Treść orzeczenia
Sygn. akt VI U 1905/18
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 18 grudnia 2018 r.
Sąd Okręgowy w Bydgoszczy VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący SSO Ewa Milczarek
Protokolant – st. sekr. sądowy Sylwia Sawicka
po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2018 r. w Bydgoszczy na rozprawie odwołania: E. W. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w B. z dnia 7 sierpnia 2018 r., znak: (...) w sprawie: E. W. przeciwko: Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w B. o rekompensatę
1) zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że zobowiązuje organ rentowy do uwzględnienia przy ustaleniu wysokości emerytury ubezpieczonej E. W. rekompensaty z tytułu pracy w szczególnych warunkach od dnia (...)r.,
2) stwierdza, że organ rentowy nie ponosi odpowiedzialności za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji.
Na oryginale właściwe podpis.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Zakład Ubezpieczeń Społecznych przyznał ubezpieczonej emeryturę od(...)roku to jest od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek, ale nie przyznał jej prawo do tak zwanej rekompensaty, która przewidziana jest w przepisach Ustawy o emeryturach pomostowych. Organ rentowy uznał, że ubezpieczona nie spełniła warunku posiadania 15 lat pracy w szczególnych warunkach. Od tej decyzji ubezpieczona E. W. złożyła odwołanie powołując się na wszystkie swoje okresy pracy w szczególnych warunkach. W efekcie organ rentowy analizując nowe dokumenty przedłożone też przez ubezpieczoną stwierdził, że ubezpieczona posiada 11 lat i 26 dni pracy w szczególnych warunkach, natomiast nie uznał jako takiej pracy w szczególnych warunkach pracy ubezpieczonej w Hucie (...) w Ś.. I dlatego Sąd Okręgowy ustalając stan faktyczny już się ograniczył tylko do tego spornego okresu właśnie pracy w Hucie (...). I w tym zakresie Sąd ustalił, że ubezpieczona E. W. urodzona (...) wniosek o emeryturę złożyła 24 lipca 2018 roku i tą decyzją zaskarżoną od... z 7 sierpnia 2018 roku uzyskała prawo do emerytury od (...)roku od miesiąca w którym złożono wniosek. W tej decyzji tak jak powiedziałam nie uwzględniono tej rekompensaty z tytułu pracy w szczególnych warunkach. W odniesieniu do tego spornego okresu, którego organ rentowy nie uznał Sąd Okręgowy ustalił, że ubezpieczona od 15 stycznia 1990 roku do 25 czerwca 1999 roku pracowała w Hucie (...) w Ś. i w okresie od 15 stycznia 90 do 31 maja 98 pracowała jako operator suwnicy manipulacyjno-transportowej, natomiast od 1 czerwca 98 do 25 czerwca 99 pracowała jako operator suwnicy łapowej wykonując czynności w Zakładzie (...) i to była jej stała praca w pełnym wymiarze czasu pracy co najmniej 8 godzin, nie korzystała w tym okresie z urlopów bezpłatnych. Fakt zatrudnienia ubezpieczonej w takich warunkach potwierdzają dokumenty w aktach osobowych ubezpieczonej prowadzonych przez Hutę (...), a potem przez następcę prawnego tej huty. Ubezpieczonej wystawiono co prawda świadectwo wykonywania pracy w szczególnych warunkach obejmujące te okresy, ale te świadectwa nie były formalnie pod każdym względem poprawne i dlatego zostały zakwestionowane przez organ rentowy. Oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy, a w szczególności właśnie te dokumenty potwierdzające fakt pracy ubezpieczonej w Hucie (...) i zeznania ubezpieczonej Sąd stwierdził, że te zeznania zasługują na wiarę co do charakteru pracy, bo są one potwierdzone właśnie tymi dokumentami, a dokumentów przecież prawdziwości żadna ze stron nie kwestionowała. I oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy Sąd stwierdził, że wynika z niego w sposób niebudzący wątpliwości, że w tym okresie pracy od 15 stycznia 90 do 25 czerwca 99 ubezpieczona pracowała w pełnym wymiarze czasu pracy przy pracach w szczególnych warunkach, a konkretnie wykonywała pracę o której mowa w dziale III pozycja 86 załącznika A do Rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 83 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze pracując przy obsłudze suwnic. Skoro ubezpieczona taką pracę wykonywała w szczególnych warunkach to łącznie w tym okresie od 15 stycznia 90 do 25 czerwca 99 to łącznie z uznanym już przez ZUS okresem pracy 11 lat i 26 dni posiadała co najmniej 15-letni okres pracy, który dawał jej prawo w myśl Ustawy o emeryturach pomostowych z 19 grudnia 2008 roku do nabycia prawa do tak zwanej rekompensaty, o której mowa w artykule 21 i 23 tej właśnie Ustawy o emeryturach pomostowych. Ta rekompensata zgodnie z artykułem 2 Ustawy stanowi pewną, pewne odszkodowanie za utratę możliwości nabycia prawa do wcześniejszej emerytury z tytułu pracy w szczególnych warunkach. Przepisy artykułu 21 i 23 Ustawy o emeryturach pomostowych wskazują przesłanki uzyskania prawa do tej rekompensaty, która należy się temu kto posiada okres pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wynoszący co najmniej 15 lat. Ta rekompensata nie przysługuje osobie, która nabyła prawo do emerytury na podstawie przepisu Ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Rekompensata jest odszkodowaniem za utratę możliwości nabycia prawa do wcześniejszej emerytury z tytułu pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze dla osób, które rozpoczęły pracę przed 1 stycznia 99 roku i nie nabędą prawa do emerytury z tytułu pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, a ubezpieczona takiej emerytury z tytułu pracy w szczególnych warunkach przecież nie uzyskała. W związku z powyższym Sąd Okręgowy uznał, że ubezpieczona udowodniła ten 15-letni okres pracy w szczególnych warunkach w rozumieniu przepisów Rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 83 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, jakkolwiek w myśl przepisów tego Rozporządzenia ten okres pracy w szczególnych warunkach trzeba udowodnić stosownymi zaświadczeniami wystawionymi zgodnie z pewnymi wzorcami to w postę..., i organ rentowy bez prawidłowo wystawionego świadectwa nie może przyznać prawa ani do emerytury ani do rekompensaty to w postępowaniu sądowym już nie obowiązują żadne ograniczenia dowodowe Sąd może przeprowadzać dowody z przesłuchania stron, świadków i ten dowód Sąd przeprowadził na podstawie artykułu 472 i 473. Niesporne jest zdaniem Sądu, że pracowała ubezpieczona jako operator tych suwnic i w związku z powyższym postępowanie dowodowe wykazało, że spełnia ubezpieczona prawo do uzyskania prawa do rekompensaty, jako dodatku do kapitału początkowego, bo to w efekcie się przekłada właśnie na taki dodatek i dlatego na podstawie artykułu 477 ze znaczkiem 14 paragraf, paragraf 2 Kodeksu postępowania cywilnego orzekł jak w punkcie 1 wyroku, a z uwagi na to, że ZUS nie mógł pani przyznać prawa do rekompensaty Sąd w 2 punkcie orzekł o braku odpowiedzialności organu rentowego za nieustalenie tej ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji co oznacza, że jak wyrok się uprawomocni ZUS przyzna pani prawo do rekompensaty to i tak spłata odbędzie się bez odsetek, bo ZUS po prostu tego zrobić nie mógł. Po to musieliśmy się spotkać tutaj, przeprowadzić dowód z dokumentów, przesłuchać panią.