descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt VII U 1564/13

Wyrok

W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 11.12.2013 r.

Sąd Okręgowy / Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Świdnicy

Wydział VII Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie:

Przewodniczący-Sędzia : SSO Joanna Sawicz

Protokolant :st. sekretarz sądowy Gabriela Zaborowska

Uzasadnienie

K. S. odwołała się od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W. z dnia 10.09.2013r. , którą strona pozwana na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 103a ustawy z dnia 17.12.1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, odmówiła jej prawa do emerytury za okres od 1.01.2012r. do 21.11.2012r. Wnioskodawczyni wniosła o zmianę w/w decyzji i ustalenie, że przysługuje jej prawo do świadczenia emerytalnego za w/w okres . Wnioskodawczyni powołała się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22.11.2012r., podnosząc że odnosi się on także do stanów faktycznych objętych przedmiotem uregulowań niezgodnych z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej zaistniałych przed dniem 1 stycznia 2011r. Ograniczenie skutków wyroku wyłącznie do ostatniej sytuacji pozostawałoby w sprzeczności z zasadą zaufania obywateli do państwa i stanowiącego przez nie prawa.

Strona pozwana Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W. w odpowiedzi na odwołanie wniosła o oddalenie odwołania oraz zasądzenie od wnioskodawczyni na rzecz organu rentowego kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Strona pozwana wskazała, iż Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13.11.2012r. nie ma zastosowania do przypadającego przed dniem 22.11.2012r. okresu zawieszenia emerytur na podstawie przepisu art.28 ustawy z dnia 16.12.2010r. o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaw w związku z art. 103 a ustawy o emeryturach i rentach z FUS.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny :

Powódka K. S. ur. (...), w dniu 11.12. 2006r. złożyła u strony pozwanej wniosek o emeryturę. W związku z tym organ rentowy decyzją z dnia 22.12.2006 r. (...)przyznał wnioskodawczyni emeryturę od dnia 26.12.2006r.

Jednocześnie z uwagi na fakt, że ubezpieczona pozostawała w zatrudnieniu od 11.09.2000r. w Państwowej (...)w Z., organ rentowy zawiesił wypłatę świadczenia wobec nierozwiązania stosunku pracy.

Zatrudnienie to jest nadal kontynuowane.

Pismem z dnia 18.12.2008r. wnioskodawczyni zwróciła się do strony pozwanej o przeliczenie emerytury w związku z dostarczeniem zaświadczenia o wynagrodzeniu ZUS Rp 7 za lata 1999 - 2000 .

Decyzją z dnia 11.02.2009r. strona pozwana po rozpatrzeniu w/w wniosku przeliczyła od dnia 1.12.2008r., jednocześnie nadal zawieszając wypłatę emerytury. Kolejnymi decyzjami strona pozwana przeliczała emeryturę wnioskodawczyni.

Pismem z dnia 6.01.2010r. powódka ponownie wniosła o przeliczenie świadczenia. W związku z czym organ rentowy decyzją z dnia 30.06.2010r. ustalił wysokość emerytury i zawiesił jej wypłatę z uwagi na fakt kontynuowania zatrudnienia.

W dniu (...) powódka osiągnęła 60 rok życia.

Wysokość wynagrodzenia osiąganego przez wnioskodawczynię z tytułu zatrudnienia na podstawie umowy o pracę zawartej z w/w pracodawcą w latach 2009-2012 przekraczała kwotę 130 % przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia za kwartał kalendarzowy, ostatnio ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.

W latach 2009-2012 powódka nie składała wniosku o podjęcie wypłaty zawieszonego świadczenia. Taki wniosek został złożony dopiero w piśmie z dnia 17.12.2012r., w którym ubezpieczona domagała się o wypłaty zawieszonych świadczeń emerytalnych zaległych od dnia 1.01.2012 r. oraz „odwieszenie zawieszonej emerytury” bez konieczności „zwalniania się z pracy”.

Decyzją z dnia 22.01.2013r. strona pozwana podjęła wypłatę w/w świadczenia za okres począwszy od dnia 22.11.2012r.

Zaskarżoną decyzją z dnia 10.09.2013r. strona pozwana na podstawie art. 151 § 1 pkt.1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.- kodeks postępowania administracyjnego odmówiła wnioskodawczyni prawa do emerytury za okres od 1.01.2012 r. do 21.11.2012r. na podstawie art. 28 ustawy z dnia 16.12.2010r. o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaw ( Dz.U. nr 257, poz. 1726 oraz z 2011 r. nr 291, poz. 1707 w związku z art. 103 a ustawy z dnia 17.12.1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych ( Dz.U. z 2009 r., nr 153,poz.1227 z póź.zm. ). W uzasadnieniu strona pozwana wskazała, iż decyzją z dnia 22.01.2013r. organ rentowy podjął wypłatę emerytury od dnia 22.11. 2012 r. Na podstawie wyroku z dnia 13.11.2012r. z dniem jego ogłoszenia tj. 22.11.2012r. utracił moc art.28 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaw w związku z art. 103 a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych w zakresie, w jakim znajduje zastosowanie do osób, które nabyły prawo do emerytury przed dniem 1.01.2011r. bez konieczności rozwiązania stosunku pracy. Zgodnie z przepisem art. 190 ust.3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego wchodzi w życie z dniem ogłoszenia i z tym dniem następuje utrata mocy obowiązującej aktu normatywnego, którego dotyczy orzeczenie Trybunału. Strona pozwana podniosła, iż Trybunał Konstytucyjny nie wskazał ani w wyroku ani w jego uzasadnieniu innej daty utraty mocy prawnej wskazanych wyżej przepisów. Tym samym wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie ma zastosowania do przypadającego przed dniem 22.11.2012r. okresu zawieszenia emerytury na podstawie w/w przepisów .

( dowód: akta emerytalne wnioskodawczyni)

W oparciu o powyższe ustalenia Sąd zważył, co następuje

Odwołanie wnioskodawczyni nie zasługuje na uwzględnienie.

Wnioskodawczyni domaga się wypłaty zawieszonego świadczenia emerytalnego za okres od dnia 1.01.2012r. do dnia 21.11.2012r. na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13.11.2012r. w związku z tym, że strona pozwana w zaskarżonej decyzji z dnia 10.09.2013r. odmówiła powódce prawa do wypłaty emerytury za w/w okres .

Poza sporem pozostaje fakt, że w latach 2006-2012 organ rentowy nie wypłacał powódce emerytury , pomimo jej przyznania , z uwagi na fakt, że kontynuowała ona nadal zatrudnienie na podstawie umowy o pracę zawartej z dotychczasowym pracodawcą, a nie w związku z uzyskiwaniem przychodu z tego tytułu.

W tym miejscu należy podkreślić, że na mocy art. 124 ustawy z dnia 17.12.1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych ( Dz.U z 2009, Nr 153, poz. 1227 ze zm.) w postępowaniu w sprawach o świadczenia określone w ustawie stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego chyba, że niniejsza ustawa stanowi inaczej. Zgodnie z przepisem art. 145a § 1 kpa można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja. W sytuacji określonej w § 1 skargę o wznowienie wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego ( § 2 ). W myśl z art. 149 § 1 kpa wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia. Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (§ 2 ). Odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia(§ 2 ), a na postanowienie, o którym mowa w § 3, służy zażalenie (§ 4) Stosownie do przepisu art. 151 § 1 kpa organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której:

1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo

2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzji rozstrzygającą o istocie sprawy.

Wyrokiem, na który powołuje się wnioskodawczyni, Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 28 ustawy z dnia 16.12.2010r. o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 257, poz. 1726 oraz z 2011 r. Nr 291, poz. 1707) w związku z art. 103a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 z późn. zm.), dodanym przez art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. w zakresie, w jakim znajduje zastosowanie do osób, które nabyły prawo do emerytury przed 1 stycznia 2011 r. bez konieczności rozwiązywania stosunku pracy, jest niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Z treści cytowanego wyroku wynika, że zakwestionowanie wskazanych w nim przepisów prawa ma charakter ograniczony tylko do określonej kategorii osób, co oznacza, że stwierdzenie ich niekonstytucyjności ma charakter częściowy. W związku nie obejmuje wszystkich świadczeniobiorców, którzy mieli prawo do emerytury przed dniem 1stycznia 2011r., a jedynie tych którzy nabyli prawo do tego świadczenia bez konieczności rozwiązania umowy o pracę.

W stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy wnioskodawczyni nabyła prawo do emerytury od dnia 26.12.2006r na mocy decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W.z dnia 22.12.2006r.,będąc jednocześnie zatrudnioną w Państwowej (...)w Z.. Ustalając prawo do przedmiotowego świadczenia od dnia 26.12.2006r. organ rentowy zawiesił jego wypłatę na podstawie obowiązującego wówczas art. 103 ust. 2a w/w ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

Na marginesie należy podnieść , że nawet emerytura przyznana po osiągnięciu powszechnego wieku emerytalnego, w sytuacji uprawnienia do wcześniejszej emerytury, nie stanowi nowego świadczenia. Prawo do emerytury wcześniejszej nie wygasa, a w związku ze spełnieniem warunku osiągnięcia wieku emerytalnego następuje jedynie ustalenie na nowo podstawy (por. uch. SN z dnia 14.06.2006r., I UZP 3/06 OSNP 2007/1-2/22, wyrok SA we Wrocławiu z 28.06.2012r., III AUa 430/12 LEX nr 1217820).

Dopiero po uchyleniu wskazanego art. 103 ust. 2a przez art. 37 pkt 5 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o emeryturach kapitałowych (Dz. U. Nr 228, poz. 1507) organ rentowy podjął wypłatę emerytury wnioskodawczyni od dnia 22.11.2012r.

Analiza powyższych okoliczności faktycznych, zdaniem Sądu , prowadzi do wniosku, że wnioskodawczyni nie mieści się w kręgu osób, w stosunku do których Trybunał Konstytucyjny stwierdził niezgodność z Konstytucją art. 28 ustawy z dnia 16.12.2010r. o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaw w związku z art. 103a ustawy z dnia 17.12. 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych dodanym przez art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r.

Jak wynika bowiem z treści orzeczenia niekonstytucyjność wskazanych przepisów stwierdzona została w zakresie, w jakim znajdują zastosowanie do osób, które nabyły prawo do emerytury przed 1 stycznia 2011 r. bez konieczności rozwiązania stosunku pracy.

W sytuacji faktycznej zaistniałej w rozpoznawanej sprawie, ubezpieczona prawo do wcześniejszej emerytury nabyła wprawdzie przed datą 1 stycznia 2011 r., jednak w okresie obowiązywania art. 103 ust. 2a w/w ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Przepis ten stanowił, że prawo do emerytury ulega zawieszeniu bez względu na wysokość przychodu uzyskiwanego przez emeryta z tytułu zatrudnienia kontynuowanego bez uprzedniego rozwiązania stosunku pracy z pracodawcą, na rzecz którego wykonywał je bezpośrednio przed dniem nabycia prawa do emerytury, ustalonym w decyzji organu rentowego.

Taka treść orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego została potwierdzona w jego pisemnym uzasadnieniu dotyczącym skutków wyroku, gdzie w sposób wyraźny i jednoznaczny stwierdza się, że " obowiązek rozwiązania stosunku pracy z dotychczasowym pracodawcą - jako warunek realizacji nabytego prawa do emerytury - nie będzie miał zastosowania do osób, które nabyły to prawo w okresie od 8 stycznia 2009 r. do 31 grudnia 2010 r.", a więc po uchyleniu cytowanego wyżej art. 103 ust. 2a ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, a przed wejściem w życie art. 103a tej ustawy dodanego powołaną już wcześniej ustawą z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw.

Reasumując powyższe Sąd uznał, że niekonstytucyjność przepisów stwierdzona wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13.11.2012r., sygn. akt K 2/12 nie ma wpływu na treść decyzji objętej wnioskiem powódki z dnia 17.12.2013r., ponieważ w okresie 2006-2012 wypłata świadczenia emerytalnego została zawieszona z uwagi na fakt kontynuowania przez powódkę dotychczasowego zatrudnienia, co z kolei stanowiło warunek sine qua non nabycia prawa do wypłaty świadczenia w chwili jego przyznania. Powódka zatem nie utraciła żadnych praw nabytych, bowiem w istocie tych praw nie nabyła.

Odnosząc się dodatkowo do kwestii ukończenia przez powódkę w dniu (...) 60- roku życia , co w przypadku rozwiązania stosunku pracy , uprawniałoby ją do pobierania świadczenia bez względu na wysokość uzyskiwanego świadczenia w myśl art. 103 ust. 2 ustawy o emeryturach i rentach, należy stwierdzić, że nie ma on zastosowania do osób kontynuujących zatrudnienie. Nadto osiąganie przychodu nie było podstawą prawną i faktyczną zawieszenia wypłaty świadczenia. Zresztą należy podnieść, że sama powódka miała taką wiedzę, skoro po ukończeniu 60 -roku życia nie złożyła stosownego wniosku w tym zakresie czy o emeryturę w wieku powszechnym. Taki wniosek został złożony dopiero po ogłoszeniu przedmiotowego orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego . Nadto nie można pominąć przepisu art. 129 ust.1 w/w ustawy o emeryturach i rentach , w myśl którego świadczenia wypłaca się poczynając od dnia powstania prawa do tych świadczeń, nie wcześniej jednak niż od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek lub wydano decyzję z urzędu. A zatem , skoro powódka nie zgłosiła takiego wniosku, to tym bardziej brak podstaw do wypłaty emerytury za okresy wcześniejsze, w szczególności od dnia 1.01.2012r. zawieszonej w związku z kontynuowaniem zatrudnienia , a nie osiąganiem przychodu z tego tytułu.

Z tych tez przyczyn Sąd oddalił w oparciu o art. art.477 14 §1k.p.c. odwołanie i orzekł o kosztach na podstawie art. 98 k.p.c.