Treść orzeczenia
Sygn. akt VI Ka 53/15
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 3 marca 2015 r.
Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie :
Przewodniczący – Sędzia SO Klara Łukaszewska
Protokolant Konrad Woźniak
po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2015r. sprawy D. K. obwinionego z art. 119 § 1 kw z powodu apelacji, wniesionej przez obwinionego od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 27 listopada 2014 r. sygn. akt II W 1110/14
I. zmienia zaskarżony wyrok wobec obwinionego D. K. w ten sposób, że stosownie do art. 39 § 1 kw odstępuje od wymierzenia obwinionemu kary,
II. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy,
III. zwalnia obwinionego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze obciążając nimi Skarb Państwa.
Uzasadnienie
D. K. został oskarżony o to, że w dniu 12 marca 2014r. około godz. 12:00 w J. na ul. (...) przy płocie Szkoły Podstawowej nr (...) dokonał przywłaszczenia telefonu komórkowego marki H. o wartości 200 zł na szkodę K. K.,
tj. o wykroczenie z art. 119 § 1 k.w.
Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze wyrokiem z dnia 27 listopada 2014r. w sprawie o sygn. akt II W 1110/14:
I. uznał obwinionego D. K. za winnego popełnienia czynu opisanego w części wstępnej wyroku, tj. wykroczenia z art. 119 § 1 k.w. i za to na podstawie art. 119 § 1 k.w. wymierzył mu karę 50 (pięćdziesięciu) złotych grzywny;
II. na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 119 k.p.o.w. zwolnił obwinionego od ponoszenia kosztów postępowania w niniejszej sprawie, obciążając nimi Skarb Państwa.
Z wyrokiem tym nie zgodził się obwiniony D. K.. W osobiście sporządzonej apelacji zarzucił rażącą surowość orzeczonej wobec niego kary grzywny, nieadekwatnej zarówno do okoliczności popełnionego przez niego czynu, jak i jego sytuacji materialnej oraz osobistej. Stawiając powyższy zarzut skarżący domagał się zmiany zaskarżonego wyroku poprzez „umorzenie zapłaty”.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje
Apelacja obwinionego okazała się zasadna.
Mając na uwadze kierunek i granice zaskarżenia Sąd Okręgowy na wstępie stwierdza, że dokonane przez Sąd Rejonowy i niekwestionowane w istocie przez skarżącego ustalenia faktyczne co do jego sprawstwa i winy odnośnie przypisanego mu wykroczenia z art. 119 § 1 k.w., zostały poczynione prawidłowo, zgodnie ze zgromadzonym i ujawnionym w sprawie materiałem dowodowym, a ocena dowodów jest trafna i nie naruszająca zasady wyrażonej w art. 7 k.p.k. Sąd I instancji wskazał dowody, na których oparł w tym zakresie ustalenia faktyczne będące podstawą rozstrzygnięcia oraz należycie umotywował ocenę tych dowodów. Sąd Okręgowy, działający jako Sąd odwoławczy, jest zwolniony w tej części od obowiązku przeprowadzania szczegółowej oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie i może poprzestać na odwołaniu się do rozważań zawartych w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji. Jest to możliwe albowiem uzasadnienie wyroku pierwszoinstancyjnego w pełni realizuje wymogi określone w art. 424 § 1 k.p.k. w zw. z art. 82 § 1 kpw, a sam skarżący w tym zakresie tj. sprawstwa i winy, ustaleń i ocen tych w istocie nie kwestionuje. (por. wyrok SN z dnia 13 grudnia 2007 r. w sprawie V KK 177/07, LEX nr 354289). Podkreślić jedynie należy, że tak jak D. K. wskazuje w wywiedzionej apelacji Sąd I instancji ustalił, że obwiniony znalazł należący do pokrzywdzonej telefon, a jego zachowanie świadczyło o woli postąpienia ze wskazanym przedmiotem jak właściciel, skoro po jego zatrzymaniu podarował go koledze.
Zarzuty apelacji skierowane zostały natomiast głównie co do wysokości orzeczonej względem obwinionego kary grzywny.
W realiach niniejszej sprawy Sąd I instancji choć prawidłowo wyeksponował okoliczności świadczące na korzyść obwinionego, a które winny mieć wpływ na karę orzekaną wobec D. K., to jednak orzekając karę grzywny, w niedostatecznym stopniu uwzględnił okoliczność, że obwiniony będąc osobą blisko 60 letnią nie był dotychczas karany i nie wchodził w konflikt z prawem. Jednocześnie na korzyść obwinionego przemawia także okoliczność, że pokrzywdzona odzyskała przywłaszczony przez niego telefon. Mając zatem na uwadze zarówno charakter jak i okoliczności czynu oraz właściwości i warunki osobiste sprawcy Sąd Okręgowy doszedł do przekonania, że zachodzi wypadek o jakim mowa w art. 39 § 1 kw i odstąpił od wymierzenia D. K. kary, uznając, że cele postępowania zostaną wobec niego osiągnięte bez konieczności wymierzania mu kary grzywny nawet w symbolicznym wymiarze.
Wyrok nie był dotknięty uchybieniami, o których mowa w art. 104 § 1 kpw stąd też na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w pozostałej części podlegał utrzymaniu w mocy.
Kierując się zasadami słuszności Sąd Okręgowy zwolnił obwinionego od ponoszenia kosztów procesu i obciążył nimi Skarb Państwa. (art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. i art. 119 kpw.).