Treść orzeczenia
Sygn. akt VI Ka 853/16
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 4 listopada 2016 r.
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :
Przewodniczący: SSO Ludmiła Tułaczko
Sędziowie: SO Jacek Matusik (spr.)
SO Remigiusz Pawłowski
Protokolant: p.o. protokolant sądowy Aneta Kniaziuk
przy udziale prokuratora Wojciecha Groszyka po rozpoznaniu dnia 4 listopada 2016 r. sprawy skazanego W. S. syna R. i E., ur. (...) w W. o wydanie wyroku łącznego na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi - Północ w Warszawie z dnia 7 marca 2016 r. sygn. akt VIII K 763/14 uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu dla Warszawy Pragi - Północ w Warszawie do ponownego rozpoznania, zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. J. B. kwotę 147,60 zł obejmującą wynagrodzenie za obronę z urzędu skazanego w drugiej instancji oraz podatek VAT.
SSO Jacek Matusik SSO Ludmiła Tułaczko SSO Remigiusz Pawłowski
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy zważył, co następuje
Kontrola instancyjna wykazała, że Sąd Rejonowy dopuścił się uchybienia skutkującego koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.
Niezależnie, bowiem od granic zaskarżenia, podniesionych zarzutów i wpływu danego uchybienia na treść rozstrzygnięcia Sąd Odwoławczy obowiązany jest do uchylenia orzeczenia w przypadku zaistnienia tzw. bezwzględnych przyczyn odwoławczych wymienionych w art. 439 § 1 k.p.k., w tym przypadku art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k. w stosunku do całości postępowania. Instancja odwoławcza obowiązana jest badać przyczyny z art. 439 § 1 k.p.k. z urzędu, niezależnie od tego, czy zostały podniesione w środku odwoławczym. Przy uchybieniach z art. 439 § 1 k.p.k. nie bada się możliwości ich wpływu na treść orzeczenia. Ustawa uznaje te uchybienia za tak rażące, że dotknięte nimi postępowanie karne nie może być uznane za odpowiadające pojęciu procesu zgodnego z prawem.
W realiach niniejszej sprawy, na początkowym etapie postępowania dotyczącego wydania wyroku łącznego skazany W. S. w dniu 18 grudnia 2014 roku wniósł o doprowadzenie go na rozprawę z uwagi na jego pobyt w zakładzie karnym. Jego wniosek nie został rozpoznany. Następnie pismem z 16 marca 2015 roku skazany wniósł o poinformowanie go o terminie rozprawy oraz o wyznaczenie mu obrońcy z urzędu. Zarządzeniem z 27 marca 2015 roku wyznaczono W. S. obrońcę z urzędu. Następnie skazany jeszcze dwukrotnie zwracał się do sądu o doprowadzenie go na rozprawę w przedmiocie wydania wyroku łącznego, jednak i te wnioski nie zostały rozpoznane. Dnia 22 lutego 2016 roku odbyła się rozprawa główna, na której stawił się obrońca z urzędu W. S., nie stawił się zaś skazany, wobec którego nie zarządzano doprowadzenia. Na rozprawie tej Sąd otworzył przewód sądowy, uznał za ujawnione bez odczytywania i zaliczone na poczet materiału dowodowego właściwe dokumenty, a ogłoszenie wyroku odroczył do 4 marca 2016 roku. W dniu tym jednakże ponownie odroczono wydanie wyroku do dnia 7 marca 2016 roku. W tym to dniu Sąd wznowił przewód sądowy celem uzupełnienia materiału dowodowego i zaliczył w poczet dowodów akta sprawy SR dla m.st. Warszawy w Warszawie o sygn. akt VIII K 48/99, zamknął przewód sądowy, a następnie wydał i ogłosił wyrok. Co znamienne, w rozprawie tej nie wziął udziału ani skazany, ani jego obrońca, jak również prokurator. Skoro zatem, Sąd meriti nie uwzględnił licznych wniosków skazanego pozbawionego wolności o doprowadzenie go na rozprawę dotyczącą wydania wyroku łącznego,
a wyznaczył mu obrońcę z urzędu to oczywistym jest, iż jego (obrońcy) udział w czynnościach procesowych przeprowadzanych na rozprawie był obowiązkowy. Przeprowadzenie w dniu 7 marca 2016 roku rozprawy zakończonej wyrokiem, bez udziału W. S. oraz pod nieobecność jego obrońcy stanowi więc bezwzględną przyczynę odwoławczą określoną w art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k., albowiem złożenie przez skazanego pozbawionego wolności wniosków o doprowadzenie na rozprawę sprawiło, że jego obecność na rozprawie stała się obowiązkowa, zaś oddalenie takiego wniosku obligatoryjnie zobowiązało do udziału w rozprawie jego obrońcę. Wobec stwierdzenie powyższego uchybienia, koniecznym jawiło się uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
Mając na uwadze powyższe, Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji wyroku.
SSO Jacek Matusik SSO Ludmiła Tułaczko SSO Remigiusz Pawłowski