów korzeniowych i dysfunkcji ruchowych kręgosłupa (opinia – k. 22 a.s.).

Pismem procesowym z dnia 12 maja 2014 roku pełnomocnik wnioskodawczyni złożył zastrzeżenia do powyższej opinii oraz wnosił o dopuszczenie dowodu z uzupełniającej opinii biegłych sądowych. Ponadto pełnomocnik skarżącej wnosił o dopuszczenie dowodu z opinii Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy oraz o dopuszczenie dowodu z zeznań świadków K. J., M. J. i H. K. (pismo – k. 35 – 36 a.s.).

Wobec powyższego wydana została opinia uzupełniająca biegłych lekarzy sądowych z zakresu neurologii i psychologii z dnia 19 września 2014 roku, w której biegli, po ponownym wnikliwym zapoznaniu się z aktami sprawy, dokumentacją medyczną zawartą w aktach oraz po przebadaniu skarżącej, podtrzymali swoją opinię z dnia 21 listopada 2013 roku stwierdzającą, że B. J. jest dolna do pracy (opinia uzupełniająca – k. 40 a.s.).

W opinii z dnia 27 listopada 2014 roku biegły lekarz sądowy z zakresu reumatologii stwierdził, iż u wnioskodawczyni występują początkowe zmiany (...). Ponadto biegły wskazał, iż po zbadaniu skarżącej oraz po zapoznaniu się z dokumentacja lekarską nie znajduje on podstaw do uznania badanej za niezdolną do pracy. Początkowe zmiany (...) w ocenie biegłego nie dają podstaw do uznania B. J. za niezdolną do pracy zarobkowej (opinia – k. 51 a.s.).

Kolejnym pismem procesowym z dnia 29 grudnia 2014 roku pełnomocnik wnioskodawczyni złożył zastrzeżenia do opinii biegłego reumatologa z dnia 27 listopada 2014 roku oraz do opinii uzupełniającej biegłych z zakresu neurologii i psychologii z dnia 19 września 2014 roku. Pełnomocnik skarżącej wnosił o dopuszczenie dowodu z uzupełniającej opinii biegłego sądowego z zakresu reumatologii oraz wezwanie na rozprawę biegłych z zakresu neurologii i psychologii celem złożenia ustnych wyjaśnień odnośnie pisemnych opinii (pismo – k. 59 – 60 a.s.).

Wobec powyższego postanowieniem z dnia 3 lutego 2015 roku Sąd dopuścił dowód z opinii uzupełniającej biegłych lekarzy sądowych: neurologa, psychologa i reumatologa, którym zlecił ustosunkowanie się do zastrzeżeń złożonych do treści opinii przez pełnomocnika wnioskodawczyni w piśmie procesowym z dnia 29 grudnia 2014 roku oraz w dalszej dokumentacji leczenia złożonej na rozprawie (postanowienie – k. 66 a.s.).

W opinii uzupełniającej z dnia 10 lutego 2015 roku biegły lekarz sądowy reumatolog po ponownym zapoznaniu się z dokumentacją lekarską w aktach sprawy dotyczycącą (...) podtrzymał w pełni swoją wcześniejszą opinię oraz wskazał, iż nie znajduje podstaw do uznania badanej za niezdolną do pracy (opinia – k. 62 a.s.).

W kolejnej opinii uzupełniającej z dnia 10 lutego 2015 roku biegły sądowy neurolog po przeprowadzonej analizie całości dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy podtrzymał wcześniejsze opinie i stwierdził, iż u B. J. nie występuje niezdolność do pracy w wyuczonym zawodzie ogrodnika, jak również w aktualnie wykonywanym zawodzie sprzątaczki z powodu (...)(opinia – k. 68 a.s.).

Biegły sądowy psycholog w swojej kolejnej opinii uzupełniającej z dnia 10 lutego 2015 roku wskazał, iż po ponownym przeanalizowaniu dokumentacji medycznej zawartej w aktach sprawy oraz po zapoznaniu się z zastrzeżeniami do opinii biegłych z dnia 29 grudnia 2014 roku oraz dokumentacji leczenia złożonej na rozprawie z dnia 3 lutego 2015 roku, w całości podtrzymuje opinię z dnia 21 listopada 2013 roku, w której określono poziom funkcjonowania poznawczego badanej oraz jego wpływ na funkcjonowanie psychospołeczne wnioskodawczyni, co nie powoduje u niej niezdolności do pracy (opinia – k. 69 a.s.).

W piśmie procesowym z dnia 3 czerwca 2015 roku pełnomocnik wnioskodawczyni złożył zastrzeżenia do powyższych opinii uzupełniających oraz wnosił o wezwanie na rozprawę biegłych sądowych neurologa i psychologa celem złożenia przez nich ustnych wyjaśnień odnośnie pisemnych opinii uzupełniających (pismo – k. 74 a.s).

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o przytoczone dowody z opinii biegłych lekarzy sądowych, dowody z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy oraz organu rentowego, które obdarzył wiarą w całości. Zostały one sporządzone w przepisanej formie, w oparciu o obowiązujące w dacie ich wydania przepisy prawne, przez kompetentne osoby w ramach przysługujących im uprawnień.

Rozstrzygając w sprawie Sąd oparł się na opiniach biegłych oraz wnioskach w nich przedstawionych. Biegli przeprowadzili bezpośrednie badanie wnioskodawczyni, wnikliwie przeanalizowali dokumentację medyczną i omówili wpływ zdiagnozowanych u skarżącej schorzeń na zdolność do pracy – przy uwzględnieniu dotychczasowego doświadczenia zawodowego i posiadanych kwalifikacji. Biegli nie stwierdzili u wnioskodawczyni niezdolności do pracy.

Wnioski zawarte w powołanych opiniach są wystarczająco uzasadnione. Z tych względów powołane opinie Sąd uznał za wiarygodne, miarodajne i wyczerpujące a prze to przedstawiające wystarczające wiadomości specjalne, niezbędne do merytorycznego rozstrzygnięcia zarzutów zawartych w odwołaniu (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 września 1999 roku, sygn. II UKN 96/99).

Kierując się powyższymi wskazaniami Sąd Okręgowy w całości podzielił wnioski biegłych w zakresie nie ustalenia u wnioskodawczyni niezdolności do pracy. Oceny tej w żadnej mierze nie może podważać okoliczność, że wnioskodawczyni z powołanymi opiniami biegłych i ich wnioskami co do stanu jej zdrowia się nie zgadza.

Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu orzekającego, wnioski pełnomocnika wnioskodawczyni o dopuszczenie dowodu z opinii Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy, o dopuszczenie dowodu z zeznań świadków: K. J., M. J. i H. K. oraz o wezwanie biegłych lekarzy sądowych na rozprawę celem złożenia ustnych wyjaśnień do opinii były bezcelowe wobec czego Sąd wniosków tych nie uwzględnił.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje

Odwołanie B. J. nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie .

Zgodnie z art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 roku, poz. 748) renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który spełnił łącznie następujące warunki:

1) jest niezdolny do pracy,

2) ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy,

3) niezdolność do pracy powstała w czasie zatrudnienia lub w okresie równorzędnym z okresem zatrudnienia albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania tych okresów.

Stosownie do treści przepisu art. 12 ust. 1 cytowanej ustawy niezdolną do pracy w rozumieniu ustawy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu. Stosownie do ust. 2 cytowanego przepisu całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy. Zgodnie zaś z ust. 3 tego przepisu częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji.

Przy dokonywaniu oceny stopnia niezdolności do pracy należy kierować się wskazaniami określonymi w art. 13 ust. 1 cytowanej ustawy, zgodnie z którym przy ocenie stopnia i przewidywanego okresu niezdolności do pracy oraz rokowania co do odzyskania zdolności do pracy uwzględnia się:

1)stopień naruszenia sprawności organizmu oraz możliwości przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia i rehabilitacji;

2)możliwość wykonywania dotychczasowej pracy lub podjęcia innej pracy oraz celowość przekwalifikowania zawodowego, biorąc pod uwagę rodzaj i charakter dotychczas wykonywanej pracy, poziom wykształcenia, wiek i predyspozycje psychofizyczne.

Kierując się wynikami postępowania dowodowego przeprowadzonego w sprawie, a w szczególności wnioskami wywołanych w sprawie opinii biegłych, oraz treścią cytowanych przepisów Sąd Okręgowy, wobec niespełnienia przez wnioskodawczynię jednej z przesłanek, tj. braku niezdolności do pracy, odmówił ustalenia B. J. prawa do renty z tego tytułu.

Z tych względów w ocenie Sądu decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w L. z dnia 1 sierpnia 2013 roku została wydana prawidłowo, wobec czego odwołanie wnioskodawcy należało oddalić.

Z tych względów Sąd Okręgowy na podstawie powołanych przepisów oraz art. 477 14 § 1 k.p.c. orzekł jak w sentencji.