Treść orzeczenia
Sygnatura akt VI U 362/16
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 13 lipca 2016 roku
Sąd Okręgowy w Gorzowie Wielkopolskim - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący SSO Tomasz Korzeń
Protokolant st. sekr. sądowy Anna Kopala
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lipca 2016 roku sprawy z odwołania S. O. od decyzji z dnia 13 kwietnia 2016 roku znak (...) przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w G. o przyznanie emerytury oddala odwołanie.
SSO Tomasz Korzeń
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 13 kwietnia 2016 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. odmówił S. O. prawa do emerytury.
Ubezpieczony S. O. złożył odwołanie, zadając przyznania emerytury. Podniósł, iż pracował w warunkach szczególnych jako kierowca także od 24,10 do 17.12.1973 r.
Pozwany Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G.
wniósł o oddalenie odwołań. Podniósł, że skarżący posiada staż pracy w warunkach szczególnych wynoszący 9 lat i 15 dni i tym samym nie spełnia przesłanek do nabycia prawa do „wcześniejszej” emerytury.
Sad ustalił, co następuje
Ubezpieczony S. O. urodził się (...) Na dzień 31.12.1998 r. wykazał łączny staż ubezpieczeniowy wynoszący 25 lat, 6 miesięcy i 19 dni, w tym 14 lat, 11 miesięcy i 8 dni okresów pracy w szczególnych warunkach (24.07.1971- 16.10.1973 - w tym służba wojskowa i 18.12.1973-31.08.1986). Nie jest członkiem otwartego funduszu emerytalnego.
25.03.2016r. wystąpił z kolejnym wnioskiem o ustalenie prawa do emerytury.
/bezsporneZ
Od 24.07.1971r. do 31.08.1986r. wnioskodawca pracował w (...) w G. W.. Po powrocie ze służby wojskowej w dniu 25.10.1973 został zatrudniony jako pomocnik kierowcy. Praca jego polegała na prowadzeniu samochodu ciężarowego na zmianę z kierowca, do którego pojazd był przypisany. Czas jazdy wynosił od kilku do 14-15 godzin dziennie, pomocnik i kierowca zmieniali się przy prowadzeniu pojazdu. Od 18.12.1973 ubezpieczony został zatrudniony jako kierowca. dowód; dokumenty w aktach osobowych k 11
zeznania świadka A. M. k, 17 zeznania wnioskodawcy k. 17v
Sad zważył, co następuje
Odwołanie ubezpieczonego nie zasługiwało na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 184 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U.2016.887; dalej jako ustawa) ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 roku przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy osiągnęli:
1) okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat - dla kobiet i 65 lat - dla mężczyzn oraz
2) okres składkowy i nieskladkowy, o którym mowa w art. 27.
2, Emerytura, o której mowa w ust. 1, przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa.
W ait. 32 ustawy określono zasady ustalania prawa do emerytury dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze. Zgodnie z tym artykułem, ubezpieczonym urodzonym przed dniem 1 stycznia 1949 r., będącym pracownikami, o których mowa w ust. 2-3, zatrudnionymi w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, przysługuje emerytura w wieku niższym niż określony w art. 27 pkt 1.
Warunki wymagane do uzyskania prawa do emerytury wcześniejszej z tytułu pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymienione są w rozporządzeniu
Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8, poz. 43 ze zm.; dalej jako rozporządzenie). Rodzaje prac w szczególnych warunkach, których wykonywanie może uprawniać do emerytury wcześniejszej, wymienione są w wykazach A i B stanowiących załączniki do rozporządzenia.
Emerytura wcześniejsza przysługuje na zasadach określonych w § 3 i 4 rozporządzenia, jeżeli kobieta udowodni co najmniej 20 lat okresów składkowych i nieskładkowych, a mężczyzna 25 lat tych okresów, w tym co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wykonywanej w ramach stosunku pracy, przy czym wymagane jest osiągnięcie wieku emerytalnego wynoszącego 55 lat dla kobiet i 60 lat dla mężczyzn. Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia przy ustalaniu okresów zatrudnienia w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze uwzględnia się jedynie te okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze była wykonywana stałe i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy.
Z treści przytoczonych przepisów wynika zatem, że pracą w szczególnych warunkach jest praca wykonywana stale (codziennie) i w pełnym wymiarze czasu pracy (przez 8 godzin dziennie, j eżeli pracownika obowiązuj e taki wymiar czasu pracy) w warunkach pozwalających na uznanie jej za jeden z rodzajów pracy wymienionych w wykazie stanowiącym załącznik do rozporządzenia (vide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 2012 r., III UK 92/11).
.^Spór w sprawie dotyczył okresu zatrudnienia wnioskodawcy w charakterze pomocnika kierowcy pomiędzy 25.10 a 17.12.1973 r.
Zgromadzony w sprawie materiał dowody nie pozwala na ustalenie, że wnioskodawca w okresie tym stale i w pełnym wymiarze czasu pracy pracował jako kierowca samochodu ciężarowego. Zeznania świadka i wnioskodawcy wskazują na wykonywanie pracy kierowcy samochodu ciężarowego, jednakże nie sposób na ich podstawie ustalić, iż wnioskodawca wykonywał pracę kierowcy przez 8 godzin dziennie. Wskazywany maksymalny czas pracy 14-15 godzin dziennie (chociaż bywały trasy krótsze) również przemawia za uznaniem, ażeby czas pracy przy kierowaniu wynosił 8 godzin dziennie. Dokumenty w aktach osobowych nie wskazują w żaden sposób, ażeby kierowanie pojazdem jako pomocnik kierowcy zajmowało wnioskodawcy 8 godzin dziennie.
Podkreślenia wymaga, że pracodawca, bezpośrednio znający charakter zatrudniania pomocnika kierowcy, nie uwzględnił spornego okresu wystawiając świadectwo wykonywania pracy w warunkach szczególnych,
W sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych obowiązuje zasada kontradyktoryjności, i tak zgodnie z art. ó KC obowiązek dowodzenia powoływanych przez stronę okoliczności koresponduje z wyrażoną w art. 232 KPC zasadą inicjatywy procesowej stron. Ubezpieczony z tego obowiązku się nie wywiązał i nie wykazał, że świadczył przez ponad 15 lat pracę w warunkach szczególnych. To strony procesu, a nie sąd są wyłącznym dysponentem toczącego się postępowania i to one ponoszą odpowiedzialność za jego wynik.
Ustalając stan faktyczny sad oparł się na dokumentach w aktach pozwanego i aktach osobowych oraz zeznaniach świadka i ubezpieczonego - w zakresie wyżej opisanym.
Mając na uwadze wskazane okoliczności Sąd, na podstawie art. 47714 § 1 KPC, oddalił odwołanie.