Treść orzeczenia
Sygnatura akt VI U 665/15
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 23 grudnia 2015 roku
Sąd Okręgowy w Gorzowie Wielkopolskim - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący SSO Tomasz Korzeń
Protokolant st. sekr. sądowy Anna Kopala
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2015 roku sprawy z odwołania A. M. od decyzji z dnia 22 lipca 2015 roku znak (...) przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w G. o wysokość emerytury oddala odwołanie.
SSO Tomasz Korzeń
VI U 665/15 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 22 lipca 2015 roku, wydaną w wykonaniu wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 1 lipca 2015 roku w sprawie III AUa 856/14, organ rentowy odmówił ubezpieczonemu A. M. przeliczenia podstawy wymiaru emerytury. Ubezpieczony A. M. złożył odwołanie od tej decyzji. W uzasadnieniu podniósł, że przedłożona przez niego w toku postępowania apelacyjnego dokumentacja jest nowym dowodem w sprawie, na podstawie którego pozwany winien dokonać przeliczenia podstawy wymiaru emerytury wnioskodawcy. Organ rentowy Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. wniósł o oddalenie odwołania. Podniósł, że wysokość emerytury odwołującego została ustalona w oparciu o zaświadczenia pracodawcy wystawione na podstawie akt osobowych. Przedłożone przez wnioskodawcę dokumenty szczątkowe stanowią część akt osobowych, tym samym brak jest podstaw do przeliczenia podstawy wymiaru świadczenia.
Sąd ustalił, co następuje
A. M. w latach 1974-1981 był funkcjonariuszem milicji. Od 1 lipca 2008 roku jest uprawniony do pobierania emerytury przyznanej na podstawie art. 29 ustawy emerytalnej zgodnie z decyzją organu rentowego z dnia 24 października 2008 roku. Do jej wyliczenia przyjęto wskaźnik wysokości podstawy wymiaru w wysokości 75,54 %.
Decyzją z dnia 8 grudnia 2008 roku wysokość świadczenia zmieniono, przyjmując wskaźnik wysokości podstawy wymiaru 80,10 %. Podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia wnioskodawcy w poszczególnych latach wynosiła: 1963 - 2987 zł; 1964 - 11000 zł; 1966 - 16153 zł; 1967 - 21826 zł; 1968 - 25127 zł; 1969 - 25346 zł; 1970 - 13116 zł; 1972 - 19414 zł; 1973 - 39600 zł; 1974 - 61620,60 zł; 1975 - 25950 zł; 1976 - 32790 zł; 1977 - 38160 zł; 1978 - 38550 zł; 1979 - 81600 zł; 1980 - 88800 zł; 1981 - 63450 zł; 1982 - 30000 zł; 1983 - 33200 zł; 1984 - 68400 zł; 1985 - 90000 zł; 1986 - 97200 zł; 1987 - 115500 zł; 1988 - 148500 zł; 1989 - 364300 zł; 1990 - 4615141 zł; 1991 - 11969537 zł; 1992 - 17614800 zł; 1993 - 24025200 zł; 1994 - 34742600 zł; 1995 - 4648,06 zł; 1996 - 5967,52 zł; 1997 - 7106,88 zł; 1998 - 6522,20 zł. Dokumentacja płacowa wnioskodawcy z okresu służby sprzed 1979 nie zachowała się.
Prawidłowość tych ustaleń potwierdził prawomocnym wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2009 roku Sąd Okręgowy w Gorzowie Wielkopolskim w sprawie VI U 1940/08 z odwołania ubezpieczonego od decyzji z dnia 24 października 2008 roku.
dowód: t. III akt ZUS: decyzje k. 101-104,121-124, zaświadczenia k. 33,105, legitymacja k. 35
akta sprawy VI U 1940/08: wyrok wraz z uzasadnieniem k. 40, 47-50, pismo z wyliczeniami k. 32-34.
Decyzją z dnia 14 lutego 2013 roku organ rentowy odmówił A. M. prawa do przeliczenia podstawy wymiaru emerytury w oparciu o świadectwo służby za okres od 16 grudnia 1974 roku do 30 czerwca 1981 roku Ubezpieczony zaskarżył tę decyzję. Wyrokiem z dnia 29 maja 2013 roku Sąd Okręgowy w Gorzowie Wielkopolskim w sprawie VI U 229/13 oddalił jego odwołanie, a wniosek o przeliczenie świadczenia w oparciu o zeznania świadków wskazanych w odwołaniu od tej decyzji przekazał organowi rentowemu do rozpoznania.
W wyniku rozpoznania tego wniosku organ rentowy wydał decyzję z dnia 26 lipca 2013 roku odmawiającą ubezpieczonemu przeliczenia podstawy wymiaru świadczenia.
Ubezpieczony odwołał się od tej decyzji. W wyniku rozpoznania sprawy Sąd Okręgowy w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z dnia 30 kwietnia 2014 roku wydanym w sprawie VI U 1158/13 oddalił odwołanie A. M.. Od tego wyroku ubezpieczony wniósł apelację. Sąd Apelacyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 1 lipca 2015 roku w sprawie III AUa 856/14 oddalił apelację skarżącego, a jego wniosek o przeliczenie świadczenia wraz z nową dokumentacją dołączoną do apelacji przekazał organowi rentowemu do rozpoznania.
dowód: t. III akt ZUS: decyzje k. 184, 198
akta sprawy VI U 2229/13, wyrok k. 26
akta sprawy VI U 1158/13: wyrok wraz z uzasadnieniem k. 75, 77 – 78v, 133, 136 – 139, apelacja wraz z załącznikami k. 81 - 96
Decyzją z dnia 22 lipca 2015 roku wydaną w wyniku wykonania wyroku Sądu Apelacyjnego z 1 lipca 2015 roku pozwany odmówił A. M. prawa do przeliczenia podstawy wymiaru emerytury. Ubezpieczony odwołał się od tej decyzji.
dowód: t. IV akt ZUS: decyzja k. 259
Sąd zważył co następuje
Odwołanie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 116 ust. 5 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2015 roku, poz. 748 ze zm.) do wniosku w sprawie przyznania świadczeń powinny być dołączone dowody uzasadniające prawo do świadczeń i ich wysokości, określone w drodze rozporządzenia przez ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego.
Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dał podstaw do uwzględnienia roszczenia ubezpieczonego tj. do przeliczenia podstawy wymiaru świadczenia. Zgodnie z treścią art. 6 K.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi sutki prawne. Natomiast art. 232 k.p.c. stanowi, iż strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Dokumentem potwierdzającym wysokość zarobku lub dochodu stanowiącego podstawę wymiaru emerytury w poszczególnych latach jest zaświadczenie zakładu pracy (sporządzone w stosownej formie-druk ZUS Rp-7) albo legitymacja ubezpieczeniowa zawierająca wpisy dotyczące okresów zatrudnienia i wysokości osiąganych zarobków. W praktyce zrodził się jednak problem udowodnienia wysokości składników wynagrodzeń uzyskiwanych w bardziej odległym czasie (np. w zakładach pracy, które już nie istnieją, czy też nie dysponują dokumentacją płacową z danych lat). W takich przypadkach związanych z udokumentowaniem wysokości wynagrodzenia w celu ustalenia podstawy wymiaru emerytury należy przedstawić: 1) zaświadczenie ZUS Rp-7 wystawione przez pracodawcę lub jego następcę prawnego na podstawie dokumentacji płacowej; jeśli dokumentacja taka nie istnieje, zaświadczenie może zostać wydane na podstawie informacji zawartych w aktach osobowych, np. umowach o pracę, pismach o powołaniu, mianowaniu itp., angażach oraz wszelkich innych dokumentach potwierdzających wynagrodzenie danej osoby; natomiast 2) przy ustalaniu podstawy wymiaru w oparciu o dokumentację zastępczą można uwzględniać tylko takie składniki wynagrodzenia, które przysługiwały bezwarunkowo w czasie trwania zatrudnienia jako stałe składniki w określonej wysokości (wynagrodzenie zasadnicze, stałe dodatki określone kwotowo itp.); 3) składniki wynagrodzenia przysługujące-w zmiennych wysokościach-warunkowo lub uznaniowo, mogą być uwzględnione tylko wówczas, jeżeli z zachowanej dokumentacji wynika w sposób niewątpliwy, że doszło do ich faktycznej wypłaty, w określonej wysokości, przy czym została odprowadzona składka ubezpieczeniowa; 4) w przypadkach określenia wynagrodzenia stawką godzinową, możliwość ustalenia wynagrodzenia jest uzależniona od zachowania się danych dotyczących liczby godzin faktycznie przepracowanych w danym okresie, na określonym stanowisku (dziennie, tygodniowo lub miesięcznie); 5) przy braku możliwości uzyskania wymaganych dowodów dopuszczalne jest przyjęcie uwierzytelnionej kopii dokumentacji płacowej sporządzonej przez archiwum lub inny podmiot (także prywatny) przechowujący dokumentację danego zakładu pracy; 6) jako środek dowodowy należy przyjmować także sporządzone notarialnie wypisy, odpisy i wyciągi z legitymacji ubezpieczeniowych, jak również poświadczone przez notariusza kserokopie legitymacji (Komentarz do ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych pod red. K. Antonowa z 2009 r.).
Na ubezpieczonym w świetle przedstawionych reguł postępowania tj. art. 6 k.c. i art. 232 k.p.c. ciążył obowiązek wykazania wszelkimi środkami dowodowymi wskazywane przez niego okoliczności. Ubezpieczony nie wywiązał się z nałożonego na niego obowiązku. Większość dokumentów, które ubezpieczony dołączył do apelacji od wyroku Sądu Okręgowego w Gorzowie Wlkp. z dnia 30 kwietnia 2014 roku wydanym w sprawie VI U 1158/13 były już sądowi znane przy rozpoznawaniu poprzednich spraw zainicjowanych odwołaniem wnioskodawcy od decyzji organu rentowego (świadectwo pracy, zaświadczenia RP 7, dokumenty z akt osobowych). Moc dowodowa tych dokumentów była już badana i oceniana w sprawach: VI U VI U 1940/08, VI U 2229/13 i VI U 1158/13. I tak dokumenty zalegające w aktach VI U 1158/13 na kartach:
82 - świadectwo służby zalega na karcie 13 t. III a.r;
83 - zaświadczenie Rp-7 (1974-1981) zalega na karcie 7 t. I a.r.;
84 - zaświadczenie Rp-7 zalega na karcie 28 t. I a.r.
85 - zaświadczenie Rp-7 odpowiada spisom na karcie 33 t. III a.r;
89 - k. I-17 akt osobowych - znane było w sprawie VI U 1940/08 (k. 21);
90 - k. III-11 ao - znane było w sprawie VI U 1940/08 (k. 21);
91-92 - k. III-12 ao - znane było w sprawie VI U 1940/08 (k. 21);
93-94 - k. III-13 ao - - znane było w sprawie VI U 1940/08 (k. 21);
95 - k. III-14 ao - - znane było w sprawie VI U 1940/08 (k. 21);
96 - k. III-17 ao - znane było w sprawie VI U 1940/08 (k. 21);
Na karcie 88 znajduje się pismo KWP w G. o wydaniu dokumentów z akt osobowych wymienionych powyżej. Były one, jak wyżej wskazano, w posiadaniu sadu przy rozpoznawaniu sprawy VI U 1940/08.
Pisma KWP z 16.12.2010 (k. 86) i z 30.06.2004 (k.87) nie są dowodami wskazującymi na wysokość uposażenia (podstaw wymiaru składek). Pismo to w żaden sposób nie może jednak stanowić podstawy do ustalenia w jakikolwiek sposób wysokości zarobków ubezpieczonego. Świadczy jedynie o tym, że Komenda Wojewódzka Policji w G. W.. wydała A. M. dokumenty z akt osobowych, które były w posiadaniu sądu przy rozpoznawaniu sprawy VI U 1940/08.
Pisma z dnia 16 grudnia 2010 roku i z dnia 30 czerwca 2004 roku (k. 86 i 87 akt VI U 1158/13) również nie są dokumentacji wskazującymi na wysokość uposażenia odwołującego. Ubezpieczony powinien wykazać w sposób pewny, nie budzący wątpliwości wysokość otrzymywanego w spornym okresie wynagrodzenia oraz uposażeń. Okolicznością bezsporną jest bowiem, iż ciężar udowodnienia wysokości otrzymywanego wynagrodzenia spoczywał na ubezpieczonym i nie znajduje w tej sytuacji usprawiedliwienia okoliczność zniszczenia - spalenia dokumentacji płacowej. Sąd, czy też organ rentowy ustalając podstawę wymiaru składek nie może opierać się na okolicznościach niepewnych, ewentualnych. Dowody powinny być w tej materii niezbite, jasne i niewątpliwe. Ubezpieczony takich dowodów nie przedłożył. Twierdzenie ubezpieczonego, że emerytura powinna być wyższa, nie poparte żadnymi dowodami bądź też dowodami wątpliwymi nie stanowi okoliczności uzasadniającej uwzględnienia jego odwołania. To ubezpieczony w świetle powołanych regulacji musi wykazać okoliczności potwierdzające słuszność jego żądania.
Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie był wyłącznie wniosek o przeliczenie emerytury z uwzględnieniem nowych dowodów zawartych w aktach sprawy VI U 1158/13. Jak bowiem wskazał Sąd Apelacyjny w sprawie III AUa 856/14 „ponieważ ubezpieczony do apelacji dołączył nową dokumentację z okresu służby, z którą nie zapoznał się organ rentowy i Sąd Okręgowy, należy ją przekazać organowi rentowemu traktując jako nowy wniosek o przeliczenie świadczenia na podstawie art. 477 10 K.p.c.” W niniejszym postępowaniu Sąd zobowiązany był jedynie do ustalenia czy dowody zawarte w apelacji ubezpieczonego mają wpływ na wysokość świadczenia ubezpieczonego. Dlatego też sąd oddalił pozostałe wnioski dowodowe ubezpieczonego zawarte w odwołaniu. Rolą sądu w postępowaniu wszczętym z odwołania od decyzji organu rentowego jest kontrola czy wydana przez organ rentowy decyzja opowiada prawu i jest zgodna z zaistniałym w danej sprawie stanem faktycznym. Sąd nie ma żadnych podstaw prawnych do uwzględnienia w swoich rozważaniach nowych okoliczności przywołanych przez odwołującego dopiero na etapie postępowania sądowego. Tym samym, w sytuacji, która miała miejsce w przedmiotowej sprawie, w momencie gdy odwołujący powołał się na nowe okoliczności i przedstawił nowe dowody dopiero na etapie postępowania odwoławczego, wbrew stanowisku wnioskodawcy, sąd nie mógł uwzględniać tych nowych dowodów w swoich rozważaniach, albowiem nie były one przedmiotem rozważań organu rentowego.
Wnioski dowodowe zawarte w odwołaniu nie dotyczą przedmiotu sporu (wniosku przekazanego przez Sąd Apelacyjny). Przedmiotem rozpoznania w sprawie jest wyłącznie wniosek przekazany przez sąd apelacyjny, a więc kwestia "nowych" dowodów zawartych na k. 82-96 akt 1158/13. Po uzyskaniu dokumentów, o których pisze w odwołaniu ubezpieczony może złożyć stosowny wniosek do organu rentowego.
Ustalając stan faktyczny w sprawie Sąd oparł się na dokumentach w aktach sprawy, aktach sprawy VI 1940/08, VI U 2229/13, VI U 1158/13 i zgromadzonych w aktach organu rentowego, których wiarygodności strony nie kwestionowały. Wiarygodność dokumentów nie budzi wątpliwości Sądu, wobec czego zostały uznane za wiarygodne w całości.
Mając na uwadze wskazane okoliczności Sąd na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c. oddalił odwołanie.
SSO Tomasz Korzeń