Treść orzeczenia
Sygn. akt VII Kz 475/17 POSTANOWIENIE
Dnia 26 października 2017 r.
Sąd Okręgowy w Częstochowie VII Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: SSO Agnieszka Gałkowska
Protokolant: Aleksandra Błachowicz -Dróżdż
przy udziale Prokuratora Rej. Prokuratury Rejonowej Częstochowa – Południe w Częstochowie Anny Nocuń w sprawie podejrzanego P. C., syna T. i O. z domu B., urodz. (...) w C. podejrzanego o popełnienie przestępstwa z art. 156§3k.k. po rozpoznaniu zażalenia podejrzanego na postanowienie Sądu Rejonowego w Częstochowie z dnia 4 października 2017r. w sprawie III Kp 462/17 w przedmiocie zastosowania środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania na podstawie art. 437 § 1 kpk postanawia: zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Rejonowy w Częstochowie na podstawie art. 249§1k.p.k., art.250§1i 2k.p.k. i art. 258§1pkt.1i 2 i §2k.p.k. zastosował wobec podejrzanego P. C. środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania na okres 3 miesięcy od dnia zatrzymania tj. od dnia 2 października 2017r. godz. 20:00 do dnia 31 grudnia 2017r. godz. 20:00.
Postanowienie zostało zaskarżone w całości w drodze zażalenia przez podejrzanego, który podniósł, iż nie popełnił zarzucanego mu czynu. Wskazał, iż ma na utrzymaniu małoletnią córkę w wieku lat 2 i narzeczoną, która jest w ciąży. Pozbawienie go wolności spowoduje, iż nie będą mieć środków do życia.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje
Zażalenie podejrzanego nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodzić się należy ze stanowiskiem Sądu Rejonowego, iżz zachodzą w stosunku do podejrzanego P. C. przesłanki do zastosowania wobec jego osoby środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania. W pierwszej kolejności podkreślić należy, iż w chwili obecnej postępowanie przygotowawcze znajduje się w początkowej fazie. Zabezpieczane są najistotniejsze dowody, w tym mające sprawdzić linię obrony podejrzanego. Prowadzący postępowanie podjął także działania w kierunku zbadania śladów biologicznych znajdujących się na zabezpieczonych w toku śledztwa przedmiotach należących do podejrzanego, oraz ustalenia śladów DNA na pobranym od podejrzanego materiale porównawczym. Zachodzi więc potrzeba uzyskania opinii kryminalistycznej z zakresu badań śladów biologicznych, jak też opinii traseologicznej. Nie mniej jednak wskazać należy, iż w chwili obecnej ten materiał jaki został dotychczas już zgromadzony w wysokim stopniu uprawdopodabnia, iż to podejrzany P. C. mógł spowodować u M. P. szereg obrażeń ciała, które doprowadziły w konsekwencji do jego zgonu. Choć podejrzany nie przyznaje się do zarzucanego mu czynu, dowodem o wymowie istotnie obciążającej jego osobę są zeznania świadka A. M. (k -82-83), zwłaszcza złożone w początkowej fazie postępowania. W ocenie Sądu Okręgowego w chwili obecnej została więc spełniona ogólna przesłanka do zastosowania tymczasowego aresztowania określona w art. 249§1k.p.k.
Sąd Okręgowy zgadza się też z poglądem Sądu Pierwszej Instancji, iż zachodzą wobec podejrzanego także przesłanki szczególne uzasadniające zastosowanie tymczasowego aresztowania. I tak nie sposób odmówić słuszności Sądowi Rejonowemu, iż zachodzi obawa, że w razie pozostawania na wolności podejrzany mógłby podejmować bezprawne działania zmierzające do utrudnienia śledztwa, poprzez wpływanie na treść zeznań świadków, zwłaszcza osób mających zapewnić mu alibi oraz świadka A. M., w mieszkaniu którego ujawniono ciało M. P., a który to podczas konfrontacji z podejrzanym w sposób mało przekonujący próbował wycofać się ze swych pierwotnych zeznań. Należy nadto zgodzić się z argumentacją Sądu Rejonowego, zgodnie z którą zastosowanie tymczasowego aresztowania uzasadnione jest obawą wymierzenia podejrzanemu surowej kary skoro czyn mu zarzucany od 13.07.2017r. jest zbrodnią i zagrożony jest karą pozbawienia wolności od 5 do 15 lat, karze 25 lat pozbawienia wolności albo karze dożywotniego pozbawienia wolności. Z treści art. 258 § 2 k.p.k. wynika zaś, że jeżeli przedmiotem zarzutu jest zbrodnia lub umyślny występek zagrożony karą pozbawienia wolności, której górna granica wynosi co najmniej 8 lat, to z mocy prawa istnieje domniemanie, że może być konieczne wymierzenie surowej kary, a groźba wymierzenia takiej kary może skłaniać podejrzanego do podejmowania działań zakłócających, czy wręcz uniemożliwiających prawidłowy tok postępowania i równocześnie wprowadza przypuszczenie, iż konieczne jest zabezpieczenie prawidłowego jego toku właśnie poprzez stosowanie aresztu, której to potrzeby nie eliminuje brak w zachowaniu podejrzanego elementów wskazujących na utrudnianie procesu. Przypomnieć przy tym trzeba, że zagrożenie surową karą pozbawienia wolności jest samoistną, a więc wystarczającą przesłanką do stosowania izolacyjnego środka zapobiegawczego (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 marca 2009 r. sygn. WZ 15/09, OSNKW 2009/7/52, postanowienie SA w Krakowie z dnia 12 grudnia 2007 r., II AKz 648/07, LEX nr 377547, postanowienie SA w Katowicach z dnia 8 listopada 2006 r., II AKz 734/06, LEX nr 217067, postanowienie SA w Szczecinie z dnia 29 grudnia 2005 r., II AKz 341/05, LEX nr 197729), do której zaistnienia nie jest wymagane, aby oskarżony podejmował jakiekolwiek czynności wpływające na prawidłowy tok postępowania i zostało to uprawdopodobnione. Obawę utrudniania prawidłowego toku postępowania przez podejrzanego poprzez ukrywanie się przed organami ścigania, czy też ucieczkę z miejsca pobytu wzmacnia zwłaszcza okoliczność, iż nie posiada on stałego miejsca zamieszkania. Uchylenie tymczasowego aresztowania i ewentualne zastosowania środka zapobiegawczego o charakterze wolnościowym nie mogłoby w tych okolicznościach w prawidłowy sposób zabezpieczyć biegu postępowania. Za uchyleniem tymczasowego aresztowania nie może przemawiać także fakt, iż w chwili obecnej wprowadzono podejrzanemu do wykonania karę pozbawienia wolności orzeczoną wobec jego osoby w innej sprawie, skoro skazany może w toku odbywania kary korzystać z przepustek, przerw w jej odbyciu jak też i na znacznie bardziej liberalnych zasadach korzysta z możliwości kontaktowania się z osobami trzecimi aniżeli osoba o statusie tymczasowo aresztowanego.
Sąd Okręgowy nie dostrzega także przesłanek negatywnych, których zaistnienie nakazywałoby natychmiastowe odstąpienie od zastosowanego środka zapobiegawczego w myśl art. 259 k.p.k. Nie negując faktu, iż to na osobie podejrzanego ciąży w chwili obecnej obowiązek utrzymania konkubiny i małoletniego dziecka, to jednakże ta sama okoliczność nie może wykluczać zastosowania wobec niego tymczasowego aresztowania. Konkubina podejrzanego może bowiem korzystać z pomocy rodziny, w razie konieczności z pomocy opieki społecznej, jak też może również sama podjąć prace, chociażby dorywczą, celem zapewnienia niezbędnego utrzymania sobie i dziecku.
Reasumując, zaskarżone postanowienie należało utrzymać w mocy.
Podstawą orzeczenia Sądu Okręgowego stanowi art. 437 § 1 kpk