Treść orzeczenia
Sygnatura akt VI W 3954/14
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 26 listopada 2014 roku
Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia VI Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący SSR Paweł Chodkowski
Protokolant: Katarzyna Kraska
po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2014 roku sprawy przeciwko K. R. synowi F. i J. z domu S. (...) urodzonego (...) we W. obwinionego o to, że w dniu 17.12.2013 r. o godz. 12:30 we W. na ul. (...) będąc kierowcą pojazdu marki F. o nr rej. (...) nie zastosował się do znaku drogowego B-1 (zakaz ruchu w obu kierunkach) i kontynuował jazdę za tym znakiem. W tym samym dniu o godz. 13:15 wyjeżdżając z podwórza przy ul. (...) nie zastosował się do znaku C-4 (nakaz jazdy w lewo) tj. o czyn z art. 92 § 1 kw
I. uniewinnia obwinionego K. R. od popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w części wstępnej wyroku;
II. kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa.
Uzasadnienie
W toku przewodu sądowego ustalono następujący stan faktyczny:
Oskarżyciel publiczny – Straż Miejska we W. – w skierowanym do Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia wniosku o ukaranie zarzuciła K. R. popełnienie wykroczenia polegającego na tym, że w dniu 17.12.2013 r. o godz. 12:30 we W. na ul. (...) będąc kierowcą pojazdu marki F. o nr rej. (...) nie zastosował się do znaku drogowego B-1 (zakaz ruchu w obu kierunkach) i kontynuował jazdę za tym znakiem. W tym samym dniu o godz. 13:15 wyjeżdżając z podwórza przy ul. (...) nie zastosował się do znaku C-4 (nakaz jazdy w lewo).
Powyższy zarzut sformułowano w oparciu o zeznania funkcjonariuszy W. B. i R. H. oraz dokumentację fotograficzną.
W miejscu w którym zatrzymano K. R. obowiązuje znak B-1 z umieszczoną pod nim tabliczką – „nie dotyczy obsługi posesji”.
dowód:
wniosek o ukaranie k. 3
zeznania R. H. k. 4
zeznania W. B. k. 5
dokumentacja k. 7-11
notatka urzędowa k. 6
K. R. nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. W złożonych wyjaśnieniach stwierdził, że posiadał upoważnienie do parkowania i przejeżdżania pojazdem przez ulicą (...).
Sąd dał wiarę wyjaśnieniom obwinionego, brak bowiem okoliczności która mogłaby negatywnie wpłynąć na ocenę tego dowodu. Posiadając bowiem upoważnienie do parkowania i przejeżdżania pojazdem w dniu 17 grudnia 2013 roku przez ulicę (...), był on uprawniony do przebywania w miejscu w którym został zatrzymany przez funkcjonariuszy Straży Miejskiej. Tym samym zarzut postawiony obwinionemu był niezasadny. Konsekwencją tego stwierdzenia było uniewinnienie K. R. od popełnienia zarzucanego mu wykroczenia i obciążenia kosztami postępowania Skarb Państwa (art. 630 pkt 2 kpk w zw. z art. 119 kpw).