Treść orzeczenia
Sygn. akt VI U 211/13
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 09 grudnia 2013 r.
Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi Południe w Warszawie VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący: SSR Monika Rosłan - Karasińska
Protokolant: stażysta Agnieszka Łumińska
po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2013 r. w Warszawie na rozprawie sprawyH. K. przeciwko Wojewódzkiemu Zespołowi do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności o ustalenie stopnia niepełnosprawności na skutek odwołania H. K. od decyzji Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia 3 czerwca 2013 r. znak(...)
Orzeka
zmienia zaskarżone orzeczenie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia 3 czerwca 2013 r. znak (...) w punkcie I w ten sposób, że zalicza odwołującą się H. K. do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 8 kwietnia 2013 roku, znak:(...), Miejski Zespół do Orzekania o Niepełnosprawności w W. nie zaliczył H. K. do żadnego stopnia niepełnosprawności. W uzasadnieniu swojej decyzji wskazał, iż na podstawie dostarczonej dokumentacji medycznej oraz przeprowadzonego badania nie stwierdził naruszenia sprawności organizmu uzasadniającego do zaliczenia do stopnia niepełnosprawności (decyzja MZON w W. z dnia 8 kwietnia 2013 roku – k. 23 akta WZON).
Od powyższej decyzji wniesione zostało odwołanie, które zostało rozpatrzone na drodze postępowania administracyjnego przez Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w W., który decyzją z dnia 3 czerwca 2013 roku, znak: (...), zmienił zaskarżoną decyzję zaliczającH. K.do lekkiego stopnia niepełnosprawności. W uzasadnieniu organ wskazał, iż zebrane w sprawie dowody kwalifikują osobę zainteresowaną do lekkiego stopnia niepełnosprawności (decyzja z dnia 3 czerwca 2013 roku – akta WZON).
W dniu 5 lipca 2013 rokuH. K.wniosła odwołanie od decyzji WZON. W uzasadnieniu wskazała, iż od 1974 roku leczy na nerwicę lękową. Ponadto, podniosła że jej obecny stan psychiczny mocno odbiega od normy – opuszczenie domu napawa ją przerażeniem. Ze względu na stany lękowe nie może również korzystać z komunikacji miejskiej. Odwołująca wskazała również, iż znajduje się pod stałą opieką lekarza neurologa z powodu zaburzeń po udarowych (k. 1 – 2 akta sprawy).
W odpowiedzi na odwołanie WZON wniósł o jego oddalenie, w uzasadnieniu wskazując, iż na podstawie wywiadu, dostarczonej dokumentacji i przeprowadzonego badania skład orzekający uznał, że odwołująca się jest osobę niepełnosprawną w stopniu lekkim na stałe. Schorzenia udokumentowane w toku postępowania nie dały podstaw do określenia niepełnosprawności w umiarkowanym stopniu (odpowiedz na odwołanie – k. 8 – 8v. akta sprawy).
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W toku postępowania przed WZON stwierdzono u H. K. dystymię oraz zaburzenia somatyzacyjne. Na podstawie wskazanych schorzeń przyznano odwołującej lekki stopień niepełnosprawności w drodze decyzji z dnia 3 czerwca 2013 roku. Od powyższej decyzji, pismem z dnia 5 lipca 2013 roku, H. K.odwołała się za pośrednictwem WZON, który to przekazał sprawę zgodnie z właściwością do Sądu Rejonowego (decyzja WZON z dnia 3 czerwca 2013 roku – akta WZON).
W celu określenia schorzeń, na które cierpi odwołująca się i ustalenia ich znaczenia dla orzeczenia wobec niej danego stopnia niepełnosprawność, Sąd postanowieniem z dnia 1 sierpnia 2013 roku, dopuścił dowód z opinii biegłego sądowego specjalisty z zakresu psychiatrii (postanowienie z dnia 1 sierpnia 2013 roku – k. 9 akta sparwy).
Z opinii biegłego psychiatry, sporządzonej w dniu 9 października 2013 roku, wynika iż u odwołującej się stwierdzono przewlekle występujące: obniżony nastrój z tendencją do dysforyczności, obniżoną aktywność, zaburzenia snu, lęk oraz niepokój, którym towarzyszą zaburzenia somatyzacyjne (bóle głowy, drętwienia rąk i nóg). W opinii wskazano, iż odwołująca się prezentuję postawę osoby wycofanej i zrezygnowanej. Do powyższych schorzeń dołączają się zaburzenia pamięci. Biegły psychiatra stwierdził u odwołującej się również objawy dystymii po przebytym udarze mózgu. Wskazał także, iż wykazuje ona trudności w funkcjonowaniu społecznym, co przejawia się zarówno w życiu zawodowym, jak i rodzinnym. Podsumowując swoją opinię biegły wskazał, iż odwołująca się spełnia kryteria umiarkowanego stopnia niepełnosprawności (opinia biegłego psychiatry – k. 36 – 42 akta sprawy).
Sąd oparł ustalenia stanu faktycznego na podstawie dokumentacji lekarskiej znajdującej się w aktach sądowych oraz na podstawie akt Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności, których wiarygodności żadna ze stron nie kwestionowała. Sąd ustalając stan faktyczny oparł się również na opinii biegłego sądowego lekarza specjalisty w zakresie psychiatrii. W ocenie Sądu opinia biegłego jest wnikliwa, rzetelna, a dodatkowo została wydana po przeprowadzeniu badania odwołującej się i po wszechstronnej analizie zgromadzonej dokumentacji lekarskiej. Brak jest jednocześnie jakichkolwiek podstaw, by opinii tej odmówić mocy dowodowej.
Sąd zważył, co następuje
Kwestie dotyczące prawidłowego ustalenia stopnia niepełnosprawności, co jest przedmiotem niniejszego postępowania, są uregulowane w ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 roku o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (tekst jednolity – Dz. U. z 2011 roku, Nr 127, poz. 721, ze zm.). Zgodnie z art. 3 ust. 1 tej ustawy ustala się trzy stopnie niepełnosprawności, które stosuje się do realizacji celów określonych ustawą. Są to stopnie niepełnosprawności: znaczny, umiarkowany oraz lekki. Z kolei na podstawie regulacji art. 6 ust. 1 tej ustawy organami właściwymi do orzekania o niepełnosprawności są powiatowe zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności, stanowiące pierwszą instancję, oraz zespoły wojewódzkie jako druga instancja.
W przedmiotowej sprawie odwołująca się zaskarżyła decyzję WZON, gdyż uważa, że powinien jej zostać przyznany umiarkowany stopień niepełnosprawności, zamiast orzeczonego stopnia lekkiego. Rozróżnienie pomiędzy owymi stopniami niepełnosprawności jest zawarte w art. 4 ust. 2 i 3 wspomnianej na początku rozważań ustawy. Zgodnie z art. 4 ust. 2 do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej lub wymagającą czasowej albo częściowej pomocy innych osób w celu pełnienia ról społecznych. Z kolei do lekkiego stopnia niepełnosprawności (art. 4 ust. 3) zalicza się osobę o naruszonej sprawności organizmu, powodującej w sposób istotny obniżenie zdolności do wykonywania pracy, w porównaniu do zdolności, jaką wykazuje osoba o podobnych kwalifikacjach zawodowych z pełną sprawnością psychiczną i fizyczną, lub mająca ograniczenia w pełnieniu ról społecznych dające się kompensować przy pomocy wyposażenia w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze lub środki techniczne.
Aby ustalić w przedmiotowej sprawie jaki faktycznie jest stan zdrowia odwołującej się oraz na tej podstawie zakwalifikować ją do odpowiedniego stopnia niepełnosprawności należało posłużyć się specjalną wiedzą medyczną. Zgodnie z treścią art. 278 § 1 k.p.c. w wypadkach wymagających wiadomości specjalnych sąd po wysłuchaniu wniosków stron co do liczby biegłych i ich wyboru może wezwać jednego lub kilku biegłych w celu zasięgnięcia ich opinii.
Powołany przez Sąd biegły sądowy z zakresu psychiatrii w swojej opinii jednoznacznie wskazał, iżH. K.w obecnym stanie zdrowia jest osobą niepełnosprawną oraz spełnia kryteria zakwalifikowania jej do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. Sąd zaś w pełni podzielił przytoczone wyżej wnioski zawarte w opinii, albowiem uznał je za rzetelne oraz sporządzone po przeprowadzeniu przedmiotowych badań i zapoznaniu się z aktami sprawy, jak i załączoną do nich dokumentacją medyczną.
Uwzględniając powyższe rozważania, w ocenie Sądu, należało zmienić zaskarżone orzeczenie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia 3 czerwca 2013 roku, znak: (...)w punkcie I i zaliczyć odwołującą się H. K. do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności.
Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c., jak w sentencji wyroku.
Zarządzenie:
Doręczyć odpis wyroku wraz z pisemnym uzasadnieniem pełnomocnikowi WZON-u.