Treść orzeczenia
Sygn. akt VII Ka 719/14
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 8 września 2014 r.
Sąd Okręgowy w Olsztynie w VII Wydziale Karnym Odwoławczym
w składzie:
Przewodniczący: SSO Dariusz Firkowski (spr.)
Sędziowie: SO Anna Górczyńska
SO Magdalena Chudy
Protokolant st. sekr. sądowy Marzena Wach
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej Małgorzaty Stypułkowskiej po rozpoznaniu w dniu 8 września 2014r. sprawy D. K. oskarżonego o przestępstwo z art. 178a §4 kk na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 10 czerwca 2014r., sygn. akt II K 366/14 I zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że uchyla rozstrzygnięcia z pkt. II i IV sentencji oraz orzeka wobec oskarżonego D. K.karę 4 ( czterech ) miesięcy pozbawienia wolności, II w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, III zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych w sprawie.
Uzasadnienie
Sąd Rejonowy w Olsztynie wyrokiem z dnia 10 czerwca 2014 r., sygn. akt. II K 366/14
w sprawie przeciwko D. K.oskarżonemu o to, że dniu 14 marca 2014 r., około godziny 3.05 w ruchu lądowym w O.na ul. (...)kierował samochodem marki M. (...)o nr rej. (...)będąc w stanie nietrzeźwości- I badanie0,79 mg/l, II badanie 0,72 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, będąc uprzednio skazanym prawomocnym wyrokiem Sadu Rejonowego w O.z dnia 29 sierpnia 2012 r. w sprawie (...)
tj. o czyn z art. 178a§4 kk
orzekł:
I oskarżonego D. K.uznał za winnego zarzucanego mu czynu z tym ustaleniem, że wyrok w sprawie II k 966/12 zapadł w dniu 21 sierpnia 2012 r. i za to na podstawie art. 178a§4 kk wymierzył mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności,
II na mocy art. 69§1i2 i 4 kk, art. 70§2 kk i 73§2 kk wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 4 lat tytułem próby i oddał go w tym czasie pod dozór kuratora,
III na mocy art. 42§2 kk orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres lat 3.
IV na podstawie art.49§2 kk zobowiązał oskarżonego do uiszczenia świadczenia pieniężnego w wysokości 700 zł na rzecz Funduszu Pomocy (...)
Powyższy wyrok zaskarżył prokurator w zakresie orzeczenia o karze i zarzucił mu jej rażącą niewspółmierność z uwagi na to, że suma kar i środków karnych zastosowanych za przypisane przestępstwo nie uwzględnia należycie ich celów zarówno w zakresie oddziaływania zapobiegawczo wychowawczego w stosunku do oskarżonego jak i w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa a nadto nie odzwierciedla bardzo wysokiego stopnia społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonemu czynu oraz stopnia jego zawinienia.
Wskazując na powyższe skarżący wniósł o zmianę wyroku i orzeczenie wobec P. K. kary pozbawienia wolności w wymiarze 10 miesięcy bez warunkowego zawieszenia jej wykonania.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje
Apelacja prokuratora co do zasady zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy zauważyć, iż Sąd Rejonowy dokonał prawidłowych ustaleń w sprawie opierając je o wnikliwą i wszechstronną analizę materiału dowodowego, która nie zawiera błędów natury logicznej czy też faktycznej. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynikają powody, dla których oskarżonego uznano za winnego popełnienia przypisanego mu czynu a Sąd Okręgowy przedstawioną tam argumentację w pełni podziela. Sąd I instancji dokonał prawidłowych ustaleń zarówno w aspekcie okoliczności stanu faktycznego jak również winy oskarżonego. Dokonana przez Sąd Rejonowy analiza materiału dowodowego jest wnikliwa i jasna, w pełni odpowiada dyrektywom określonym w art. 4 kpk, a przeprowadzone w oparciu o tę analizę wnioskowanie jest logiczne, zgodne z przesłankami wynikającymi z art.7 kpk i szeroko oraz przekonująco uzasadnione. W tej sytuacji nie ma potrzeby ponownego przytaczania trafnej argumentacji Sądu I instancji i podzielając słuszność przedstawionej tam argumentacji należy ustosunkować się do podniesionego w apelacji zarzutu.
Apelacja prokuratora jest zasadna w zakresie postulatu orzeczenia wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności w jej wymiarze bezwzględnym. Wbrew stanowisku Sądu I instancji uznać należy, że co do oskarżonego nie zachodzi pozytywna prognoza. Pomimo bowiem młodego wieku jest on sprawcą niepoprawnym. D. K. nie tylko był już uprzednio karany-k.50. Przede wszystkim jednakże zauważyć należy, że kolejnego czynu dopuścił się w stanie wysokiej nietrzeźwości w okresie warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności w sprawie II 966/12 nie posiadając przy tym uprawnień do prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz prowadząc pojazd, w którym był także pasażer. W tej sytuacji wbrew stanowisku Sądu I instancji uznać należy, że brak jest takich okoliczności łagodzących, które nakazywałyby orzeczenie kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, co w konsekwencji wyklucza możliwość wyjątkowego zastosowania art.69§4 kk.
Jedynie z uwagi na młody wiek oskarżonego karę pozbawienia wolności orzeczono w granicach jej dolnego ustawowego zagrożenia wymiarze tj. w wymiarze 4 miesięcy. Wobec orzeczenia kary o charakterze bezwzględnym uchylono również rozstrzygniecie z pkt. IV sentencji o fakultatywnym środku karnym z art.49§2 kk. Tak ukształtowane orzeczenie o karze jest adekwatne do stopnia winy i stopnia społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez D. K. oraz uwzględnia wszystkie aspekty zachowania oskarżonego. Winno ono również spełnić wobec wymienionego cele określone w art.53 kk, w szczególności wychowawcze jak również właściwie kształtować świadomość prawną społeczeństwa.
Mając powyższe na uwadze zaskarżony wyrok zmieniono w ten sposób, że uchylono rozstrzygnięcia z pkt. II i IV sentencji oraz orzeczono wobec oskarżonego D. K.karę 4 ( czterech ) miesięcy pozbawienia wolności a w pozostałej części jako trafny utrzymano go w mocy- art.437§2 kpk, art.438pkt.4 kpk.
Na podstawie art. 624§1 kpk zwolniono oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze uznając, iż przemawia za tym sytuacja majątkowa i osobista.