Streszczenie (SAOS)

Odnosząc się do zarzutu niedozwolonej krytyki należy zauważyć, ze w judykaturze zgodnie podkreśla się, iż pracownik ma prawo do dozwolonej, publicznej krytyki przełożonego (prawo do whistleblowingu, po polsku sygnalizowania ,czyli ujawnienia nieprawidłowości w funkcjonowaniu jego zakładu pracy polegających na różnego rodzaju aktach nierzetelności, nieuczciwości z udziałem pracodawcy lub jego przedstawicieli), gdy nie prowadzi to do naruszenia jego obowiązków pracowniczych polegających w szczególności na dbaniu o dobro zakładu pracy i zachowaniu w tajemnicy informacji, których ujawnienie mogłoby narazić pracodawcę na szkodę (vide obowiązek lojalności; nienaruszania interesów pracodawcy), a także na przestrzeganiu zakładowych zasad współżycia społecznego. Podkreśla się że pracownik ma nie tylko prawo, ale i obowiązek przeciwdziałania złu, które obserwuje na terenie zakładu pracy. Z całą pewnością uznaje się, że krytyka pracodawcy mająca na celu interes publiczny, nacechowana dobrą wiarą ze strony krytykującego nie może pociągać ujemnych skutków, co nie dotyczy sytuacji gdy podyktowana jest ona względami osobistymi i przejawia się w formie obraźliwej napaści osobistej. Krytyką niedozwoloną mamy do czynienia w momencie, gdy opiera się ona na faktach niezgodnych z prawdą i na nieuzasadnionych plotkach. Przekroczeniem dozwolonej krytyki będzie również znieważanie przez pracownika organu pracodawcy i postawienie mu bezpodstawnego zarzutu popełnienia przestępstwa. Co istotne w sytuacji, gdy doszło do upublicznienia zarzutów, które częściowo się nie potwierdziły może stanowić przyczynę wypowiedzenia pracownikowi umowy o pracę z powodu utraty do niego zaufania i niemożliwości dalszej współpracy, jednakże nie jest to równoznaczne z ciężkim naruszeniem przez niego obowiązków pracowniczych jeżeli nie można przypisać mu znacznego nasilenia złej woli i świadomego działania zagrażającego interesom pracodawcy. Krytyka ta cechować się musi rzeczowością, rzetelnością, adekwatnością do