descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt VII P 398/15

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 21 grudnia 2015 roku

Sąd Rejonowy w Częstochowie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie: Przewodniczący sędzia Sądu Rejonowego Barbara Sobocińska

Ławnicy Jan Błaszczyk, Kazimierz Błoch

Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Rutkowska

im. (...) w C. na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony w okresie od 01 września 2012 roku do 30 czerwca 2015 roku,

2. umarza postępowanie w zakresie żądania ustalenia zatrudnienia na czas nieokreślony za okres od 01 września 2011 roku do 31 sierpnia 2012 roku,

3. w pozostałej części oddala powództwo,

4. nakazuje pobrać od pozwanego (...) w C. na rzecz Skarbu Państwa – Kasy Sądu Rejonowego w Częstochowie kwotę 420 zł (czterysta dwadzieścia złotych) tytułem, opłaty od pozwu, od której zwolniona była powódka,

5. koszty zastępstwa procesowego pomiędzy stronami wzajemnie znosi.

Uzasadnienie

Pozwem z dnia 31 lipca 2015 roku złożonym przeciwko (...) w C. powódka A. K. wniosła o ustalenie, że od dnia 01.09.2011r. strony łączył stosunek zatrudnienia na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony.

Nadto powódka wniosła o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu pozwu powódka wskazała, że była zatrudniona w szkole od 01.09.2011r. na podstawie kolejno zawieranych umów o pracę na czas określony oraz, że w roku szkolnym 2015/2016 nie zaproponowano jej godzin nauczania z zakresu organizacji reklamy. Powódka zarzuciła, że w jej ocenie, zatrudnienie na podstawie kolejno zawieranych umów o pracę, nie wiązało się z zastępstwem nieobecnego nauczyciela i nie było też spowodowane potrzebami wynikającymi z organizacji nauczania. Dlatego też jej stosunek zatrudnienia winien być ustalony na czas nieokreślony.

W odpowiedzi na pozew pozwany (...) w C. wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu swojego stanowiska pozwany zarzucił, że umowa zawarta z powódką na czas określony wygasła z dniem 30.06.2015r. i powódka miała 14-dniowy termin z art. 264 § 2 k.p., do złożenia odwołania do sądu i mogła wnieść o przywrócenie do pracy lub o zasądzenie odszkodowania. Zdaniem pozwanego, pozew wpłynął po upływie przewidzianego prawem terminu.

Odnosząc się merytorycznie do roszczenia powódki strona pozwany wskazał, że dopiero w roku szkolnym 2010/2011 szkoła zaczęła kształcić w nowym zawodzie, tj. technik organizacji reklamy, a powódka miała minimalne uprawnienia do nauczania tego przedmiotu. Dlatego też szkoła zawarła z powódką umowę o pracę na czas określony, ponieważ pozwany posiadał wątpliwości co do naboru na ten kierunek w roku szkolnym 2011/2012. Zdaniem pozwanego, zatrudnienie powódki na czas określony wynikało z organizacji nauczania, bowiem co roku to ilość uczniów determinowała możliwość przyznania jej godzin pracy w określonym wymiarze.

W dalszej części uzasadnienia odpowiedzi na pozew strona pozwana podniosła, że w roku szkolnym 2015/2016 nauczanie przedmiotu z zakresu organizacji reklamy powierzyła M. P., która posiada wyższe od powódki kwalifikacje do nauczania tego przedmiotu.

W piśmie procesowym z dnia 14 września 2015 roku (k. 80) powódka ograniczyła żądanie pozwu i wniosła o ustalenie, że strony łączy umowa o pracę na czas nieokreślony od dnia 01.09.2012r.

Pozwany wyraził zgodę na częściowe cofnięcie pozwu przez powódkę (k. 113).

Sąd rejonowy ustalił, co następuje

Powódka A. K. ukończyła wyższe studia na (...) na Wydziale Nauk Humanistycznych i w 1995 roku uzyskała tytuł magistra historii sztuki.

Powódka ukończyła kurs kwalifikacyjny dla czynnych zawodowo nauczycieli i krajowe praktyki zawodowe „Handel i reklama w praktyce”, które umożliwiały jej nauczanie przedmiotu organizacja reklamy.

(dowód: dokumenty w aktach osobowych powódki cz. A)

Od 1 września 2010 r. u pozwanego po raz pierwszy pojawił się kierunek - technik organizacji reklamy, w ramach 4-letniego technikum. Zajęcia z organizacji reklamy w technikum były początkowo prowadzone przez J. R.. W sierpniu 2011 r. J. R. zrezygnowała z pracy u pozwanego.

Do sierpnia 2014 r. u pozwanego nie było nauczycieli zatrudnionych na podstawie mianowania posiadających kwalifikacje do nauczania organizacji reklamy.

Nauczyciel zatrudniony na podstawie mianowania na czas nieokreślony M. P. podjęła w 2013 r. studia podyplomowe i w sierpniu 2014 r. uzyskała formalne kwalifikacje do nauczania organizacji reklamy.

W roku szkolnym 2015/2016 godziny nauczania z organizacji reklamy w wymiarze 2,79 etatu zostały ostatecznie przydzielone M. P.. Część godzin dydaktycznych z przedmiotów prowadzonych przez M. P. w roku szkolnym 2014/2015, w obecnym roku szkolnym zostało przydzielone nauczycielowi zatrudnionemu na podstawie mianowania, szczególnie chronionemu przed rozwiązaniem stosunku pracy z uwagi na przynależność związkową, M. G.. Pensum dydaktyczne M. P. w roku szkolnym 2015/2016 wynosi 23,34/18 godzin tygodniowo.

Pensum dydaktyczne M. G. w roku szkolnym 2015/2016 wynosi 18,37/18 godzin w wymiarze tygodnia.

(dowód: zeznania świadka E. N. k. – 217 – 219, zeznania pozwanego – k – 219 - 220, arkusz organizacyjny k. – 201)

A. K. została zatrudniona w (...) w C. na podstawie kolejno zawartych umów o pracę na czas określony:

1) od dnia 01.09.2011r. do 30.06.2012r., na stanowisku nauczyciela organizacji reklamy, w niepełnym wymiarze czasu pracy, tj. 3,89/18 (0,22) etatu,

2) od dnia 01.09.2013r. do 30.06.2013r., na stanowisku nauczyciela organizacji reklamy, w niepełnym wymiarze czasu pracy, tj. 6,79/18 (0,38) etatu,

3) od dnia 01.09.2013r. do 31.08.2014r., na stanowisku nauczyciela organizacji reklamy, w niepełnym wymiarze czasu pracy, tj. 11,47/18 (0,637222) etatu,

4) od dnia 01.09.2014r. do 30.06.2015r., na stanowisku nauczyciela organizacji reklamy, w niepełnym wymiarze czasu pracy, tj. 10,37/18 (0,57611) etatu.

Powódka otrzymała świadectwa pracy datowane na dzień: 30.06.2012r., 01.07.2013r. i na dzień 01.07.2015r. potwierdzające zatrudnienie w okresach odpowiednio: od 01.09.2011r. do 30.06.2012r., od 01.09.2012r. do 30.06.2013r., od 01.09.2013r. do 30.06.2015r.

(dowód: dokumenty w aktach osobowych powódki cz. B – umowy o pracę, cz. A – świadectwa pracy)

Na rok szkolny 2012/2013 dyrektor szkoły sporządził arkusz organizacyjny, w którym uwzględnił powódkę jako nauczyciela organizacji reklamy w wymiarze 0,38 etatu, tj. 6,79/18 godzin. Powódka prowadziła zajęcia z organizacji reklamy w klasach 1-3 w wymiarze: klasa 3B – 2 godziny, klasa 2B – 2 godziny, klasa 1B – 3 godziny. (dowód: projekt arkusza organizacyjnego – k. 133 142, arkusz organizacyjny szkoły na rok szkolny 2012/2013 – k. 143 – 143, stopień realizacji planu nauczania k. - 210)

Na rok szkolny 2013/2014 dyrekcja szkoły sporządziła arkusz organizacyjny, w którym uwzględniła powódkę jako nauczyciela organizacji reklamy w wymiarze 0,64 etatu, tj. 11,47/18 godzin. Powódka prowadziła zajęcia z organizacji reklamy w klasach 1-4 w wymiarze: klasa 4B – 2 godziny, klasa 3B – 2 godziny, klasa 2B – 2 godziny, klasa 1B – 3 godziny, klasa 1 D – 3 godziny.

(dowód: projekt arkusza organizacyjneg i arkusz organizacyjny szkoły na rok szkolny 2013/2014 – k. 144 – 162, stopień realizacji planu nauczania k. - 210)

Na rok szkolny 2014/2015 dyrektor szkoły sporządził arkusz organizacyjny, w którym uwzględnił powódkę jako nauczyciela organizacji reklamy w wymiarze 0,58 etatu, tj. 10,37/18 godzin. Powódka prowadziła zajęcia z organizacji reklamy w klasach 1-4 w wymiarze: klasa 4B – 2 godziny, klasa 3B – 2 godziny, klasa 2B – 2 godziny, klasa 2D – 2 godziny, klasa 1 B – 3 godziny.

(dowód: projekt arkusza organizacyjnego k. – 173 - 181, arkusz organizacyjny szkoły na rok szkolny 2014/2015 – k.182 - 191 stopień realizacji planu nauczania k. - 210)

Na rok szkolny 2015/2016 dyrektor szkoły sporządził arkusz organizacyjny, w którym nie uwzględnił powódki i nie przydzielił jej godzin nauczania z organizacji reklamy. W tym samym arkuszu pozwany wykazał wakaty w zajęciach „organizacja reklamy” w klasach 1-4 w wymiarze: klasa 4B – 0,5 godziny, klasa 3B – 2 godziny, klasa 3D – 2 godziny, klasa 2B – 2 godziny, klasa 1 B – 1 godzina, tj. łącznie w wymiarze 0,39 etatu (6,97/18 godzin).

Ostatecznie, od września roku szkolnym 2015/2016, pierwsza klasa technikum została podzielona na dwie grupy, tj. pół klasy - technik organizacji reklamy i pół klasy - technik cyfrowych procesów graficznych (grafik komputerowy). Podział klasy na dwa zawody spowodowany był naborem, który nie zapewnił pełnej obsady klasy (30 osób).

W roku szkolnym 2015/2016 wszystkie godziny nauczania z organizacji reklamy w wymiarze 2,79 etatu zostały ostatecznie przydzielone M. P..

(dowód: zeznania świadka E. N. k. – 217 – 218 v., zeznania pozwanego – k – 219 – 220, , arkusz organizacyjny k. – 201 projekt arkusza organizacyjnego, arkusz organizacyjny szkoły na rok szkolny 2015/2016 – k. 31 – 43, 183 – 202)

W okresach wakacyjnych w 2012 r., 2013 r., w okresach na które nie opiewały pisemne umowy na czas określony, powódka świadczyła pracę na polecenie dyrektora pozwanej szkoły w postaci wykonywania zdjęć firmy (...).

W lutym 2014 r. powódka złożyła wniosek o rozpoczęcie procedury awansu na stopień nauczyciela mianowanego.

Jesienią 2014 r. odbyło się spotkanie dyrekcji szkoły z przedstawicielem organizacji związkowej (...) w sprawie zatrudnienia powódki na czas nieokreślony.

W listopadzie 2014 r. dyrektor pozwanej szkoły poinformował powódkę, że w nowym roku szkolnym nie będzie dla niej godzin.

Powódka była niezdolna do pracy od 16 czerwca 2015 r. do 17 grudnia 2015 r., przy czym począwszy od 1 lipca 2015 r. zwolnienia lekarskie wysyłała do ZUS – u, który przejął wypłatę zasiłku chorobowego.

A. K. nie brała udział w posiedzeniu rady pedagogicznej w dniu 20.04.2015r. z powodu choroby.

Powódka odebrała osobiście świadectwo pracy datowane na dzień 01.07.2015r. potwierdzające zatrudnienie od 01.09.2013r. do 30.06.2015r.

Po 30 czerwca 2015 r. powódka nie rozmawiała z dyrektorem pozwanej szkoły, nie domagała się dopuszczenia do pracy w jakikolwiek sposób.

Powódka wystąpiła przeciwko pozwanemu jedynie z roszczeniem, które jest przedmiotem niniejszego postępowania.

Powódka w 2010 r. wystąpiła z pozwem przeciwko Akademii im. (...) w C. domagając się odszkodowania z tytułu wygaśnięcia stosunku pracy. Sprawa zakończyła się wyrokiem oddalającym powództwo z powodu uchybienia przez powódkę 14 dniowego terminu do złożenia odwołania do sądu pracy od wygaśnięcia stosunku pracy.

(dowód: dokumenty w aktach osobowych powódki cz. A – świadectwa pracy, lista obecności – k. 78, zeznania pozwanego 219 -220, zeznania powódki k. – 220 – 221, pozew, wyroki SR i SO w sprawie VII P 6/10)

Sąd rejonowy zważył, co następuje

Wobec częściowego cofnięcia żądania i wyrażenia zgody na częściowe cofnięcie pozwu, sąd na podstawie art. 203 par. 1 i 4 k.p.c. w zw. z art. 469 k.p.c. i art. 355 k.p.c. umorzył postępowanie w zakresie żądania ustalenia zatrudnienia na czas nieokreślony za okres od 1 września 2011 r. do 31 sierpnia 2012 r.

Powódka oparła swoje roszczenie na treści art. 189 k.p.c. i art. 10 ust. 4 Karty Nauczyciela.

Zasadą wynikającą z art. 10 ust 4 KN jest zatrudnienie nauczyciela kontraktowego na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony.

Powód może żądać ustalenia przez sąd istnienia stosunku prawnego, gdy ma w tym interes prawny (art. 189 k.p.c.). Interes prawny jest materialnoprawną przesłanką wyroku ustalającego. Powódka dochodziła ustalenia stosunku pracy na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony. Stosunek pracy jest specyficznym stosunkiem prawnym. Stosunek pracy jest związany z powstaniem innych stosunków, np. stosunków z ubezpieczenia społecznego oraz ma wpływ na powstanie ewentualnych świadczeń w przyszłości, w szczególności na staż ogólny zatrudnienia (np. w zakresie dodatków stażowych, nagród jubileuszowych u przyszłych pracodawców), przekształcenie stosunku kontraktowego zatrudnienia nauczyciela w zatrudnienie na podstawie mianowania. Specyfika stosunku pracy przemawia za tym, iż pracownik ma zawsze interes prawny w uzyskaniu wyroku ustalającego zatrudnienie na podstawie umowy o pracę, w tym również na czas nieokreślony (por. wyrok SN z 20 marca 2001 r., I PKN 333/00, OSNP 2003/1/12).

Pozwany uzasadniał terminowość zatrudniania powódki potrzebami wynikającymi z organizacji nauczania w postaci niżu demograficznego, wątpliwości co do kolejnego naboru do technikum o profilu, gdzie prowadzone są zajęcia z organizacji reklamy. Pozwany zarzucił, iż powódka spełniała wymóg minimalny w zakresie zatrudniania jako nauczyciel organizacji reklamy i nie posiadała kwalifikacji do nauczania innych przedmiotów prowadzonych w pozwanej szkole.

Ustawodawca przewiduje jedynie w dwóch sytuacjach możliwość zatrudniania nauczyciela kontraktowego na czas określony. Zgodnie z ustępem 7 art. 10 KN w przypadku potrzeby wynikającej z organizacji nauczania lub zastępstwa nieobecnego nauczyciela, w tym w trakcie roku szkolnego, z osobą rozpoczynającą pracę w szkole, z nauczycielem kontraktowym lub z nauczycielami, o których mowa w ust. 5, stosunek pracy nawiązuje się na podstawie umowy o pracę na czas określony.

Regulacja w tym zakresie (zatrudnienia terminowego) w Karcie Nauczyciela jest zupełna, co eliminuje możliwość sięgania poprzez art. 91 c KN do przepisów kodeksu pracy.

Na pozwanym wedle art. 6 k.c. i art. 232 zd. 1 k.p.c., ciążył obowiązek udowodnienia, iż zaistniały potrzeby wynikające z organizacji nauczania umożliwiające zatrudnienie powódki na czas określony. Pozwany nie wykazał zaistnienia tej przesłanki ustawowej.

Potrzeby wynikając z organizacji nauczania, to nie potrzeby dotyczące organizacji szkoły wynikające z zapewnienia nauczycielom zatrudnionym na podstawie mianowania pełnego pensum dydaktycznego, zapewnienia nauczycielom z innych szkół możliwość uzupełnienia tygodniowego obowiązkowego wymiaru zajęć dydaktycznych w trybie art. 22 KN, to nie potrzeby wynikające z oczekiwania na uzupełninie wykształcenia do prowadzenia danego przedmiotu przez nauczyciela zatrudnionego na podstawie mianowania (por. uzasadnienie wyroku SN z 01.07.1998 r., I PKN 222/98).

Pojęcie "organizacja pracy nauczyciela", której potrzeby mogą uzasadniać zatrudnienie na czas określony (art. 10 ust. 4 KN), należy odnieść do zasad funkcjonowania szkoły (liczba klas, rodzaj przedmiotów, liczba godzin lekcyjnych, liczba etatów, czas nauczania poszczególnych przedmiotów, zmianowość pracy szkoły), a nie do wykształcenia czy umiejętności nauczyciela” (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 05 września 1997 r., sygn. I PKN 226/97).

Pojęcie użyte w art. 10 ust. 4 KN należy odnosić do zasad funkcjonowania szkoły a nie do przymiotów charakteryzujących zatrudnianych nauczycieli. Tak więc w pojęciu tym będzie się mieścić np. liczba klas, rodzaj przedmiotów, liczba godzin lekcyjnych, liczba etatów, okres nauczania poszczególnych przedmiotów, zmianowość pracy szkoły - nie zaś kwalifikacje zawodowe kandydata do pracy, a w szczególności możliwość doboru nauczyciela o pożądanych właściwościach przy spełnieniu przez niego wymogów formalnych. Nie ulega wątpliwości, że powódka te wymogi formalne spełniała, natomiast okoliczność, że można było ją zastąpić pracownikiem lepszym nie może być utożsamiana z pojęciem "organizacji nauczania". Do września 2015 r. nie było innego nauczyciela w pozwanej szkole posiadającego kwalifikacje dla prowadzenia zajęć z organizacji reklamy.

Istotnie, w ostatnich latach nabór w szkołach, w tym w pozwanej szkole, jest niższy z uwagi na niż demograficzny. Jednak ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż od września 2010 r. kontynuowane jest nauczanie w czteroletnim technikum zawodowym – technik organizacji reklamy. Mimo zmian podstawy programowej, w każdej klasie technikum o tym zawodzie prowadzone jest nauczanie przedmiotu organizacja reklamy.

Powódka jako datę początkową swojego zatrudnienia na czas nieokreślony ostatecznie wskazała 1 września 2012 r. W roku szkolnym 2012/2013 r. funkcjonowały w każdym z trzech roczników łącznie trzy klasy technikum organizacji reklamy, w tym trzecia klasa która rozpoczęła nauczanie w roku szkolnym 2010/2011. Zatem we wrześniu 2012 r. wiadomym było, że nawet gdyby w ogóle nie było naboru (brak chętnych) do pierwszej klasy technik organizacji reklamy na rok szkolny 2013/2014, to i tak będą od 1 września 2013 r. trzy oddziały w ramach tego zawodu jako kontynuacja klas 1 B, 2 B i 3 B, funkcjonujących w roku szkolnym 2012/2013. Sytuacja co do ilości oddziałów w ramach technikum organizacji reklamy nie mogła ulec zmniejszeniu w roku szkolnym 2013/2014 w porównaniu do roku szkolnego 2012/2013, w którym nie funkcjonowała jeszcze czwarta klasa technikum organizacji reklamy. Sytuacja mogła jedynie ulec zmianie poprzez zwiększenie ilości oddziałów w tym zawodzie w kolejnym roku szkolnym, co w rzeczywistości nastąpiło od 1 września 2013 r. w związku z efektywnym naborem do klasy pierwszej.

Pozwany nie wykazał, iż w kolejnym roku szkolnym 2013/2014 nastąpią takie w szkole zamiany nauczania, które wyeliminują w ogóle potrzebę nauczania organizacji reklamy i zbędne będzie zatrudnienie powódki jak nauczyciela przedmiotu organizacja reklamy i stąd terminowe zatrudnienie, jedynie do 30 czerwca 2013 r. Pozwany cały czas planował i planuje co roku nabór do pierwszej klasy technikum organizacji reklamy.

W uchwale z dnia 14 czerwca 1994 r., sygn. I PZP 28/94 Sąd Najwyższy stwierdził, że zatrudnienie nauczyciela spełniającego warunki z art. 10 ust. 2 pkt 2-4 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. KN na podstawie umowy o pracę na czas określony, niezgodnie z przesłankami z art. 10 ust. 4 tej ustawy, powoduje nawiązanie stosunku pracy na czas nie określony.

Jak wynika z zeznań powódki w okresie lipiec, sierpień 2013 roku, w okresie niewymienionym jako okres zatrudnienia w pisemnych umowach o pracę, powódka wykonywała w zakresie fotografii pewne prace na polecenie i na rzecz pozwanej szkoły. Zatem należy przyjąć, - mając na uwadze iż pozwany jest placówką feryjną i nauczyciele zatrudnieni na stałe (na czas nieokreślony) w okresie wakacyjnym, okres ten spędzają jako okres urlopu od prac szkolnych - iż w tym okresie (po 30 czerwca 2013 r. do 1 września 2013 r.) nie doszło do rozwiązania z powódkę umowy o pracę, umowy trwającej co najmniej od 1 września 2012 r.

W ramach pisemnych umów o pracę od 1 września 2013 r. strony bez przerwy pozostawały w zatrudnieniu do 30 czerwca 2015 r.

W świetle powyższy ustaleń i rozważań prawnych doszło od przekształcenia terminowej umowy o pracę od 1 września 2012 r. w umowę na czas nieokreślony do daty jej rozwiązania.

Sąd rejowy uznał, iż doszło w sposób konkludenty do rozwiązania umowy bezterminowej z dniem 30 czerwca 2015 r.

Na możliwość rozwiązania umowy w sposób dorozumiany wielokrotnie w swoim orzecznictwie wskazywał Sąd Najwyższy (por. wyrok SN z 19.03.2002 r., I PKN 209/01, wyrok SN z 26.11.2003 r., I PK 490/02).

Zasadą prawa pracy jest skuteczność jednostronnych czynności prawnych rozwiązujących dokonanych przez pracodawcę bez względu na ich wady.

Zgodnie z art. 60 kodeksu cywilnego (mającym zastosowanie poprzez art. 300 k.p. w zw. z art. 91 c KN) z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, wola osoby dokonującej czynności prawnej może być wyrażona przez każde zachowanie się tej osoby, które ujawnia jej wolę w sposób dostateczny, w tym również przez ujawnienie tej woli w postaci elektronicznej (oświadczenie woli).

Powódka zeznała, iż dyrektor pozwanego w listopadzie 2014 r. poinformowała ją że nie będzie dla niej godzin w kolejnym roku szkolnym. Dyrektor pozwanego uznał, iż powódka jest zatrudniona do 30 czerwca 2015 r. z racji – jego zdaniem – terminowego zatrudnienia. W ostatnim dniu czerwca powódka odebrała świadectwo pracy i od tej daty nie wnosiła o dopuszczenie do pracy, nie wykazywała gotowości do pracy, zaś zaświadczenia lekarskie przesyłała do ZUS- u, który wypłacał zasiłek chorobowy. W świetle tych okoliczności doszło do rozwiązania umowy o pracę przez pracodawcę bez wypowiedzenia, w sposób dorozumiany, z upływem dnia 30 czerwca 2015 r.

Powódka nie zakwestionowała w sposób przewidziany przez prawo rozwiązania umowy o pracę z dniem 30 czerwca 2015 r., nie wystąpiła z pozwem o przywrócenie do pracy, o dopuszczenie do pracy.

Sąd Najwyższy w wyroku z 7 października 2008 r. (II PK 56/08) wskazał, iż zakwestionowanie przez pracownika bezzasadnego przyjęcia przez pracodawcę rozwiązania się terminowej umowy o pracę, któremu towarzyszy natychmiastowe pozbawienie pracownika możliwości świadczenia pracy, powinno nastąpić w trybie właściwym dla zaskarżenia czynności pracodawcy bezprawnie rozwiązującego umowę o pracę (art. 58 k.p. w związku z art. 264 § 2 k.p.).

Każda jednostronna deklaracja pracodawcy o ustaniu stosunku pracy, nawet dokonana z naruszeniem prawa, prowadzi do ustania stosunku pracy w terminie wskazanym przez pracodawcę, bo wszelkie jego czynności, nawet bezprawne, zmierzające do rozwiązania stosunku pracy są skuteczne i mogą być podważone wyłącznie w drodze odpowiedniego powództwa. Terminy określone w art. 264 k.p. mają także zastosowanie w przypadkach bezprawnego odsunięcia pracownika od wykonywania pracy w następstwie wadliwego uznania przez pracodawcę, że doszło do rozwiązania umowy o pracę na czas określony. Dla zachowania tego trybu konieczne jest zgłoszenie adekwatnych roszczeń w terminie określonym w art. 264 § 1 lub 2 k.p., który biegnie od daty powzięcia przez pracownika wiadomości o tym, iż pracodawca stwierdził rozwiązanie terminowej umowy o pracę wskutek upływu okresu na jaki była zawarta. Na taką wiadomość, która może dotrzeć do pracownika w każdej formie ujawniającej wolę pracodawcy ustania stosunku pracy (art. 61 k.c. w związku z art. 300 k.p.), pracownik powinien zatem reagować tak jak na bezprawne rozwiązanie terminowego stosunku pracy, które wymaga poddania sporu pod osąd sądu pracy w terminach określonych w art. 264 k.p. Pewność obrotu prawnego wymaga zachowania tychże terminu. Nie można wymagać od pracodawcy, by w okresie po 14 dniach od dorozumianego rozwiązania umowy o pracę, pracodawca mógł się nadal obawiać się , że gdy pracownik wystąpi w późniejszym czasie (po upływie tych 14 dni) z powództwem, choćby o ustalenie zatrudnienia na czas nieokreślony, to może, pomimo niezachowania terminu 14 dni, nastąpić sądowa reaktywacja stosunku pracy.

Pozwany nie pouczył powódki o możliwości złożenia pozwu z żądaniem przywrócenia do pracy w terminie 14 dniu od rozwiązania umowy. Powódka - bacząc na treść uzasadnienia wyroków sądów rejonowego i okręgowego w sprawie zainicjowanej z jej powództwa w 2010 r., w sprawie VII P 6/10 oraz bacząc na jej wykształcenie i doświadczenie życiowe jako pracownika naukowo – dydaktycznego szkoły wyższej, jako nauczyciela - miała pełną wiedzę, iż termin do złożenia odwołania od wygaśnięcia stosunku zatrudnienia, od rozwiązania umowy bez wypowiedzenia wynosi 14 dni licząc od wystąpienia tej okoliczności. Pozew w niniejszej sprawie złożyła dopiero 31 lipca 2015 r. i w żaden sposób nie wyartykułowała żądania przywrócenia do pracy, czy dopuszczenia do pracy. Z tych względów, sąd rejonowy uznał, iż umowa rozwiązała się 30 czerwca 2015 r. i powództwo ustalające zatrudnienie na czas nieokreślony, po tej dacie (po 30.06.2015 r.) należało oddalić.

Mając na uwadze częściowe umorzenie postępowania oraz częściowe oddalenie powództwa sąd przyjął, iż powódka wygrała proces w połowie.

O kosztach zastępstwa procesowego orzeczono na mocy art. 100 zd. 1 k.p.c.

O kosztach sądowych w postaci opłaty od pozwu orzeczono na podstawie art. 100 zd. 1 k.p.c. i art. 113 ust.1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, nakazując pobrać od pozwanego ½ opłaty wynoszącej 5 % wartości przedmiotu sporu.