descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt .

Sygn. akt VI U 3390/15

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia

27 lutego 2017r.

Sąd Okręgowy w Bydgoszczy VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie:

SSO Karolina Chudzinska - Koczorowicz

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 13.10.2015 r., znak: (...), Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. na podstawie art. 107 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2016 r., poz. 887 j.t.), odmówił ubezpieczonemu J. B. (1) prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy od 01.08.2015 r. Komisja Lekarska ZUS orzeczeniem z dnia 08.10.2015 r. ustaliła, iż ubezpieczony nie jest niezdolny do pracy.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył ubezpieczony J. B. (1), zaskarżając decyzję ZUS w całości. Odwołujący wskazał, iż stopień naruszenia sprawności organizmu nie pozwala mu na wykonywanie dotychczasowej pracy, tj. pracy dekarza. Odwołujący podniósł, iż zawód ten wymaga bezbłędnej sprawności fizycznej i psychicznej z uwagi na to, iż nieodłącznym jej elementem są prace na wysokości. W ocenie ubezpieczonego zaskarżona decyzja organu rentowego jest wadliwa i sprzeczna z obowiązującymi przepisami prawa.

W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Sąd Okręgowy ustalił, co następuje

Ubezpieczony J. B. (1) złożył w dniu 18.08.2015 r. wniosek o przyznanie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Powód był uprawniony do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy od 01.06.2013 r. do 31.07.2015 r. Komisja Lekarska ZUS orzeczeniem z dnia 08.10.2015 r. ustaliła, iż ubezpieczony nie jest niezdolny do pracy.

Biegli sądowi specjalista z zakresu medycyny przemysłowej dr n. med. I. D. oraz specjalista z zakresu neurochirurgii dr n. med. J. B. (2) rozpoznali u ubezpieczonego:

- padaczkę z rzadkimi napadami (2-3 razy w roku), jako następstwo przebytego krwotoku podpajęczynówkowego leczonego operacyjnie;

- nadciśnienie tętnicze leczone farmakologicznie.

Biegli lekarze sądowi podnieśli, iż powód w 2000 r. był leczony z powodu pękniętego tętniaka mózgu. U J. B. (1) utrzymują się obecnie rzadkie napady padaczki, jako następstwo przebytego krwotoku. Biegli nadmienili, że neurologicznie nie stwierdzono objawów patologicznych. Zdaniem biegłych sądowych ubezpieczony jest zdolny do pracy zgodnie z posiadanym wykształceniem, lecz nie może wykonywać pracy na wysokości i przy maszynach w ruchu.

Biegli sądowi podnieśli nadto, że zgadzają się z oceną stanu zdrowia ubezpieczonego dokonaną przez Komisję Lekarską ZUS w treści orzeczenia z dnia 08.10.2015 r. w przedmiocie tego, iż J. B. (1) nie jest niezdolny do pracy. Biegli wskazali, iż dokonując oceny zdolności do pracy odwołującego posługiwali się tymi samymi wynikami badań i konsultacji, które posiadali lekarze ZUS.

Zawodem wyuczonym powoda J. B. (1) jest zawód technika hydraulika, montera instalacji sanitarnych. Z kolei zawodem wykonywanym przez ubezpieczonego jest zawód blacharza – dekarza. Odwołujący pozostawał częściowo niezdolny do pracy do 31.07.2015 r. Obecnie nie pracuje.

J. B. (1) zgłasza rzadkie napady padaczki z drgawkami 2-3 razy w roku. Ostatni napad nastąpił w sierpniu 2016 r. U powoda utrzymują się bóle głowy. W badaniu przedmiotowym przeprowadzonym u ubezpieczonego nie stwierdzono wyraźnych odchyleń neurologicznych.

- dowody: opinia sądowo-lekarska z dnia 21.11.2016 r. (k. 20-21 akt sądowych); dokumentacja zawarta w aktach rentowych ZUS

Sąd Okręgowy dokonał powyższych ustaleń faktycznych na podstawie dokumentacji zebranej w aktach sądowych oraz w aktach rentowych. Ustalenia faktyczne dotyczące stanu zdrowia odwołującego i jego wpływu na zdolność J. B. (1) do pracy Sąd Okręgowy oparł przede wszystkim na dowodzie z opinii biegłych sądowych. Biegli sądowi sporządzili opinię po dokonaniu szczegółowej analizy akt sprawy, mając na względzie całą dostępną dokumentację lekarską, a nade wszystko po przeprowadzeniu badania przedmiotowego ubezpieczonego. Poczynione przez nich ustalenia i wnioski zostały sformułowane zostały w sposób jasny, precyzyjny, a końcowe stanowisko zostało szczegółowo, przekonująco i w sposób logiczny uzasadnione. Zaprezentowane konkluzje są jednoznaczne, a ich uzasadnienie przedstawione zostało w sposób przystępny i zrozumiały. Sąd uznał za w pełni miarodajną opinię sądowo – lekarską z dnia 21.11.2016 r. sporządzoną przez biegłych lekarzy sądowych. W treści tejże opinii biegli sądowi w sposób nie budzący wątpliwości odnieśli się do kwestii zdolności do pracy J. B. (1). W ocenie Sądu przeprowadzone dowody zasługują na danie im wiary, ponieważ nie są ze sobą sprzeczne, korelują wzajemnie ze sobą oraz tworzą spójną logiczną całość.

Sąd Okręgowy rozważył, co następuje

Odwołanie ubezpieczonego nie zasługiwało na uwzględnienie.

W myśl art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2015 r., poz. 748 j.t.), niezdolną do pracy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu.

Z treści art. 12 ust. 2, 3 ustawy emerytalnej wynika, iż częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji, a całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy.

Zgodnie z brzmieniem art. 57 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który spełnił łącznie następujące warunki:

1)jest niezdolny do pracy;

2)ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy;

3)niezdolność do pracy powstała w okresie ubezpieczenia albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania tego okresu.

Biegli sądowi w przedmiotowej sprawie orzekli, iż odwołujący J. B. (1) jest zdolny do pracy zgodnie z posiadanym wykształceniem, lecz nie może wykonywać pracy na wysokości i przy maszynach w ruchu. Biegli wskazali, że podstawą uznania zdolności do pracy ubezpieczonego były te same wyniki badań i konsultacji, którymi dysponowali lekarze ZUS. Nadto, biegli skonstatowali, iż zgadzają się z oceną stanu zdrowia powoda w przedmiocie zdolności do pracy dokonanej przez Komisję Lekarską ZUS.

Przedmiotem niniejszego postępowania było to, czy ubezpieczony J. B. (1) pozostaje nadal częściowo niezdolny do pracy. Sąd dopuścił w niniejszej sprawie dowód z opinii biegłych z dziedzin medycznych adekwatnych do schorzeń występujących u ubezpieczonego, tj. neurochirurga oraz specjalisty z zakresu medycyny przemysłowej. Trzeba nadmienić, iż dr n. med. I. D. jest lekarzem biegłym sądowym zarówno z dziedziny dermatologii jak i z dziedziny medycyny przemysłowej. Natomiast w niniejszym postepowaniu Sąd postanowieniem z dnia 10.12.2015 r. dopuścił dowód z opinii biegłych sądowych neurologa oraz specjalisty medycyny pracy, co przesądza jednoznacznie o tym, iż biegła I. D. w przedmiotowej sprawie występowała jako specjalista z zakresu medycyny przemysłowej.

Biegli sądowi w wydanej w przedmiotowej sprawie opinii, która w ocenie Sądu jest miarodajna, w oparciu o dokumentacją lekarską J. B. (1) oraz po przeprowadzeniu badań ubezpieczonego, w sposób jasny, klarowny i nie budzący wątpliwości skonstatowali, iż odwołujący jest zdolny do pracy zgodnie z posiadanym wykształceniem. Trzeba podnieść, iż Sąd w sprawach dotyczących kwestii niezdolności do pracy dokonuje rozstrzygnięcia opierając się na opiniach biegłych sądowych, tj. osób posiadających medyczne wiadomości specjalne. Zarówno w doktrynie jak i w judykaturze wskazuje się, iż ustalenie czy odwołujący jest niezdolny do pracy przez sąd może nastąpić wyłącznie w oparciu o opinię sporządzoną przez biegłych, która nie może być zastępowana innymi dowodami, np. zeznaniami świadków. Dowód z opinii lekarskiej w tej kategorii spraw jest, więc dowodem koronnym, analizującym i sumującym przeciwstawne oceny prezentowane przez strony (" Dowód z opinii lekarza biegłego w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych" SSN Beata Gudowska, Przegląd Ubezpieczeń Społecznych i Gospodarczych 2001 r., Nr 6, s. 8-12; wyrok Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie z dnia 23 września 2015 r., sygn. akt III AUa 431/15; wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 19 maja 2015 r., sygn. akt III AUa 1385/14; wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 14 kwietnia 2015 r., sygn. akt III AUa 1093/14).

Mając na względzie poczynione ustalenia faktyczne oraz zgromadzony materiał w toku postępowania dowodowego, Sąd uznaje, iż stan zdrowia ubezpieczonego nie czyni go nadal od 01.08.2015 r. niezdolnym do pracy. W oparciu o treść opinii biegłych sądowych sporządzoną w sprawie, którą Sąd uznał za miarodajną, Sąd ustalił, iż występujące u ubezpieczonego schorzenia, tj. padaczka z rzadkimi napadami, będąca następstwem przebytego krwotoku podpajęczynówkowego leczonego operacyjnie oraz nadciśnienie tętnicze leczone farmakologicznie nie powodują u niego częściowej niezdolności do pracy. Co więcej, w przeprowadzonym badaniu neurologicznym przez biegłych sądowych nie stwierdzono u odwołującego wyraźnych odchyleń neurologicznych.

U J. B. (1) obecnie rzadko dochodzi do napadów padaczki, tj. 2-3 razy w roku. Biegli w treści opinii z dnia 21.11.2016 r. stwierdzili, iż do ostatniego napadu padaczki doszło w sierpniu 2016 r. Wobec sporadycznej liczby napadów padaczki występujących u ubezpieczonego w danym roku kalendarzowych, nie sposób stwierdzić, iż schorzenie to powoduje częściową niezdolność do pracy. Biegli w treści opinii sądowo – lekarskiej wskazali, iż skarżący nie może wykonywać pracy na wysokości i przy maszynach w ruchu, co wyklucza możliwość pracy w zawodzie ostatnio wykonywanym, tj. w zawodzie blacharza – dekarza. Natomiast biegli orzekli, iż J. B. (1) jest zdolny do pracy zgodnej z posiadanym wykształceniem. Zatem brak przeszkód do wykonywania przez ubezpieczonego J. B. (1) pracy w wyuczonym zawodzie technika, montera instalacji sanitarnych.

Ustosunkowując się do zastrzeżeń zgłoszonych do opinii sporządzonej przez biegłych sądowych przez J. B. (1) w piśmie procesowym z dnia 27.01.2017 r., należy stwierdzić, co następuje. Zgodnie z treścią art. 12 ust. 3 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji. Nie jest uprawnione zawężenie oceny zdolności do pracy tylko do określonego stanowiska pracy czy zatrudnienia, gdyż wyznacza ją szerszy zakres pojęcia posiadanych kwalifikacji (postanowienie Sądu Najwyższego - Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych z dnia 16 maja 2014 r.

II UK 595/13, Legalis n r 1385257). Utrata zdolności do pracy nie może być utożsamiana z niezdolnością do wykonywania ostatniego z dotychczasowych zatrudnień, jeżeli pracownik może podjąć pracę zgodnie z poziomem posiadanych kwalifikacji. Przez kwalifikacje zawodowe należy rozumieć zarówno kwalifikacje formalne, czyli przygotowanie zawodowe udokumentowane świadectwami ukończenia nauki, dyplomami, zaświadczeniami, a także kwalifikacje rzeczywiste w postaci doświadczenia i praktyki zawodowej, które bez potrzeby przekwalifikowania zawodowego pozwalają podjąć pracę w innych warunkach i na innym stanowisku niż zajmowanym przed uzyskaniem świadczeń rentowych, ale zgodnym z poziomem posiadanych kwalifikacji zawodowych (wyrok Sądu Najwyższego - Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych z dnia 8 września 2015 r., I UK 430/14, Legalis n r 1337368).

W konsekwencji należy skonstatować, iż w przedmiotowej sprawie nie było podstaw dopuszczenia dowodu z kolejnych opinii biegłych sądowych. Opinia biegłych sądowych z dnia 21.11.2016 r. była jednoznaczna i nie budziła wątpliwości. W konsekwencji Sąd na rozprawie w dniu 27.02.2017 r. postanowił oddalić wnioski dowodowe w postaci dopuszczenia dowodów z opinii neurologa, psychiatry i psychologa zgłoszone przez ubezpieczonego w treści pisma procesowego z dnia 27.01.2017 r. W związku z tym zauważyć należy, iż w myśl art. 286 k.p.c., sąd ma obowiązek dopuszczenia dowodu z dodatkowej opinii tych samych lub innych biegłych, gdy zachodzi tego potrzeba, a więc wówczas, gdy opinia złożona do sprawy zawiera istotne braki, sprzeczności, względnie nie wyjaśnia istotnych okoliczności ( vide wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 października 2015 r., sygn. akt I UK 447/14).

Mając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c., oddalił odwołanie ubezpieczonego J. B. (1), albowiem nie było podstaw do jego uwzględnienia.

SSO Karolina Chudzinska - Koczorowicz