descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt VI P 12/16

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 9 maja 2016 r.

Sąd Rejonowy Gdańsk-Południe w Gdańsku VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie:

SSR Anita Niemyjska-Wakieć

Ławnicy:

Agnieszka Pruska, Elżbieta Piekoś-Doroszewska

Protokolant sądowy Monika Kłosek

Uzasadnienie

Powód P. A. wniósł pozew o przywrócenie do pracy w (...) S.A., podnosząc, iż pozwany rozwiązał umowę o pracę bez racjonalnych powodów.

Pozwany (...) S.A. w K. wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego, podnosząc, iż wypowiedzenie jest zgodne z przepisami prawa, spełnia wszystkie przewidziane prawem wymogi.

Sąd ustalił, co następuje

Powód P. A. zawarł z pozwanym (...) S.A. w K. umowę o pracę na czas określony od dnia 24 listopada 2015r. do dnia 31 grudnia 2016r. z możliwością wcześniejszego rozwiązania za dwutygodniowym wypowiedzeniem, w wymiarze pełnego etatu na stanowisku magazyniera, z wynagrodzeniem 2220 zł brutto miesięcznie.

(dowód: umowa k. 3-4)

W dniu 29 grudnia 2015r. powód otrzymał oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę z zachowaniem dwutygodniowego okresu wypowiedzenia, który jak wskazano w oświadczeniu, upłynie 16 stycznia 2016r.

(dowód: wypowiedzenie umowy k. 5)

Powodem tej decyzji był udział powoda w szarpaninie z pracownikiem tymczasowym. Pozwany rozwiązał stosunek pracy z powodem i zwrócił się do agencji pracy tymczasowej o niekierowanie do niego do pracy drugiego uczestnika zajścia.

Wypowiedzenie zawierało pouczenie o sposobie odwołania się do sądu, zostało wręczone powodowi osobiście w miejscu pracy, w dniu jej wykonywania.

Powód nie był na urlopie wypoczynkowym ani na zwolnieniu lekarskim z powodu choroby w dniu złożenia wypowiedzenia.

(okoliczność bezsporna, nadto akta osobowe powoda)

Powód otrzymywał średnie wynagrodzenie liczone jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy w wysokości 2.636,49 zł brutto.

(dowód: zaświadczenie k. 52)

Sąd zważył, co następuje

Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.

Ustalając okoliczności faktyczne sąd oparł się, w zakresie ustalenia przebiegu zatrudnienia powoda, na przedłożonych dokumentach, w szczególności aktach osobowych powoda, albowiem ich prawdziwości ani autentyczności żadna ze stron nie kwestionowała.

Sąd pominął zeznania powoda, albowiem mimo prawidłowego wezwania i pouczenia w trybie art. 210 § 2 1 k.p.c., powód nie stawił się na rozprawę i nie usprawiedliwił nieobecności.

Wobec powyższego oraz wobec roszczenia zgłoszonego przez powoda i niezmodyfikowanego do zamknięcia rozprawy (o przywrócenie do pracy) sąd oddalił wnioski dowodowe strony pozwanej o przesłuchanie świadków, albowiem wobec zgłoszonego przez powoda roszczenia o przywrócenie do pracy, przesłuchanie tych świadków byłoby zbędne.

Przechodząc do materialno prawnej podstawy rozstrzygnięcia Sąd stwierdził co następuje

Nie ulega wątpliwości że umowa powoda była umową na czas określony. Była to umowa zawarta na okres –około roku. Zawarcie takiej umowy jest dozwolone prawem, a długość okresu zatrudnienia nie wskazuje, iż by stanowiło to próbę obejścia przepisów o zawieraniu umó na czas nieokreślony. Umowy takiej długości nie są kwestionowane przez SN, ustawodawca przewiduje rozróżnienie w umowach pod względem czasu jej trwania, co oznacza, iż dopuszcza możliwości legalnego zatrudniania na czas określony, a okres roku jest okresem typowym dla umów na czas określony i zrozumiałym w sytuacji, gdy jest zatrudniany pracownik nowy, którego predyspozycji i umiejętności pracodawca jeszcze nie zna.

W tym miejscu wskazać należy, iż zgodnie z art. 50 § 3 k.p., jeżeli wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas określony lub na czas wykonania określonej pracy nastąpiło z naruszeniem przepisów o wypowiadaniu tych umów, pracownikowi przysługuje wyłącznie odszkodowanie. Oznacza to, iż sąd nie ma obowiązku badania zasadności przyczyny rozwiązania takiej umowy.

Wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas określony nie stwarza po stronie pracownika roszczenia o uznanie tego wypowiedzenia za nieuzasadnione (por. wyrok SN z 4 marca 1999 r., l PKN 607/98, OSNAPiUS 2000 Nr 8, poz. 308; wyrok z 8 grudnia 2005 r., l PK 103/05, OSNP 2006 Nr 21-22, poz. 321).

Zwrócić należy uwagę na słuszny pogląd SN wyrażony w wyroku z dnia 30 września 2009r, II PK 8/09, LEX nr 559938, iż wola stron (wynikająca z zasady swobody umów oraz autonomii praw prywatnych) powinna być uwzględniana w pierwszym rzędzie i należycie respektowana przez sąd pracy. Godząc się na możliwość rozwiązania za wypowiedzeniem umowy terminowej dłuższej niż sześć miesięcy strony uznają, że będzie to dopuszczalne w razie zaistnienia okoliczności uznanych przez każdą z nich za wymagające takiego wypowiedzenia.

W tym miejscu warto zwrócić uwagę na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 2 grudnia 2008 r. , P 48/07, OTK-A 2008/10/173, Dz.U.2008/219/1409, iż art. 30 § 4 k.p. w zakresie, w jakim pomija obowiązek wskazania przyczyny uzasadniającej wypowiedzenie w oświadczeniu pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o pracę zawartej na czas określony, nie jest niezgodny z art. 2 oraz art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zas art. art. 50 § 3 k.p. w zakresie, w jakim pomija prawo pracownika do odszkodowania z tytułu nieuzasadnionego wypowiedzenia umowy o pracę zawartej na czas określony, nie jest niezgodny z art. 2 oraz art. 32 Konstytucji.

Trybunał Konstytucyjny przypomniał, że dopuszczalne jest - w płaszczyźnie art. 32 Konstytucji - istnienie różnic w treści poszczególnych typów umowy o pracę, które wynikają wprost ze społecznej funkcji tych umów i ich ekonomicznej treści. Możność wypowiedzenia umowy o pracę na czas określony, jest dopuszczalna wyłącznie w wypadkach wyraźnie w ustawie określonych, jako odstępstwo od ogólnego zakazu wypowiadania tego rodzaju umów i od reguły, zgodnie z którą umowa taka winna trwać do końca okresu w niej wskazanego. Stabilizacja stosunku pracy na czas określony może jednak zostać ograniczona przez strony w razie zaistnienia okoliczności, które mogą powstać po zawarciu umowy, a których ze względu na założony okres obowiązywania umowy strony nie mogły przy zawieraniu kontraktu przewidzieć, bądź też które, z uwagi na znaczną ich doniosłość dla dalszego utrzymywania stosunku pracy. Podstawę wypowiedzenia umowy na czas określony stanowi art. 33 k.p. o treści: "Przy zawieraniu umowy o pracę na czas określony, dłuższy niż 6 miesięcy, strony mogą przewidzieć dopuszczalność wcześniejszego rozwiązania tej umowy za dwutygodniowym wypowiedzeniem". Taka możliwość wymaga odpowiedniego sformułowania w umowie, na które muszą zgodzić się obie strony umowy. Dopuszczenie możliwości wypowiedzenia nie stanowi, w ocenie Trybunału Konstytucyjnego, naruszenia praw stron wynikających z umowy ani nie jest, z istoty swej, przejawem dyskryminacji.

Z cytowanego wyżej przepisu art. 50 § 3k.p. wynika, iż po pierwsze, pracownikowi zatrudnionemu na czas określony przysługuje określone w tym przepisie roszczenie tylko w przypadku niezgodności z przepisami wypowiedzenia (tj naruszenia warunków formalnych), nie zaś w przypadku niezasadności roszczenia; po drugie jedynym roszczeniem przewidzianym przez przepis art. 50 § 3 k.p., jest odszkodowanie.

W tym miejscu należy zauważyć, iż powód nie domagał się odszkodowania, a przywrócenia do pracy – roszczenia, które pracownikowi zatrudnionemu na podstawie umowy o pracę, z którym rozwiązano umowę za okresem wypowiedzenia, nie przysługuje z mocy przepisów prawa.

Ustawodawca przewidział możliwość żądania przywrócenia do pracy pracownika zatrudnionego na czas określony jedynie w przypadku rozwiązania stosunku pracy bez wypowiedzenia, i to pod pewnymi warunkami.

Ta sytuacja jednakże w przypadku powoda nie zachodziła – otrzymał rozwiązanie stosunku pracy za okresem wypowiedzenia.

Stwierdzić należy, iż wypowiedzenie doręczone powodowi nie narusza żadnych wymogów formalnych wypowiedzenia – jest sporządzone na piśmie, nie musiało zawierać przyczyny, zawierało właściwe pouczenie, nie zostało dokonane w warunkach art. 39 czy 41 k.p.

Żądanie powoda nie mogło być uwzględnione również i z tego względu, iż powód domagał się roszczenia nie przewidzianego przez przepisy prawa w tym przypadku.

Sąd nie miał możliwości zmodyfikowania roszczenia powoda z urzędu. Taką możliwość przewiduje jedynie art. 45 k.p., ten zaś dotyczy tylko pracowników zatrudnionych na czas nieokreślony, zatem powoda nie obejmuje.

Podobnie podstawą przejścia na odszkodowanie nie może być art. 477 1 k.p.c., zgodnie z którym jeżeli pracownik dokonał wyboru jednego z przysługujących mu alternatywnie roszczeń, a zgłoszone roszczenie okaże się nieuzasadnione, sąd może z urzędu uwzględnić inne roszczenie alternatywne.

Jak bowiem wynika z analizy art. 50 § 3 k.p., powodowi nie przysługiwało żadne roszczenie alternatywne a wyłącznie odszkodowanie, zatem ten przepis też nie znajdzie zastosowania w te sprawie.

Powód jednakże o odszkodowanie nie wnosił.

Sąd zatem stwierdzając, iż powód domagał się roszczenia nieprzewidzianego prawem w okolicznościach ustalonego stanu faktycznego, powództwo musiał oddalić.

Z tego też względu sąd oddalił wniosek o przesłuchanie świadków zdarzenia będące podstawą wypowiedzenia – mogłoby to mieć tylko znaczenie w sytuacji procesowej, w której powód domagałby się przewidzianego w art.50§ 3 k.p. odszkodowania – wtedy sąd, zgodnie z cytowanym wyrokiem TK, mogły oceniać, czy wypowiedzenie to nie jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. W sytuacji jednak, gdy powód nie domagał się odszkodowania, nie stawił się na rozprawę bez usprawiedliwienia, i nie zmienił roszczenia na odszkodowanie, było to bez znaczenia, bowiem tak czy inaczej sąd nie mógłby przywrócić powoda do pracy, takie roszczenie mu bowiem nie przysługuje, a sąd nie mógłby zmienić tego roszczenia na odszkodowanie z urzędu.

Biorąc pod uwagę powyższe, sąd orzekł jak w punkcie I wyroku.

O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c. obciążając nimi stronę pozwaną stosownie do wyniku sporu.

Wysokość kosztów zastępstwa procesowego pozwanej ustalono na kwotę 180 zł na podstawie § 11 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.

.