descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt VI Ka 517/13

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 10 grudnia 2013 r.

Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:

Przewodniczący – Sędzia SO Tomasz Skowron (spr.)

Sędziowie SO Andrzej Tekieli SO Andrzej Wieja

Protokolant Jolanta Kopeć

Sygn. akt VI Ka 517)13

Uzasadnienie

D. S.został oskarżony o to, że:

I. w dniu 19 lutego 2013r. w L.powiat (...)województwo (...)działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził M. T.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, że będąc w posiadaniu dowodu osobistego M. T.o nr (...), posługując się danymi pokrzywdzonego, bez jego wiedzy, wprowadził w błąd (...)Sp. z o.o. co do tożsamości kredytobiorcy i za pośrednictwem Internetu zawarł umowę kredytową z (...)Sp. z o.o. na kwotę 300 zł czym działał na szkodę M. T.,

tj. o czyn z art. 286§1 kk.

II. w dniu 2 kwietnia 2013r. w L.powiat (...)województwo (...)działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził M. T.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, że będąc w posiadaniu dowodu osobistego M. T.o nr (...), posługując się danymi pokrzywdzonego, bez jego wiedzy, wprowadził w błąd (...)Sp. z o.o. co do tożsamości kredytobiorcy i za pośrednictwem Internetu zawarł umowę kredytową z (...)Sp. z o.o. na kwotę 500 zł czym działał na szkodę M. T.,

tj. o czyn z art. 286§1 kk.

III. w dniu 16 lutego 2013r. w L.powiat (...)województwo (...)działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej usiłował doprowadzić M. T.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, że będąc w posiadaniu dowodu osobistego M. T.o nr (...), posługując się danymi pokrzywdzonego, bez jego wiedzy, wprowadził w błąd (...)Sp. z o.o. co do tożsamości kredytobiorcy i za pośrednictwem Internetu usiłował zawrzeć umowę kredytową z (...)Sp. z o.o. na kwotę 500 zł lecz zamierzonego celu nie osiągnął wobec odrzucenia wniosku kredytowego przez kredytodawcę, czym działał na szkodę M. T.,

tj. o czyn z art. 13§2 kk w zw. z art. 286§1 kk.

IV. w dniu 16 lutego 2013r. w L.powiat (...)województwo (...)działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej usiłował doprowadzić M. T.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, że będąc w posiadaniu dowodu osobistego M. T.o nr (...), posługując się danymi pokrzywdzonego, bez jego wiedzy, wprowadził w błąd (...)Sp. z o.o. co do tożsamości kredytobiorcy i za pośrednictwem Internetu usiłował zawrzeć umowę kredytową z (...)Sp. z o.o. na kwotę 300 zł lecz zamierzonego celu nie osiągnął wobec odrzucenia wniosku kredytowego przez kredytodawcę, czym działał na szkodę M. T.,

tj. o czyn z art. 13§2 kk w zw. z art. 286§1 kk.

V. w dniu 30 marca 2013r. w L.powiat (...)województwo (...)działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej usiłował doprowadzić M. T.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, że będąc w posiadaniu dowodu osobistego M. T.o nr (...), posługując się danymi pokrzywdzonego, bez jego wiedzy, wprowadził w błąd (...)Sp. z o.o. co do tożsamości kredytobiorcy i za pośrednictwem Internetu usiłował zawrzeć umowę kredytową z (...)Sp. z o.o. na kwotę 1500 zł lecz zamierzonego celu nie osiągnął wobec odrzucenia wniosku kredytowego przez kredytodawcę, czym działał na szkodę M. T.,

tj. o czyn z art. 13§2 kk w zw. z art. 286§1 kk.

VI. w dniu 1 kwietnia 2013r. w L.powiat (...)województwo (...)działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej usiłował doprowadzić M. T.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, że będąc w posiadaniu dowodu osobistego M. T.o nr (...), posługując się danymi pokrzywdzonego, bez jego wiedzy, wprowadził w błąd (...)Sp. z o.o. co do tożsamości kredytobiorcy i za pośrednictwem Internetu usiłował zawrzeć umowę kredytową z (...)Sp. z o.o. na kwotę 1000 zł lecz zamierzonego celu nie osiągnął wobec odrzucenia wniosku kredytowego przez kredytodawcę, czym działał na szkodę M. T.,

tj. o czyn z art. 13§2 kk w zw. z art. 286§1 kk.

Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze VIII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Kamiennej Górze wyrokiem z dnia 26 lipca 2013r. w sprawie VIII K 454)13:

1. oskarżonego D. S.uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt I i II części wstępnej wyroku stanowiącego występek z art. 286§1 kk i za to na podstawie art. 286§1 kk wy mierzył mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności,

2. D. S.uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w punktach od III do VI części wstępnej wyroku, stanowiącego występek z art 13§2 kk w zw. z art. 286 kk i za to na podstawie art. 286§1 kk wymierzył mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności,

3. na podstawie art. 91§2 kk orzekł wobec D. S.karę łączną w wysokości 1 roku pozbawienia wolności,

4. na podstawie art. 69§1 i 2 kk i art. 70§1 pkt 1 kk wykonanie orzeczonej wobec D. S.kary pozbawienia wolności zawiesił; warunkowo na okres próby wznoszący 3 lata, ó

5. na podstawie art. 73§1 kk oddał D. S.w okresie próby pod dozór kuratora sądowego,

6. na podstawie art. 72§2 kk zobowiązał D. S.do naprawienia wyrzą

dzonej przestępstwem szkody , poprzez zapłacenie na rzecz M. T. kwotę 800 złotych w terminie 6 miesięcy od uprawomocnienia wyroku,

7. na podstawie art. 6241 kpk i art. 17 ust 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych zwolnił oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych i nie wymierzył opłaty.

Od powyższego wyroku wniósł apelację Prokurator Rejonowy zarzucając wyrokowi Sądu I instancji:

a) obrazę przepisu prawa materialnego tj., a rt.91 kk poprzez jego niezastosowanie jako elementu kwalifikacji prawnej oraz podstawy prawnej wymiaru kary orzeczonej względem oskarżonego D. S.za przypisane mu ciągi przestępstw z art. 286§ kk oraz art. 13§1 kk w zw.z art. 286§1 kk w pkt 1 i 2 części dyspozytywnej wyroku, pomimo, że okoliczność wymierzenia przez Sąd pojedynczej kary za kilka przestępstw w każdym ze wskazanych punktów wyroku oraz późniejsze orzeczenie kary łącznej w oparciu o treść art. 91§2 kk jednoznacznie przesądza o potraktowaniu tych czynów- zgodnie z uprzednim uzgodnieniem zawartym między prokuratorem a oskarżonym – jako dwa ciągi przestępstw, co wymagało powołania wskazanej normy prawnej;

b) obrazę przepisu prawa materialnego tj. art. 14§1 kk poprzez jego niezastosowanie jako elementu podstawy prawnej wymiaru kary orzeczonej względem oskarżonego D. S.za ciąg przestępstw przypisany mu w pkt 2 części dyspozytywnej wyroku pomimo, iż wskazany ciąg stanowiły czyny z art. 13§2 kk w zw. z art. 286§1 kk, a zatem podstawa wymiaru kary za czyn polegający na usiłowaniu popełnienia oszustwa winna zostać uzupełniona o wskazany przepis warunkujący zakres możliwej do wymierzenia kary.

Podnoszący powyższy zarzut prokurator wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uzupełnienie w pkt 1 jego części dyspozytywnej, iż wskazane w jego treści czyny stanowiły ciąg przestępstw w rozumieniu art. 91§1 kk, a a jako podstawy prawnej orzeczonego wymiaru kary art. 286§1 kk w zw. z art. 91 kk , a w pkt 2 jego części dyspozytywnej, iż wskazane w jego treści czyny stanowiły ciąg przestępstw w rozumieniu art. 91§ 1 kk, a jako podstawy prawnej orzeczonego wymiaru kary art. 14§1 kk w zw. z art. 286§1 kk i w zw. z art. 91§1 kk i utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy w pozostałej jego części.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje

Apelacja wniesiona przez oskarżyciela publicznego, co do zasady zasługuje na uwzględnienie.

Nie sposób odmówić racji prokuratorowi, gdy zarzuca Sądowi pierwszej instancji, iż ten dopuścił się obrazy prawa materialnego wymagającej ingerencji w zapadłe rozstrzygnięcie i dokonanie korekty zaskarżonego wyroku. Trafnie bowiem autor apelacji zwraca uwagę naruszenie art. 91 § 1 k.k. poprzez jego niezastosowanie. Zważyć jednak trzeba, iż w realiach sprawy należało przyjąć, ze czyny zarzucane oskarżonemu D. S.w, a opisane w pkt od I do VI części wstępnej wyroku zostały popełnione w ramach jednego, nie zaś dwóch, czego nie dostrzegł skarżący, ciągu przestępstw. Wprawdzie zachowania oskarżonego stanowiły przestępstwa popełnione w formie dokonania (pkt I i II wyroku) i usiłowania (pkt III – VI wyroku), co z tego de facto powodu skutkowało zapewne przypisaniem oskarżonemu D. S.przez Sąd pierwszej instancji dwóch odrębnych czynów (ciągów przestępstw, choć nie znalazło to odzwierciedlenia w podstawie prawnej skazania i wymiaru kary, a co było przedmiotem zarzutu apelacji prokuratora) to – wbrew skarżonemu rozstrzygnięciu – mogą one wchodzić w skład jednego ciągu przestępstw w rozumieniu art. 91 § k.k. ( vide: uchwała Sądu Najwyższego z dnia 11 sierpnia 2000 r., I KZP 17/00, OSNKW 2000/7-8/56, identycznie Sąd Apelacyjny w Katowicach z dnia 30 grudnia 2009 r., II AKa 324/09, LEX nr 574474, wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 29 grudnia 2008 r., II AKa 290/08, KZS 2009/2/51).

Mając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy dokonał zmiany skarżonego orzeczenia w kierunku wskazanym w niniejszym uzasadnieniu, tj. ustalając, iż mamy do czynienia z jednym ciągiem przestępstw obejmującym wszystkie zarzucane oskarżonemu czyny, przyjmując, jako podstawę skazania treść art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k., zaś, jako podstawę wymiaru orzeczonej kary pozbawienia wolności w wymiarze 1 roku (ta została wymierzona zgodnie ze złożonym przez oskarżyciela publicznego wnioskiem – art. 335 k.p.k.), art. 286 § 1 k.k.

Tak dokonana korekta wyroku wymagała uchylenia rozstrzygnięcia o karze łącznej z pkt 3 części dyspozytywnej wyroku.

Sąd Okręgowy w pozostałej części zaskarżony wyrok, jako prawidłowy utrzymał w mocy.

Wady prawne wyroku Sądu I instancji przesądzające o uznaniu zasadności apelacji prokuratora i skutkujące dokonanymi zmianami zaskarżonego wyroku, spowodowane zostały przez Sąd Rejonowy. Mając zatem na uwadze względy słuszności (art. 624 § 1 k.p.k in fine), Sąd Okręgowy zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów postępowania odwoławczego i obciążył nimi Skarb Państwa.