Treść orzeczenia
Sygn. akt VII Kz 583/16
Postanowienie
Dnia 8 grudnia 2016r.
Sąd Okręgowy w Częstochowie VII Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: SSO Danuta Józefowska
Protokolant: st. sekr. sądowy Renata Kozieł
w sprawie przeciwko A. B., s. S. i J., ur. dnia (...) w B. oskarżonego o popełnienie przestępstw z art. 297 § 1 kk i in. po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 8 grudnia 2016r. zażalenia obrońcy oskarżonego na orzeczenie zawarte w pkt 5 wyroku Sądu Rejonowego w Częstochowie z dnia 13 października 2016r. wydane w sprawie III K 479/16 w przedmiocie przyznania wynagrodzenia za obronę z urzędu na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. postanawia utrzymać w mocy zaskarżone orzeczenie zawarte w pkt 5 wyroku.
Uzasadnienie
Zaskarżonym orzeczeniem zawartym w pkt 5 wyroku Sąd Rejonowy w Częstochowie z dnia 13 października 2016r. wydanym w sprawie III K 479/16 na mocy art. 29 ust 1 ustawy prawo o adwokaturze zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokata G. P. kwotę 1017,60 (jeden tysiąc siedemnaście zł sześćdziesiąt gr) zł obejmującą podatek VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Na powyższe orzeczenie w części tj. ponad kwotę 1.017,60 zł, co do kwoty 885,60 zł. zażalenie złożył obrońca oskarżonego, zarzucając mu niewłaściwe zastosowanie § 21 rozporządzenia ministra sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie polegające na nie zastosowaniu § 11 ust. 1 pkt 2 oraz § 11 ust. 2 pkt 3 przywołanego rozporządzenia, pomimo wszczęcia postępowania po 1 stycznia 2016 r. tj. po dniu wejścia w życie powyższego rozporządzenia.
Reasumując skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez zasądzenie w miejsce kwoty i kwoty 1.771,20 zł obejmującej podatek VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu oraz zasądzenie kwoty 132,00 zł tytułem zwrotu kosztów dojazdu do miejsca pobytu oskarżonego.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje
Zażalenie obrońcy A. B. nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd Rejonowy prawidłowo obliczył koszt wynagrodzenia należnego obrońcy zarówno na etapie postępowania przygotowawczego jak i sądowego, świadczonego z urzędu.
Przechodząc do analizy jedynego zarzutu obrońcy oskarżonego a mianowicie nie zastosowania przez Sąd Rejonowy przepisów Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie Dz. U. poz. 1800 należało uznać go za bezpodstawny. W sprawie niniejszej zastosowanie słusznie miało Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U.2015.1801) obowiązujące od dnia 1 stycznia 2016 roku albowiem G. P. działał w sprawie w charakterze obrońcy z urzędu a nie z wyboru. Oznacza to, że rozporządzenie dotyczące obrońcy z wyboru, na które powołuje się obrońca w swoim zażaleniu nie mogło stanowić podstawy do obliczania wynagrodzenia za obronę świadczoną z urzędu oskarżonemu A. B..
Z uwagi na powyższe prawidłowo ustalił Sąd Rejonowy, że wynagrodzenie maksymalne za obronę świadczoną w toku śledztwa należne obrońcy z urzędu G. P. wynosi 600 zł. co wynika z § 17 pkt 1 ust. 1 powyższego rozporządzenia. Natomiast wynagrodzenie za obronę przed sądem rejonowym w postępowaniu zwyczajnym zgodnie z brzmieniem § 17 pkt 2 ust. 3 powyższego rozporządzenia w stawce maksymalnej wynosi 840 zł. Przy czym opłaty te zgodnie z treścią § 4 pkt 1 rozporządzenia mogą zostać ustalone w wysokości co najmniej ½ opłaty maksymalnej w sprawach karnych z uwzględnieniem m.in. stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy adwokata oraz wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy. Zatem Sąd Rejonowy mógł zastosować przepis § 4 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu uznając, że zasądzone wynagrodzenie podwyższone o kwotę podatku VAT (§ 4 pkt 3) powinno wynosić ½ opłat maksymalnych w sprawach karnych. Postępowanie Sądu w tym zakresie zasługuje na aprobatę Sądu Odwoławczego. Jednocześnie trafnie Sąd orzekł o zwrocie kosztów dojazdu do miejsca pobytu oskarżonego ustalając je na poziomie 132 złotych zgodnie z wnioskiem obrońcy, sumując te koszty zgodnie z brzmieniem § 2 powyższego rozporządzenia. W związku z powyższym zaskarżone orzeczenie zawarte w pkt 5 wyroku należało utrzymać w mocy.
Podstawę orzeczenia Sądu Okręgowego stanowi przepis art. 437 § 1 k.p.k.
(...)
(...)
(...)
(...)