descriptionTreść orzeczenia

Uzasadnienie

Wyroku Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy w Warszawie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 17 lipca 2024 r.

Pozwem z 9 stycznia 2024 roku (data prezentaty Sądu – k. 4) przeciwko Sądowi Rejonowemu w Piasecznie powódka R. B. wniosła o zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki zapłaty 25 152,02 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwot i od dat wskazanych szczegółowo w pozwie tytułem wyrównania wynagrodzenia za 2021 i 2022 rok ( pozew k. 4-12, pismo powódki z 23.01.2024 – k. 46).

Wobec niebudzących wątpliwości faktów przedstawionych w pozwie 29 stycznia 2024 roku tutejszy Sąd wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym w sprawie sygnatura akt VII Np 37/24 ( nakaz zapłaty – k. 47).

Pismem z 14 lutego 2024 roku pozwany Sąd Rejonowy w Piasecznie reprezentowany przez radcę prawnego ustanowionego z wyboru ( pełnomocnictwo – k. 66) w ustawowym terminie wniósł sprzeciw od nakazu zapłaty wydanego w postępowaniu upominawczym, zaskarżając orzeczenie w całości i wnosząc o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powódki na rzecz pozwanego kosztów zastępstwa procesowego z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty według norm przepisanych. Strona pozwana oświadczyła w sprzeciwie, że nie kwestionuje faktu pełnienia przez powódkę urzędu Sędziego w Sądzie Rejonowym w Piasecznie oraz dokumentów załączonych do pozwu pochodzących od pracodawcy to jest między innymi tak zwanych pasków płac świadczących o wysokości wypłaconego powódce wynagrodzenia brutto w latach 2021 2022 ( sprzeciw – k. 57-65).

B. faktyczny:

Z niespornego pomiędzy stronami stanu faktycznego wynika, że powódka R. B. pełni urząd Sędziego od 21 października 1992 r., w pozwanym Sądzie od 1 stycznia 2008 roku. Od 16 sierpnia 2020 r. powódka pełni funkcję Zastępcy Przewodniczącego III Wydziału Rodzinnego i Nieletnich w Sądzie Rejonowym w Piasecznie. Uposażenie powódki od 1 stycznia 2020 r. jest ustalone w oparciu o piątą stawkę awansową określoną mnożnikiem 2,5. Nadto od 16 sierpnia 2020 r. powódce przysługuje dodatek funkcyjny określony mnożnikiem 0,2. Tak w całym 2021 r. jak też w 2022 r. przysługiwał powódce dodatek za długoletnią pracę w wysokości 20 % uposażenia ( niesporne i udokumentowane kopią aktu nominacji – k. 13, wyciągiem z protokołu z 12.08.2020 r. – k. 17, pismem Prezesa SR w Piasecznie – k. 16).

W roku 2021 pozwany wypłacił powódce uposażenie według powyższych warunków za każdy miesiąc określając jego wysokość na podstawie wartości 4 839,24 zł określonej jako podstawa ustalenia wynagrodzenia zasadniczego sędziego w art. 12 ust. 1 ustawy o z dnia 29 grudnia 2020 r o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2021 (Dz.U. poz. 2400), a nie na podstawie wartości 5 024,48 zł wynikającej z normy art. 91 § 1c, § 1 d, § 2 i § 7 ustawy z 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych w związku z treścią Komunikatu Prezesa GUS z 11 sierpnia 2020 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w drugim kwartale 2020 r. W roku 2022 powódka otrzymała uposażenie obliczone według powyższych warunków za każdy miesiąc od wartości 5 024,48 zł określonej jako podstawa ustalenia wynagrodzenia zasadniczego sędziego w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 2021 r o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2022 (Dz.U. poz. 2445) a nie na podstawie wartości 5 504,52 zł wynikającej z normy art. 91 § 1c, § 1 d, § 2 i § 7 ustawy z 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych w związku z treścią Komunikatu Prezesa GUS z 10 sierpnia 2021 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w drugim kwartale 2021 r. ( kartoteka płacowa powódki – k. 18-43).

Sąd ustalił fakty w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia na podstawie przedstawionych zgodnych i niezaprzeczonych twierdzeń stron.

Ocena prawna

Powództwo podlega uwzględnieniu.

Wobec braku sporu co do faktów, Sąd w uzasadnieniu przedstawia wyłącznie analizę prawną i motywy zastosowania art. 91 § 1c, § 1 d, § 2 i § 7 ustawy z 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych, a nie art. 12 ust. 1 ustawy o z dnia 29 grudnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2021 (Dz.U. poz. 2400) w odniesieniu do roszczenia pozwu za rok 2021 i art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 2021 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2022 (Dz.U. poz. 2445) w odniesieniu do roszczenia pozwu obejmującego rok 2022.

Wykonując władzę sądowniczą (art. 10 ust. 2 Konstytucji) Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości (art. 175 ust. 1 Konstytucji), dlatego w każdej sytuacji, gdy w konkretnej sprawie sąd stwierdzi konflikt między normami (zasadami, wartościami) konstytucyjnymi, a przepisem ustawy, który ma zastosować wówczas na podstawie art. 8 ust. 2 Konstytucji stosuje bezpośrednio unormowania konstytucyjne. Ma zatem zawsze na uwadze, że Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji), a ustrój Rzeczypospolitej Polskiej opiera się na podziale i równowadze władzy ustawodawczej, władzy wykonawczej i władzy sądowniczej (art. 10 ust. 1 Konstytucji). Norma art. 178 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zapewnia sędziom warunki pracy i wynagrodzenie odpowiadające godności urzędu oraz zakresowi ich obowiązków. Ustalenie wynagrodzenia zasadniczego sędziego (jak i jego podwyższenie) jest oderwane od woli stron i wzorca opisanego w treści art. 78 § 1 k.p. Podlega bowiem normatywnemu mechanizmowi stosowania bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa o wynagradzaniu sędziów. W konsekwencji wynagrodzenie zasadnicze (uposażenie) za pełnienie urzędu sędziego nie może być ani wyższe, ani niższe od ustawowo określonych stawek wynagrodzenia zasadniczego, uzależnionych wyłącznie od stażu służbowego na stanowisku sędziego danego sądu lub – jeżeli jest to korzystniejsze – od ogólnego stażu służby sędziowskiej. W tym znaczeniu ustalenie wyższej stawki (podwyższenie) wynagrodzenia zasadniczego sędziemu następuje z mocy samego prawa ( ex lege) z upływem wymaganego okresu (stażu) służby i nie zależy od decyzji jakiegokolwiek organu ani pracodawcy. Oznacza to, że każdy sędzia ma prawo do ustalenia jego wynagrodzenia w wysokości zgodnej z bezwzględnie obowiązującymi przepisami prawa o wynagradzaniu sędziów (zob. Wyrok Sądu Najwyższego z 25 stycznia 2017 r., II PK 321/15, LEX nr 2248730).

Równowaga między władzą ustawodawczą, władzą wykonawczą i władzą sądowniczą jest podstawą i gwarantem demokratycznego państwa prawa. Sąd rozstrzygając w przedmiotowej sprawie respektuje i podziela pogląd, w tym przedstawiony 13 czerwca 2024 r. w stanowisku Rzecznika Generalnego (...) w sprawie zainicjowanej przez Sąd Rejonowy w Białymstoku (powszechnie komentowany w prasie), że zasada podziału władzy nie pozbawia władzy ustawodawczej lub wykonawczej możliwości decydowania o wielu aspektach organizacji wymiaru sprawiedliwości, w tym o wynagrodzeniach sędziów. Ale ustalając system wynagradzania sędziów, a więc i dokonując w nim zmian władza ustawodawcza i wykonawcza nie dysponuje nieograniczonym zakresem uznania, ponieważ ma obowiązek – respektując art. 178 ust. 2 Konstytucji – opierać się na obiektywnych kryteriach w kształtowaniu przepisów dotyczących sędziowskich wynagrodzeń. Te same konstytucyjne zasady obowiązują władzę ustawodawczą i wykonawczą w sytuacji konieczności czasowego obniżenia poziomu wynagrodzeń sędziów. Ich zakres i czas trwania również muszą respektować zasadę równowagi ustrojowej to znaczy muszą odnosić się w równym stopniu do wszystkich trzech władz, a więc bez dyskryminacji i nierównego traktowania władzy sądowniczej. Sąd podziela stanowisko przedstawione w opinii Rzecznika Generalnego (...), że pandemia H.-19 i sytuacja wojny Rosji przeciwko Ukrainie mogłyby stanowić uzasadnienie dla czasowego odstępstwa w stosowaniu przepisów ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych w latach 2021 i 2022, jednak pod warunkiem, że obniżenie poziomu wynagrodzeń wynikałoby z szerszego programu oszczędnościowego spowodowanego trudną sytuacją Państwa i dotyczyłoby w równym stopniu władzy wykonawczej i władzy ustawodawczej oraz całego sektora finansów publicznych tak, jak to miało miejsce w 2012 r., kiedy ze względu na przekroczenie wartości referencyjnej deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych – Rada Unii Europejskiej na podstawie art. 104 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, zaleciła ograniczenie deficytu do wartości poniżej 3 % najpóźniej w 2012 r. Polska była wówczas objęta tak zwaną „procedurą nadmiernego deficytu” i sytuacja ekonomiczna Państwa była monitorowana przez instytucje Unii Europejskiej. W razie stwierdzenia braku działań naprawczych Polsce groziły wówczas sankcje.

Trybunał Konstytucyjny rozpoznając wówczas skargę, dotyczącą odstępstwa od uregulowań ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych w zakresie „zamrożenia” ustawowej waloryzacji wynagrodzeń sędziów i prokuratorów w wyroku z 12 grudnia 20212 r. w sprawie K 1/12 ( V. nr (...) ) uznał zakwestionowaną regulację, polegającą w istocie na jednorocznym „zamrożeniu” wynagrodzeń, za zgodną z Konstytucją. Zgodnie z treścią uzasadnienia wyroku stanowisko Trybunału oparto na fakcie incydentalnego charakteru przyjętego wówczas rozwiązania przy uwzględnieniu trudnej sytuacji finansowej państwa, zagrażającej równowadze budżetowej, która stanowi wartość konstytucyjną, konkurencyjną wobec wartości określonych w art. 178 Konstytucji. Przy tym przyjęte rozwiązanie stanowiło element programu oszczędnościowego, w którym uczestniczyła władza wykonawcza i ustawodawcza oraz całe społeczeństwo. Trybunał określił w uzasadnieniu wyroku wytyczne jako warunki brzegowe ilustrujące kierunek właściwych poczynań ustawodawcy w analizowanym zakresie zakładając, że

„ – wynagrodzenia sędziów powinny być kształtowane w sposób wykluczający jakąkolwiek uznaniowość – zarówno wobec całej tej grupy zawodowej – ze strony władzy wykonawczej, jak i w odniesieniu do poszczególnych sędziów, co do których niedopuszczalne jest uzależnianie jego wysokości od indywidualnej oceny ich pracy;

– wysokość wynagrodzenia sędziego, w tym rozpoczynającego karierę w zawodzie sędziowskim sędziego sądu rejonowego, powinna znacząco przewyższać wysokość przeciętnego wynagrodzenia w sferze budżetowej ;

–wynagrodzenia sędziów powinny w dłuższym okresie wykazywać tendencję wzrostową nie mniejszą niż przeciętne wynagrodzenie w sferze budżetowej;

–w trudnej sytuacji budżetu państwa wynagrodzenia sędziów powinny być bardziej – niż wynagrodzenia wszystkich innych funkcjonariuszy i pracowników sfery budżetowej – chronione przed nadmiernie niekorzystnymi zmianami;

– niedopuszczalne jest obniżenie w drodze normatywnej nominalnej wysokości wynagrodzenia sędziów, z wyjątkiem sytuacji, o której stanowi art. 216 ust. 5 Konstytucji (przekroczenie konstytucyjnego limitu zadłużenia);

– niedopuszczalne jest wybiórcze przerzucanie skutków niewydolności systemu finansów państwa na pewne grupy pracowników sfery budżetowej, zwłaszcza gdy równocześnie inne grupy zawodowe nie zostały owym „zamrożeniem” dotknięte, a nawet zagwarantowano im wzrost wynagrodzeń ” ( zob. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 12 grudnia 2012 r., K 1/12, V. nr (...) por. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 13 czerwca 2013 r, P 35/12, V. nr (...) ).

Trybunał podkreślił wówczas, że w demokratycznym państwie prawa, opartym na trójpodziale władz, nie jest dopuszczalne, aby jedna z nich, była przez pozostałe władze osłabiana, co mogłoby w konsekwencji prowadzić do uzależnienia od pozostałych władz i obniżać jej autorytet. Wskazano w szczególności, że zamrożenie wynagrodzeń sędziów może być tolerowane tylko wyjątkowo, ze względu na inne wartości konstytucyjne, w szczególności, ze względu na trudności budżetowe państwa, jeżeli występuje w kontekście szerokiego programu oszczędnościowego. Nie może w żadnym wypadku stać się systematyczną praktyką. Z uwagi na brak możliwości wykreowania sztywnych reguł, ocena ewentualnych kolejnych regulacji musi uwzględniać uwarunkowania społeczno-gospodarcze i cały kontekst normatywny. Sąd podziela przywołane stanowisko Trybunału Konstytucyjnego, stwierdzając jednocześnie, że efekt działań legislacyjnych władzy ustawodawczej skutkujący „zamrożeniem” uposażeń sędziowskich w latach 2021 i 2022 nie uwzględnił przywołanych wytycznych. W świetle bardzo dobrej sytuacji finansów państwa przedstawianej w oficjalnych wypowiedziach rządzących tak w 2021 r. jak też w 2022 r. oraz rosnących wydatków na jego niektóre segmenty, zupełnie niezrozumiałe jest zamrożenie uposażeń sędziowskich przy jednoczesnym podniesieniu płac przedstawicieli władzy ustawodawczej oraz władzy wykonawczej w skali przekraczającą znacznie koszty regulacji płacy sędziów bez jakiegokolwiek uzasadnienia dla takiego rozwiązania.

Tezę tę ilustruje dobitnie treść i skutki Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 22 listopada 2021 r. w sprawie szczegółowych zasad wynagradzania osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe, mocą którego zwiększono wysokość wynagrodzenia m.in.: T. Sejmu, T. Senatu, Prezesa Rady Ministrów, Wiceprezesa Rady Ministrów, I. Sejmu, I. Senatu, Wiceprezesa Rady Ministrów, ministrów, wiceministrów, Prezesa NIK, Prezesa IPN jak w poniższym zestawieniu:

podstawa

dodatek

mnożnik

Wynagrodzenie przed 01.08.21 r.

podstawa

dodatek

mnożnik

Wynagrodzenie od 1.12.21 r.

Różnica

Prezes Rady Ministrów

6,2

2,0

8,2

14 673 zł

8,68

2,8

11,48

20 543 zł

5 870 zł

Wiceprezes RM

5,7

1,8

7,3

13 063 zł

7,98

2,24

10,22

18 288 zł

5 225 zł

T. Sejmu/Senatu

6,2

2,0

8,2

14 673 zł

8,68

2,8

11,48

20 543 zł

5 870 zł

T.

5,6

1,5

7,1

12 705 zł

7,84

2,1

9,94

17 787 zł

5 082 zł

I

4,4

1,2

5,6

10 021 zł

7,04

1,92

8,96

16 033 zł

6 012 zł

Kwota bazowa mnożnika w latach 2020-2022 wynosiła: 1 789,42 złotych.

W tym samym czasie zwiększeniu uległo również wynagrodzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie bowiem z dyspozycją art. 1 pkt 2 ustawy z 17 września 2021 r. o zmianie ustawy o wynagrodzeniu osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe oraz niektórych innych ustaw „wynagrodzenie Prezydenta składa się obecnie z wynagrodzenia zasadniczego odpowiadającego 9,8-krotności kwoty bazowej oraz dodatku funkcyjnego odpowiadającego 4,2-krotności kwoty bazowej, której wysokość ustaloną według odrębnych zasad określa ustawa budżetowa, z tym że kwota bazowa jest corocznie waloryzowana o wzrost wynagrodzeń na dany rok budżetowy w stosunku do roku poprzedniego (średnioroczny wskaźnik wzrostu wynagrodzeń)”, co oznaczało wzrost wynagrodzenia Prezydenta o około 40 %.

Przedstawione argumenty uzasadniają ocenę niezgodności z Konstytucją „zamrożenia” uposażeń sędziów w latach 2021 i 2022, skutkującego naruszeniem przez władzę ustawodawczą i wykonawczą równowagi władz na niekorzyść sądowniczej. Opisaną sytuację należy określić jako przykład rażącego naruszenia równowagi ustrojowej w demokratycznym państwie prawnym, które ma obowiązek urzeczywistniać zasady sprawiedliwości społecznej. Tym samym efekt poczynań legislacyjnych władzy ustawodawczej jest niezgodny także z art. 2 Konstytucji oraz art. 10 ust. 1 Konstytucji, ponieważ prowadzi do zaburzenia równowagi władzy ustawodawczej, władzy wykonawczej i władzy sądowniczej w każdym bowiem wypadku „zamrożenie” uposażeń sędziowskich winno respektować minimalne standardy wynikające z art. 178 ust. 2 Konstytucji ( por. wyroki z: 4 października 2000 r., P 8/00, OTK ZU nr 6/2000, poz. 189 i 18 lutego 2004 r., K 12/03, OTK ZU nr 2/A/2004, poz. 8), a ich wprowadzenie wymaga szczegółowego uzasadnienia, czemu ustawodawca uchybił w przypadku ustaw okołobudżetowych z lat 2021 i 2022.

Podsumowując stwierdzić należy, że zamrożenie uposażeń sędziowskich w 2022 r. oraz w 2021 r. jest niezgodne z art. 2, art. 10 i art. 178 ust. 2 Konstytucji RP, stanowiąc akt nadużycia przez władzę ustawodawczą jej kompetencji oraz dyskryminacji władzy sądowniczej. Nie ma bowiem uzasadnienia dla „zamrożenia” uposażeń sędziowskich w sytuacji, gdy w odniesieniu do wynagrodzeń przedstawicieli pozostałych władz (tj. władzy ustawodawczej i wykonawczej) nie tylko nie zastosowano podobnych rozwiązań, ale podwyższono kwoty dotychczas wypłacanych wynagrodzeń i uposażeń. Z tego względu rozstrzygając w przedmiotowej sprawie Sąd pominął jako niezgodne z Konstytucją regulacje ustaw okołobudżetowych dotyczące uposażeń sędziów w latach 2021 i 2022 to jest normę art. 12 ust. 1 ustawy z 29 grudnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2021 (Dz.U. poz. 2400) oraz normę art. 8 ust. 1 ustawy z 17 grudnia 2021 r. o szczególnych rozwiązaniach służącym realizacji ustawy budżetowej na rok 2022 r. (Dz.U. poz. 2445), uznając, że do ustalenia uposażeń sędziowskich także za lata 2021 i 2022 stosuje się przepisy art. 91 § 1c, § 1 d, § 2 i § 7 ustawy z 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych.

W konsekwencji celem prawidłowego wyliczenia uposażenia powódki za lata 2021 i 2022 zgodnie z roszczeniem pozwu należało przyjąć jako podstawę przeciętne wynagrodzenie w drugim kwartale roku poprzedniego, ogłaszane w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie art. 20 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1251, 1429 i 1672) a to na podstawie art. 91 § 1c, § 1 d, § 2 i § 7 ustawy z 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych.

W tej sytuacji roszczenie powódki podlega uwzględnieniu w całości o czym Sąd orzekł w punkcie I. wyroku. Odsetki ustawowe za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, stanowiącego uzupełnienie miesięcznego uposażenia należnego powódce zostały zasądzone zgodnie z roszczeniem pozwu (zob. art. 9 § 1 k.p. w zw. z art. 85 § 1 k.p. w zw. z art. 481 k.c. w zw. z art. 300 k.p.). Sąd miał bowiem na uwadze, że wypłata uposażenia sędziego stanowiąc środki na utrzymanie sędziego winna nastąpić jednorazowo w pełnej wysokości i bez uprzedniego wezwania pracodawcy do jego wypłaty. Uposażenie sędziego jest płatne z dołu za każdy miesiąc nie później niż 28-ego dnia każdego miesiąca, więc sędzia ma prawo żądać odsetek od brakującej części wynagrodzenia od następnego dnia po dniu wypłaty to jest co najmniej od 29-ego dnia miesiąca. Co do odsetek od wyrównania dodatkowego wynagrodzenia rocznego za 2021 i za 2022 rok to jest tak zwanej „trzynastki” wprawdzie świadczenie to wypłaca się nie później niż w ciągu trzech pierwszych miesięcy roku kalendarzowego następującego po roku, za który przysługuje to wynagrodzenie (art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 12 grudnia 1997 roku o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym dla pracowników sfery budżetowej) jednak resort sprawiedliwości rokrocznie wypłaca to świadczenie w lutym i winno być wypłacone bez wezwania w całości jednorazowo, skoro zatem pozwany nie kwestionował, że wypłacił powódce dodatkowe wynagrodzenie za 2021 i 2022 rok odpowiednio w lutym 2022 i w lutym 2023 dlatego uzasadnione jest żądanie zapłaty wyrównania z odsetkami liczonymi odpowiednio od 1 marca 2022 i od 1 marca 2023 roku. Powódka nie wskazała dat wypłacenia jej przez pozwanego uposażenia w zaniżonej wysokości i dodatkowego wynagrodzenia rocznego, ale wobec powyższego uzasadnione jest żądanie naliczania odsetek zgodnie z roszczeniem pozwu, o czym Sąd orzekł w punkcie I. wyroku.

Rozstrzygnięcie punktu II. wyroku w przedmiocie rygoru natychmiastowej wykonalności znajduje oparcie w treści art. 477 2 § 1 k.p.c., w myśl którego zasądzając należność pracownika w sprawach z zakresu prawa pracy, sąd z urzędu nada wyrokowi przy jego wydaniu rygor natychmiastowej wykonalności w części nieprzekraczającej pełnego jednomiesięcznego wynagrodzenia, które w odniesieniu do powódki aktualnie wynosi 22 418,43 złotych.

Mając na uwadze powyższe, na mocy przywołanych norm, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.

U. S.

ZARZĄDZENIE

odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi strony pozwanej przez PI bez pouczenia.