descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt VII Ka 999/14

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 12 grudnia 2014 r.

Sąd Okręgowy w Olsztynie w VII Wydziale Karnym Odwoławczym

w składzie:

Przewodniczący: SSO Dariusz Firkowski

Protokolant st. sekr. sądowy Rafał Banaszewski

Uzasadnienie

M. W. został obwiniony o to, że w dniu 18 listopada 2013 r. około godz. 6.40 w miejscowości K. (...), gmina P. nie zachował nalezytrj ostrozności w ten spoób, że kierując pojazdem marki P. o nr rej. (...) jadą od miejscowości K. w kierunku miejscowości O. nie upewnił sie co do mozliwości wykonaia manewru wyprzedzania nienznaego pojazdu ropoczął manewr wskutek czego najechał na osobę pieszą poruszająca sie lewa strona jezdni w kierunku miejscowości O. czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu lądowym

tj. o wykroczenie z art.86§1 kw w zw. z art. 24 ust.1 pkt.1 ustawy Prawo o ruchu drogowym

Sąd Rejonowy w Olsztynie wyrokiem z dnia 12 września 2014 r. w sprawie IX W 1853/14

obwinionego M. W. uznał za winnego pożenienia zarzucanego mu czynu z art.86§1 kw w zw. z art. 24 ust.1 pkt.1 ustawy Prawo o ruchu drogowym i za to na podstawie art.86§1 kw wymierzył mu karę 1000 zł grzywny.

Od powyższego wyroku apelację złożył obwiniony zarzucając wyrokowi błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydania wyroku, mający wpływ na treść orzeczenia poprzez ustalenie, że to obwiniony dopuścił sie zrzucanego mu czynu

W związku z powyższym wniósł o zmianę zaskrażonego wyroku i umorzenie postepowania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje

Apelacja co do zasady nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie zauważyć należy, że świetle przeprowadzonych dowodów nie budzi żadnych wątpliwości fakt kolizji pomiędzy pojazdem kierowanym przez obwinionego a małoletnim pieszym. Sąd Okręgowy podziela także ustalenia Sądu I instancji w zakresie ustalonego toru jazdy samochodu marki P. oraz podejmowanych przez kierującego tym pojazdem manewrów.

Odnosząc się zatem do jednego z zarzutów apelacji, który wskazywał na potrzebę dopuszczenia dowodu z opinii biegłego z zakresu ruchu drogowego, podnieść należy, że w ocenie Sądu Okręgowego nie jest on zasadny. Zebrane dowody, także i te dołączone do apelacji pozwoliły bowiem na dokonanie ustaleń w sprawie a dla określenia przebiegu zdarzenia nie są wymagane wiadomości specjalne. Podkreślić przy tym należy, że to Sąd a nie biegły ustala kwestię odpowiedzialności danej osoby za zarzucane jej wnioskiem o ukaranie zachowanie.

Zgodzić się natomiast z zarzutem zawartym w apelacji co do tego, że pieszy, co najmniej w chwili kolizji, nie poruszał się poboczem ale szedł lewą częścią jezdni, blisko jej skraju. Fakt ten wynika przede wszystkim z analizy zdjęć dołączonych do apelacji ale także i z wniosków płynących ze szkicu oraz protokołu oględzin pojazdu i zdjęć – k. 7, k.8-9, k.17. Zauważyć przy tym należy, że Sąd I instancji nie dysponował dowodami w postaci zdjęć jak na k.81-86, które zostały załączone do apelacji a zatem już po wydaniu wyroku w dniu 12 września 2014 r.

Jednakże powyższe zachowanie pieszego w żaden sposób nie może wyeliminować odpowiedzialności M. W. za zarzucany i przypisany mu czyn. Zgodzić się bowiem należy z argumentacją Sądu Rejowego co do tego, że obwiniony rozpoczął manewr wyprzedzania innego, nieustalonego pojazdu bez należytego upewnienia się co do możliwości bezpiecznego wykonania tego manewru oraz w miejscu obowiązywania znaku ostrzegawczego o niebezpiecznych zakrętach. Co więcej zachowanie szczególnej ostrożności przy wykonywania tego manewru tym bardziej było nakazane o ile zważy się na porę dnia i roku i w konsekwencji słabą widoczność a także stan nawierzchni drogi.

Odnośnie kwestii związanej z zachowaniem C. S., to w chwila zdarzenia nie ciążył na nim obecnie istniejący obowiązek korzystania z elementów odblaskowych, przy czym co istotne taki element w postaci co najmniej napisu na plecaku małoletni posiadał, co jest także widoczne na zdjęciu jak na k.84.

Jeśli zaś chodzi o miejsce poruszania się pieszego, to istnieje zasadnicza wątpliwość czy trawiaste pobocze z miejsca zdarzenia faktycznie spełniało wymogi określone w art.2 ustawy Prawo o ruchu drogowym w związku z rozporządzeniem MINISTRA TRANSPORTU I GOSPODARKI MORSKIEJ z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z dnia 14 maja 1999 r.) a zatem czy w czasie zdarzenia na pieszym ciążył wymóg z art.11ust1 cytowanej ustawy co do korzystania z tego pobocza. Wydaje się bowiem, że w danych okolicznościach związanych tak z porą jak i stanem pobocza poruszanie się C. S. nie po tym poboczu ale blisko lewej krawędzi asfaltowej jezdni było prawidłowe.

Powyższe okoliczności przemawiały zatem za podzieleniem ustaleń Sądu Rejonowego w zakresie przypisanego w sentencji wyroku obwinionemu czynu. Mieć bowiem na uwadze należy, że przypisany obwinionemu w ślad za wnioskiem o ukaranie ( k.2 ) zarzut wskazywał trafnie na poruszanie się pieszego po lewej stronie jezdni a nie po poboczu.

Jedynie z urzędu mając na uwadze okoliczności zdarzenia oraz zachowanie M. W. po kolizji a także jego sytuację materialną uznano za celowe złagodzenie orzeczonej wobec niego kary. W ocenie Sądu Okręgowego również kara w kwocie 600 zł winna odpowiadać stopniowi społecznej szkodliwości czynu oraz stopniowi zawinienia obwinionego, a także spełnić cele w zakresie prewencji generalnej i indywidualnej.

Mając powyższe na uwadze zaskarżony wyrok zmieniono w ten sposób, że orzeczoną w stosunku do obwinionego M. W. karę grzywny złagodzono do kwoty 600 ( sześćset ) zł i w pozostałej części jako słuszny utrzymano go w mocy- art.437§2kpk, art. 438 pkt. 2-4 kpk w zw. z art.109§1 kpw.

Na podstawie art.624§1 kpk zwolniono obwinionego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze uznając, że przemawiają za tym względy słuszności.