descriptionTreść orzeczenia

Uzasadnienie

Formularz UK 1

Sygnatura akt

Sygn. akt VII K 178/25

T. wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

USTALENIE FAKTÓW

1.Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.2.

G. H.

Nieustalonego dnia czerwca 2025r. znieważyła w prywatnej wiadomości pisemnej na komunikatorze internetowym X. Z. obraźliwym określeniem, że pijana darła się na jabłoni kto jej zrobi dziecko, w zamiarze aby zniewaga do niej dotarła.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

znieważenie przez oskarżoną nieustalonego dnia czerwca 2025r. w prywatnej wiadomości pisemnej na komunikatorze internetowym X. Z. obraźliwym określeniem, że pijana darła się na jabłoni kto jej zrobi dziecko, w zamiarze aby zniewaga do niej dotarła

zeznania świadka X. Z.

65-68

zeznania świadka F. Z.

71-74

wydruki wiadomości z wykazem dat ich otrzymania

11-23, 96

zapytanie o karalność

1.Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.2.2.

G. H.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

brak zamiaru znieważenia X. Z. przez oskarżoną w okresie 1 roku przed wniesieniem aktu oskarżenia

wyjaśnienia oskarżonej G. H.

zeznania C. J. i B. H.

61-64, 71

101-102, 102-103

1.2.1.

G. H.

w dniu 26 czerwca 2025r. naruszyła nietykalność cielesną X. Z. w ten sposób, że na terenie Przedszkola Miejskiego nr (...) w X. przy ul. (...) ((...)-(...) X.) pchnęła X. Z., która trzymała w tym czasie na rękach swojego trzyletniego syna

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

umyślne naruszenie przez oskarżoną nietykalności cielesnej X. Z. w dniu 26 maja 2025r. w X.

wyjaśnienia oskarżonej G. H.

61-64, 71

zeznania świadka X. Z.

65-68

nagranie na płycie CD

zeznania świadka F. Z.

71-74

zeznania świadka F. S.

70-71

zeznania świadka X. U.

68-70

zeznania świadka C. J.

101-102

zeznania świadka B. H.

102-103

OCena DOWOdów

1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1.2

zeznania świadka X. Z.

Sąd dał wiarę pokrzywdzonej w zakresie, w którym podała, że w okresie od 2021r. była znieważana przez oskarżoną w wiadomościach tekstowych wysyłanych początkowo na jej numer telefonu, a następnie na numer telefonu jej byłego męża. W tym zakresie jej zeznania znajdują bowiem potwierdzenie w zeznaniach świadka F. Z., wydrukach wiadomości i ich wykazie z podanym czasokresem otrzymania. Co istotne sam fakt wysyłania wiadomości o treści jak w wydrukach oraz ich podany czasokres nie był przez oskarżoną kwestionowany (k. 64).

zeznania świadka F. Z.

Świadek będący mężem pokrzywdzonej, a jednocześnie byłym mężem oskarżonej, w zakresie wysyłania przez oskarżoną wiadomości tekstowych zawierających treści znieważające potwierdził relację swojej żony, wobec czego z tych samych powodów co w przypadku pokrzywdzonej sąd uznał jego zeznania w tej części za wiarygodne.

wydruki wiadomości z wykazem dat ich otrzymania

Dowody nie kwestionowane przez strony. Z wyjaśnień oskarżonej, zeznań świadków i wykazu czasokresów przesłania wiadomości wynika przy tym, że w okresie jednego roku przed wniesieniem prywatnego aktu oskarżenia w niniejszej sprawie zostały przesłane wyłącznie dwie wiadomości z k. 14 i k. 15 akt sprawy.

zapytanie o karalność

Dokument urzędowy nie kwestionowany przez strony.

1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

1.2.2

wyjaśnienia oskarżonej G. H.

Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonej, że od dwóch lat zaprzestała wysyłania obraźliwych wiadomości pod adresem oskarżonej i jej męża, albowiem sama w dalszej części swoich wyjaśnień przyznała, iż wiadomość z k. 14 została przez nią wysłana pod zdarzeniu w przedszkolu objętym zarzutem I aktu oskarżenia (k. 64).

zeznania świadka F. S.

Zeznania świadka niewiele wniosły do postępowania, albowiem w przeważającym zakresie nie dotyczyły okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy z uwagi na upływ terminu przedawnienia zasadniczej większości czynów objętych zarzutem z pkt.II aktu oskarżenia.

zeznania świadka X. U.

Zeznania świadka również niewiele wniosły do postępowania, gdyż nie dotyczyły okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy z uwagi na upływ terminu przedawnienia zasadniczej większości czynów objętych zarzutem z pkt.II aktu oskarżenia oraz fakt całkowitego pominięcia w zarzucie z pkt.II ewentualnych wydarzeń związanych z udziałem świadka w trakcie których mogło zaistnień znieważenie pokrzywdzonej.

zeznania świadków B. H. i C. J.

Zeznania świadków nic nie wniosły do postępowania z racji braku wiedzy świadków o wysyłaniu wiadomości przez oskarżoną do męża pokrzywdzonej oraz o ich treści.

1.2.1

wyjaśnienia oskarżonej G. H.

Oskarżona nie przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu i złożyła wyjaśnienia zaprzeczające, aby celowo i świadomie naruszyła nietykalność cielesną X. Z., gdyż jej zdaniem pokrzywdzona sama otarła się o jej ramię i za chwilę zaczęła krzyczeć. Wyjaśnieniom oskarżonej sąd dał wiarę wyłącznie w zakresie braku umyślności jej działania, gdyż nie przeczy temu żaden wiarygodny dowód w sprawie.

zeznania świadka X. Z.

Sąd dał wiarę pokrzywdzonej wyłącznie w zakresie, w którym podała, że doszło do kontaktu fizycznego pomiędzy nią a oskarżoną. W tym zakresie jej zeznania znajdują bowiem potwierdzenie w zapisie nagrania wideo zdarzenia, na którym wyraźnie widoczny jest moment krótkotrwałego zaburzenia nagrania na skutek działania umyślnego lub nieumyślnego związanego z kontaktem z inną osobą. Nagranie to jednocześnie zaprzecza całkowicie zeznaniom pokrzywdzonej w zakresie zamiaru uniknięcia jakiegokolwiek kontaktu z oskarżoną poprzez dłuższe poczekanie na odbiór syna z sali, w której przebywał oraz jej twierdzeniom, że gdyby oskarżona nic celowo nie zrobiła ominęła by ją bez kontaktu, gdyż wyraźnie widać jedynie niewielką przestrzeń po prawej stronie oskarżonej trzymającej dodatkowo coś w ręku, przez które to miejsce przechodziła z dzieckiem na ręku pokrzywdzona.

nagranie na płycie CD

Dowód obiektywny nie kwestionowany w sprawie. Nagrania dźwiękowe w przeciwieństwie do wyżej wskazanego nagrania wideo nic nie wnoszą do postępowania, w tym także nagranie, w którym oskarżona rzekomo przyznaje się do sprowokowanego przez pokrzywdzoną odepchnięcia. Nagranie to zawiera bowiem emocjonalne tłumaczenia oskarżonej swojemu byłemu mężowi sytuacji na korytarzu przedszkola w tym stwierdzenie, że jak pokrzywdzona chciała żeby do takiej sytuacji doszło to doszło, które jednakże nie przesądza o działaniu z winy umyślnej, gdyż równie dobrze kontakt fizyczny pomiędzy stronami mógł być przypadkowy i wzajemny, tyle że o większym nasileniu ze strony oskarżonej, albo też przy takim samym nasileniu o większym negatywnym skutku w postaci silniejszej utraty równowagi dla pokrzywdzonej ze względu na fakt, iż znajdowała się w ruchu, a oskarżona stabilnie stała.

zeznania świadków F. S., F. Z., X. U., B. H. i C. J.

Zeznania świadków w zakresie czynu z pkt. I nic nie wniosły do postępowania z uwagi na fakt, że ich wiedza opiera się wyłącznie na przekazanych im relacjach stron.

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☐3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☒3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

II

G. H.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Na wstępie należy zauważyć, iż sam opis czynu z pkt.II stanowi przemieszanie znamion czynów z art. 216§2 kk i art. 212§2 kk objętych art. 12 kk, przy czym z aktu oskarżenia wynika wprost, że upublicznienie zarzucanych zachowań poprzez środki masowego komunikowania przez oskarżoną miało odbyć się przez wysyłanie wiadomości za pośrednictwem komunikatora B.. W sprawie tymczasem bezspornie ustalono, że wszystkie wiadomości mające zawierać obraźliwe i zniesławiające treści przesyłane były na prywatne adresy komunikatorów internetowych początkowo pokrzywdzonej, a następnie jej męża. Zachowanie takie nie spełnia tymczasem definicji środków masowego komunikowania, w których chodzi nie o masową dostępność samego środka, lecz o masową dostępność informacji przekazywanych za jego pośrednictwem, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie w odniesieniu do wszystkich wiadomości, z którymi mogli zapoznać się tylko pokrzywdzona lub jej mąż (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7.11.2014r. sygn. V KK 231/14, LEX nr 1583342, Zgoliński, Zniesławienie, s. 142 i in., Marek Mozgawa, Kodeks karny. Komentarz aktualizowany 2026). Oskarżycielka prywatna nie podnosiła aby miała jakiekolwiek informacje o upublicznieniu przez oskarżoną treści wiadomości lub zamiarze takiego upublicznienia w środkach masowego przekazu, przez co ewentualnie zachowanie oskarżonej należało rozpatrywać wyłącznie w zakresie odrębnie popełnionych czynów z art. 212§1 kk w zb. z art. 216§1 kk, gdyż w sprawie nie zachodzą też warunki wymagane przepisem art. 12§1 kk. Przepis ten wymaga bowiem dopuszczenia się kolejnych zachowań w krótkich odstępach czasu. Oskarżycielka prywatna ostatecznie sprecyzowała, że zarzucane zachowania miały miejsce w okresie od 2021r. do 2023r, jedno w marcu 2024r. oraz dwa ostatnie z k. 14 i 15 w czerwcu 2025r. (k. 96). Pomiędzy zachowaniami z marca 2024r. a czerwca 2025r. upłynął jednakże okres ok. 14 miesięcy, który wyklucza uznanie go za krótki okres czasu. Zgodnie z ustalonym orzecznictwem okres ten nie powinien przekraczać 6 miesięcy, przez co już nawet okres 9 miesięczny uznawany jest za zbyt długi aby spełnić przesłankę działania w warunkach art. 12§1 kk (np. wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 20 czerwca 2024r. sygn. II Aka 53/24). Dowodów innych zachowań z tego okresu niż załączone do akt oskarżycielka prywatna nie złożyła i zdaniem sądu należy wykluczyć ich zaistnienie, gdyż skrupulatność dokumentowania i nagrywania zachowań oskarżonej przez pokrzywdzoną i jej męża są ewidentne, skoro dotyczą nawet wiadomości cofniętych a więc wyświetlających się krótkotrwale oraz ciągłego nagrywania nie tylko rozmów telefonicznych, ale i przypadkowych sytuacji w których pojawia się oskarżona. Z tego względu w okresie nie podlegającym przedawnieniu mieszczą się jedynie treści sformułowane przez oskarżoną w wiadomościach na k. 14 i 15 akt sprawy.

Analizując treść pierwszej z tych wiadomości zdaniem sądu nie zawiera ona jakichkolwiek wyrażeń o charakterze zniesławiającym czy znieważającym. Oskarżona ostrzega w nim męża pokrzywdzonego, że skoro pokrzywdzona napisała na nią donos to czeka na kolejny, a także że ona do jej miejsca pracy takie donosy również będzie wysyłała. Sam zamiar popełnienia przestępstwa o ile donosy zawierały by treści nieprawdziwe nie jest jednakże sankcjonowany przepisami kodeksu karnego, zaś ewentualna groźba nie podlega ściganiu w trybie prywatnoskargowym. Z tego względu sąd uznał, iż odpowiedzialność oskarżonej należy rozpatrywać wyłącznie w zakresie wiadomości z k. 15, przy czym konieczne jest nakreślenie ram prawnych zakresu ewentualnej odpowiedzialności.

Przestępstwo zniesławienia z art. 212 kk polega na pomówieniu innej osoby, grupy osób, instytucji, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nie mającej osobowości prawnej o takie postępowanie lub właściwości, które mogą poniżyć ją w opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności. Treść zniesławiająca realizująca znamiona ww. czynu odnosi się na ogół do określonego zachowania, np. postępowania nagannego, sprzecznego z zasadami współżycia społecznego czy profesjonalizmem zawodowym. Nie musi to być nawet zachowanie sprzeczne z prawem, gdyż wystarczy, aby informacja o tym była zdolna poniżyć pokrzywdzonego lub narazić go na utratę potrzebnego zaufania. Przestępstwo to jest nadto przestępstwem skutkowym, przy czym skutkiem jest samo narażenie na poniżenie w opinii publicznej lub utratę zaufania potrzebnego do zajmowania stanowiska, a nie to czy skutek w postaci poniżenia czy też utraty stanowiska bądź innych negatywnych konsekwencji z nim związanych rzeczywiście wystąpił. Odnosząc powyższe rozważania do użytych przez oskarżoną we wpisie z k. 15 wobec pokrzywdzonej zarzutów nie sposób uznać aby przekazywane treści narażały pokrzywdzoną w jakikolwiek sposób na poniżenie w opinii publicznej. Wyłącznym adresatem prywatnej wiadomości był bowiem mąż pokrzywdzonej, a wiadomość została od razu cofnięta po jej wysłaniu. Oskarżona była świadoma do kogo wysyła wiadomość i jednocześnie słusznie była całkowicie pewna, że mąż pokrzywdzonej jako jej osoba najbliższa i pozostająca z nią w dobrych relacjach w żaden sposób nie wykorzysta wiadomości na niekorzyść pokrzywdzonej okazując ją jakiejkolwiek przypadkowej osobie niezaangażowanej w konflikt pomiędzy stronami, a tylko to mogło by poniżyć oskarżoną w opinii publicznej. Tym samym oskarżona nie zrealizowała swoim zachowaniem również znamion art. 212§1 kk. Sąd nie miał natomiast wątpliwości, że treść omawianej wiadomości skierowanej do męża pokrzywdzonej zawiera zwrot o charakterze znieważającym pokrzywdzoną, a mianowicie, iż pokrzywdzona na jabłoni (hotel koło Z.) kiedyś pijana darła się kto jej dzieciaka zrobi i on się znalazł. Ustawodawca nie sprecyzował co prawda w treści art. 216§1 kk, na czym ma polegać znieważanie, jednakże przyjmuje się w orzecznictwie i doktrynie szerokie rozumienie tego pojęcia. W szczególności przez znieważenie należy zatem rozumieć wszelkie zachowania sprawcy, które w sposób demonstracyjny wyrażają pogardę dla innej osoby, a w szczególności mają poniżyć jej godność osobistą i sprawić, by poczuła się dotknięta lub obrażona (postanowienie SN z 7.05.2008 r., III KK 234/07, OSNKW 2008/9, poz. 69). Znieważenie może być dokonane słowem, pismem, drukiem, wizerunkiem (np. karykaturą), a nawet gestem (P., Zniewaga, s. 179). Słownymi zniewagami są przede wszystkim takie, które w każdym kontekście są obraźliwe np. obelżywe wyzwisko, ale za znieważające można uznać też także wypowiedzi „zawierające niezracjonalizowaną treść, na którą składać się mogą rzeczowniki same w sobie zawierające sens nazwowy, jednakże nabierające obraźliwego charakteru w kontekście całej wypowiedzi i do takiej należy zaliczyć wyżej wskazany fragment treści wysłanej przez oskarżoną, który miał na celu wyłącznie na celu poniżenie jej godności i ośmieszenie jej w dotkliwy dla niej sposób (zob. Marek Mozgawa, Kodeks karny. Komentarz aktualizowany 2026). Jednocześnie z racji braku bezpośredniej obecności pokrzywdzonej oraz skierowania wiadomości do jej męża w sprawie doszło to tzw. zniewagi zaocznej. Ma ona miejsce gdy działanie sprawcze podejmowane jest pod nieobecność osoby znieważonej oraz niepublicznie, lecz sprawca dokonuje go w taki sposób, żeby dotarło do wiadomości osoby znieważonej. W takim wypadku istotne jest ustalenie, że sprawca podejmował określone działanie z zamiarem, aby przekazywana wiadomość dotarła do pokrzywdzonego. Tego rodzaju zamiar musi wynikać z jego zachowania bądź też okoliczności, w jakich zostało podjęte. Nie wystarczy natomiast jedynie stwierdzenie, że wypowiedziana w nieobecności pokrzywdzonego zniewaga do niego dotarła (O. Górniok [w:] O. Górniok [i in.], Kodeks karny..., s. 245). W przypadku tzw. zniewagi zaocznej kwestia, czy wypowiedź znieważająca rzeczywiście dotrze do pokrzywdzonego, pozostaje poza zakresem znamion typu czynu zabronionego. Jeżeli zatem „osoba pośrednicząca” nie przekaże zniewagi osobie, do której była ona adresowana, przestępstwo zniewagi jest mimo to dokonane (P. M., J. Satko, Przestępstwa..., s. 49), J. J. (red.), Zoll Andrzej (red.), Kodeks karny. Część szczególna. Tom II. Część II, WKP 2017). W tym kontekście nie ulega żadnej wątpliwości, że nie ma żadnego znaczenia fakt cofnięcia i przez to usunięcia przez oskarżoną wiadomości po jej wysłaniu do męża pokrzywdzonej. Nie ulega też żadnej wątpliwości w kontekście całokształtu korespondencji wysyłanej przez oskarżoną, iż doskonale wiedziała o przekazywaniu pokrzywdzonej przez jej męża wszystkich informacji dotyczących ich kontaktów i jej zachowania, a więc wysyłając wiadomość oskarżona doskonale wiedziała, iż zapozna się z jej treścią nie tylko mąż pokrzywdzonej, ale i pokrzywdzona (czego potwierdzeniem jest to, że już w samej wiadomości wskazywała mu, iż jest pilnowany i inwigilowany przez pokrzywdzoną, a w wiadomości z k. 14 pisała ogólnie pod adresem obojga). Dlatego też sąd uznał, iż w wysłanej nieustalonego dnia czerwca 2025r. prywatnej wiadomości pisemnej na komunikatorze internetowym skierowanej do męża pokrzywdzonej oskarżona znieważyła pokrzywdzoną obraźliwym określeniem, w zamiarze aby zniewaga do niej dotarła realizując znamiona czynu z art. 216§1 kk. Brak było zdaniem sądu natomiast podstaw do stwierdzenia znamion innych czynów wskazanych w zarzucie z pkt. II aktu oskarżenia, konsekwencją czego była zmiana opisu czynu.

☒3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

II

G. H.

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

Biorąc wszystkie okoliczności zdarzenia pod uwagę oraz fakt uprzedniej niekaralności oskarżonej sąd stosownie do treści art. 66§1 kk uznał, że zachodzą wszelkie przesłanki uzasadniające w niniejszej sprawie w odniesieniu do czynu z art. 216§1 kk warunkowe umorzenie postępowania. Oceniając społeczną szkodliwość przypisanego oskarżonej czynu sąd wziął przy tym pod uwagę wszystkie elementy określone w art. 115§2 kk, który stanowi, iż przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu sąd bierze pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia.

Sąd przede wszystkim uznał, iż wina oskarżonej i społeczna szkodliwość jej czynu nie są znaczne. Zwrócić należy bowiem uwagę, iż zdarzenie było niewątpliwie w znacznej części wynikiem emocjonalnego zachowania oskarżonej nie mogącej skutecznie wpłynąć na zachowanie normalnych relacji jej syna z jego ojcem będącym mężem pokrzywdzonej. Nie sposób winą za zaistniałą sytuacją obciążać jak twierdzi pokrzywdzona i jej matka wyłącznie oskarżonej, gdyż ewidentnie jakąś jej część ponosi mąż pokrzywdzonej nie potrafiący ułożyć poprawnych stosunków z byłą żoną, a przede wszystkim z synem, ze względu na chęć utrzymania jak najlepszych stosunków z pokrzywdzoną. Co prawda nie usprawiedliwia to zachowania oskarżonej, to jednak rzutuje na motywację podjętego działania. Oskarżona nie spowodowała poza tym u pokrzywdzonej poważniejszego naruszenia godności osobistej porównywalnego z wielokrotnymi znacznie bardziej obraźliwymi określeniami pod jej adresem w innych wiadomościach sprzed kilku lat oraz niezwłocznie cofnęła wysłaną wiadomość. Oskarżona jest osobą nie karaną, prowadzi ustabilizowany tryb życia, pracuje zarobkowo i wychowuje dzieci. Po wszczęciu postępowania ponadto sama pokrzywdzona przyznała, iż negatywne zachowania ze strony oskarżonej ustały. Dotychczasowa postawa oskarżonej uzasadnia zatem zdaniem Sądu przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegała porządku prawnego i nie popełni w przyszłości żadnego innego przestępstwa. Już sama obecność w Sądzie i udział w niniejszym postępowaniu winien działać na nią prewencyjnie.

☒3.4. Umorzenie postępowania

II

G. H.

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

Zgodnie z art. 101§2 kk karalność przestępstwa ściganego z oskarżenia prywatnego ustaje z upływem roku od czasu gdy pokrzywdzony dowiedział się o osobie sprawcy przestępstwa. Jako, że tożsamość oskarżonej była pokrzywdzonej znana już w czasokresie wysyłania wszystkich wiadomości upływ okresu rocznego odnośnie wszystkich pozostałych wiadomości poza przesłanymi w czerwcu 2025r. zakończył się zatem najpóźniej w marcu 2025r. Ustanie karalności tych przestępstw nastąpiło zatem z mocy prawa w rezultacie samego upływu czasu kalendarzowego odpowiadającego terminowi przedawnienia.

☒3.5. Uniewinnienie

I

G. H.

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

Zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy nie pozwala natomiast na uznanie G. H. za winną popełnienia czynu zarzucanego jej przez oskarżycielkę prywatną z art. 217§1 kk i to bez względu na błędnie wskazaną w akcie oskarżenia datę czynu. Na taką ocenę ma przede wszystkim wpływ okoliczność, iż w sprawie brak jest jakichkolwiek wiarygodnych dowodów potwierdzających sprawstwo, a przede wszystkim winę umyślną oskarżonej w zakresie naruszenia nietykalności cielesnej pokrzywdzonej. Jedynym dowodem wskazującym na popełnienie przez nią tego czynu są zeznania pokrzywdzonej X. Z., lecz w ocenie Sądu nie zasługują one na danie im wiary w kontekście umyślności i intensywności działania oskarżonej i to nie tyle z powodu uznania wiarygodności wyjaśnień oskarżonej, ale jednoznacznego wykluczenia wersji podawanej przez pokrzywdzoną przedstawionej w zeznaniach na rozprawie złożonym przez nią nagraniem. Złożenie tego dowodu, co istotne, nastąpiło dopiero po zobowiązaniu sądu, który uzyskał wiedzę o jego istnieniu na rozprawie, a zatem pokrzywdzona całkowicie świadomie zataiła ten dowód składając akt oskarżenia. Nagranie to tymczasem wyklucza aby pokrzywdzona przez dłuższy czas czekała aby oskarżona opuściła szatnię (co miało rzekomo dowodzić celowego działania oskarżonej), gdyż od czasu jej wejścia do przedszkola do incydentu będącego przedmiotem postępowania minęło zaledwie ok. 1,5 minuty. Nagranie to nie potwierdza też intensywności działania oskarżonej, gdyż pokrzywdzona po incydencie odezwała się do oskarżonej w sposób adekwatny do przypadkowego nieumyślnego potrącenia przez inną osobę, a nie w sposób potwierdzający jednoznaczne działanie umyślne oskarżonej. Reakcja pokrzywdzonej w takim wypadku by była zupełnie inna, a z pewnością bardziej gwałtowna (tym bardziej z racji wcześniejszego konfliktu). Nagranie potwierdza przy tym, że faktycznie jak podawała oskarżona korytarz był niewielkiej szerokości i w sytuacji gdy pokrzywdzona szła z dzieckiem na ręku kontakt fizyczny był nieunikniony. Pokrzywdzona tymczasem wchodząc nie przeprosiła oskarżonej aby ta odsunęła się na bok celem swobodnego przejścia, lecz nie zważając na nią przechodziła obok bez słowa, co w przypadku ewentualnego choćby niewielkiego dotknięcia mogło spowodować reakcję oskarżonej w postaci pchnięcia, jednakże nie sposób w kontekście wskazanych wyżej okoliczności podważających wiarygodność zeznań pokrzywdzonej stwierdzić czy było ono celowe czy przypadkowe i nie rozwiewa tego złożone nagranie, a wręcz przeciwnie.

Zasadą postępowania karnego jest to, że ciężar dowodu obciąża oskarżyciela. To oskarżyciel musi udowodnić zaistnienie czynu wypełniającego znamiona określonego przestępstwa, sprawstwo oskarżonego oraz zdolność ponoszenia przez niego odpowiedzialności karnej. Musi więc obalić domniemanie niewinności (zob. T. Grzegorczyk, Kodeks postępowania karnego. Komentarz, Zakamycze, 2004, wyd. III). W ocenie Sądu oskarżycielka prywatna nie sprostała temu obowiązkowi, mimo reprezentowania jej w niniejszej sprawie przez zawodowego pełnomocnika. Dlatego też nie ulega zdaniem Sądu wątpliwości, że w sprawie zabrakło wiarygodnych dowodów bezspornie potwierdzających sprawstwo oskarżonej. Samym zeznaniom pokrzywdzonej z wyżej wymienionych względów nie sposób dać wiary, natomiast inne dowody zebrane w sprawie na sprawstwo oskarżonej w żaden sposób nie wskazują, a wręcz przeciwnie, w zdecydowanym stopniu obalają takie przypuszczenie.

KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i

środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia

z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się

do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

G. H.

I

Okres próby ustalono na jeden rok uznając go za wystarczający dla weryfikacji pozytywnej prognozy postawionej przez sąd w stosunku do oskarżonej.

G. H.

III

Dodatkowo aby spełniony został także aspekt odpowiedniego oddziaływania prewencyjnego zarówno na osobę oskarżonej, jak i na wszystkich innych potencjalnych sprawców zachowań wymierzonych w godność człowieka i jednocześnie mając na względzie potrzebę przywrócenia dobrego imienia pokrzywdzonej i brak skruchy ze strony oskarżonej sąd uznał za stosowne zobowiązanie oskarżonej do pisemnego przeproszenia pokrzywdzonej.

Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia

z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

G. H.

IV

Sąd na podstawie art. 631 kpk zasądził ponadto na rzecz oskarżycielki prywatnej od oskarżonego kwotę 500 złotych tytułem zwrotu połowy zryczałtowanej równowartości wydatków oraz kwotę 864 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Sąd uznał za uzasadnione obniżenie wysokości obowiązku zwrotu opłaty z uwagi na uniewinnienie oskarżonej od popełnienia jednego z dwóch zarzuconych jej czynów oraz umorzenie postępowania w przeważającym zakresie drugiego z zarzutów aktu oskarżenia. Wysokość zwrotu poniesionych kosztów zastępstwa procesowego sąd ustalił na podstawie §11 ust.2 pkt.1 oraz §17 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. Koszty te zasądzono w wysokości minimalnej z racji braku jakiegokolwiek udokumentowania ich wysokości.

inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,

a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

Z uwagi na fakt, że w sprawie nie zapadł wyrok skazujący brak było podstaw do zasądzenia nawiązki z art. 216§4 kk. Sąd nie znalazł ponadto podstaw do orzeczenia wobec oskarżonej nawiązki za przypisany jej czyn z art. 216§1 kk na podstawie art. 67§3 kk, albowiem oskarżycielka prywatna nie wykazała by poniosła materialną szkodę w związku z wysłaniem wiadomości przez oskarżoną ani też, iż odniosła realną krzywdę w rozumieniu art. 24 kc. Z pomocy psychologicznej pokrzywdzona zaczęła bowiem korzystać znacznie wcześniej niż przypisany oskarżonej czyn, a jej reakcja po incydencie w przedszkolu w postaci obraźliwego określenia pod adresem oskarżonej nie pozostawia wątpliwości, iż jej stan psychiczny nie jest tak mocno naruszony zachowaniem oskarżonej jak podaje.

W ocenie Sąd brak jest ponadto podstaw w niniejszej sprawie do umorzenia postępowania z uwagi na znikomy stopień społecznej szkodliwości czynu, albowiem jak wynika ze zgromadzonych dowodów nie było to pierwsze podobne zachowanie oskarżonej, która to winna w swoich kontaktach z byłym mężem skupić się na naprawie relacji ojca z synem, a nie na znieważaniu osoby pokrzywdzonej bez względu na to co o niej myśli. Tym samym wyłącznie obawa przed ponownym wszczęciem postępowania w sprawie może powstrzymać oskarżoną przed ponownymi zachowaniami w przyszłości.

7. KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

V

Wobec warunkowego umorzenia postępowania na podstawie art. 7 ustawy o opłatach w sprawach karnych obciążono oskarżoną opłatą w wysokości 60 zł.

Podpis