Treść orzeczenia
Sygn. akt VI Ka 462/13
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 5 listopada 2013 r.
Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący – Sędzia SO Klara Łukaszewska
Protokolant Jolanta Kopeć
po rozpoznaniu w dniach 4 października 2013r. i 5 listopada 2013r. sprawy A. D. obwinionego z art. 107 kw z powodu apelacji, wniesionej przez obwinionego od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 4 lipca 2013 r. sygn. akt II W 4/13
I. zmienia zaskarżony wyrok wobec obwinionego A. D. w ten sposób, że z opisu przypisanego mu czynu eliminuje ustalenie o przychodzeniu do miejsca pracy pokrzywdzonej i obniża orzeczoną karę grzywny do 300 (trzystu) złotych,
II. zwalnia obwinionego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze obciążając nimi Skarb Państwa.
Uzasadnienie
A. D. został obwiniony o to, że:
w okresie od połowy miesiąca września 2012r. do 8 listopada 2012r. na terenie J. w celu dokuczenia M. N. poprzez notoryczne wysyłanie korespondencji na adres mailowy oraz przychodzenie do jej miejsca pracy złośliwie ją niepokoił, tj. o czyn z art. 107 kw.
Sąd Rejonowy w jeleniej Górze wyrokiem z dnia 4 lipca 2013r. w sprawie II W 4/13:
uznał obwinionego A. D. za winnego popełnienia czynu opisanego w części wstępnej wyroku tj. wykroczenia z art. 107 kw i za to na podstawie art. 107 kw wymierzył mu karę grzywny w wysokości 400 złotych,
na podstawie art. 624§1 kpk w zw. z art. 1199 kpow, zwolnił obwinionego od ponoszenia kosztów postępowania w niniejszej sprawie, obciążając nimi Skarb Państwa i nie obciążył go opłatą sądową-
Z powyższym wyrokiem nie zgodził się obwiniony A. D..
Wyrokowi Sądu I instancji zarzucił :
obrazę przepisów postępowania art. 5§1 pkt 1 kpow, art. 54 §1 i §6 kpow art. 5§8 kpow w zw. z art. 213 kpk, art. 93§2 kpow , art. 75§1 i 2 kpk, art. 82 kpow w zw. z art. 410 kpk, art. 7 kpk, art. 16§1 i §2 kpow – art. 40§1 pkt 1 i 6 kpk, art. 41§1 kpk, art. 104§1 pkt 1 kpow, która miała istotny wpływ na treść orzeczenia poprzez pominięcie:
a) prawa do Sądu – art. 45 Konstytucji, b) – braku podstawy prawnej wezwania jako podejrzanego, wadliwego wniosku o ukaranie i wyroku nakazowego, c)braku podstawy prawnej wydania wyroku z 4.07.2013r. , d) istotny ch wątpliwości co do okoliczności i winy, e) braku postępowania wyjaśniającego i dokonania ustaleń, f) oparcia wniosku o ukaranie i wyroku nakazowego o fałszywe zeznania, dowody, opinię , g) odwołania przez świadka fałszywych zeznań stanowiących okoliczności wniosku o ukaranie i wyroku nakazowego, h)przyjętych wniosków dowodowych z 2.04., 25.04.2013r. ,i) nie przyznania do winy , j)wniosków z 14.07., 27.09.2012r. do (...) o zwolnienie z pracy, k) skargi z 17.05.2012r. , zażaleń, wniosków o wyłączenie sędziego, oddalonych wniosków dowodowych z 10.05 i 21.06.2013r., l) sprzecznych zeznań świadka przed Sądem, że w pracy nie nękał pokrzywdzonej, nie widział, i byą tylko raz. A niebezpieczna jest tylko treść emaili i chodzi o okres po zwolnieniu z pracy.
obrazę przepisów prawa materialnego tj. art. 107 kw i jego błędną wykładnię.
błędy w ustaleniach faktycznych przyjęte za podstawę wyroku art. 82 kpow w zw. z art. 410 kpk, art. 7 kpk – co miało istotny wpływ na treść orzeczenia poprzez pominięcie:
a) dochodzenia praw przez obwinionego w sprawach spadkowych , b) prawa do wyrażania poglądów politycznych i o obowiązku ujawniania korupcji, c) istoty emaili i pism wysyłanych do instytucji, d) emaili i adresów stron z gotowymi dowcipami jak „(...) Pl”, których świadek nie była adresatem, e) wyjaśniania powodu odejścia z pracy- nie chaiała obwinionego zwolnić, f) przyjęcia błędnej daty marzec 2012r z pisma (...)z 25.04.2013r. o zatrudnieniu w (...), zamiast 28.05.2012r. , g) braku analizy całokształtu ujawnionych okoliczności, h) dokonania wybiórczej oceny dowodów,
naruszenia prawa procesowego art. 7 i art. 410 kpk co miało istotny wpływ na treść orzeczenia poprzez pominięcie braku działania kierunkowego, złośliwego, umyślnego.
Obwiniony wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia i umorzenie postępowania lub uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje
Apelacja obwinionego była częściowo zasadna.
Zarzuty podnoszone przez oskarżonego w środku odwoławczym, w swej istocie, sprowadzają się do kwestionowania ustaleń faktycznych Sądu I instancji w zakresie jego winy i sprawstwa co do zarzucanego mu czynu.
Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. Zarzut ten nie może jednakże sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu, wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku, lecz musi prowadzić do wykazania jakich konkretnie uchybień w zakresie zasad logicznego rozumowania dopuścił się Sąd I instancji w ocenie zebranego materiału dowodowego. Możliwość przeciwstawienia ustaleniom Sądu I instancji odmiennego poglądu nie może zaś prowadzić do wniosku o popełnieniu przez ten sąd błędu w ustaleniach faktycznych. (por. wyrok SN z dnia 20 lutego 1975r. w sprawie II KR 355/4, OSNPG 1975/9/84).
Skarżący w apelacji prowadzi jedynie nieuzasadnioną polemikę z prawidłowymi ustaleniami faktycznymi przyjętymi przez Sąd I instancji za podstawę wyroku co do okoliczności celowego dokuczania przez niego pokrzywdzonej M. N. poprzez notoryczne wysyłanie korespondencji na adres mailowy a przez co złośliwie ją niepokoił. Wbrew wywodom skarżącego bowiem, Sąd Rejonowy w tym zakresie prawidłowo zebrał materiał dowodowy w sprawie i w toku przewodu sądowego przeprowadził dowody przemawiające zarówno na korzyść oskarżonego, jak i przeciwko niemu. Dowody te następnie zostały prawidłowo ocenione bez naruszenia granic swobodnej oceny dowodów wynikającej z art. 7 k.p.k.
Oczywiście bezzasadnym jest kwestionowanie rozumowania Sądu I instancji, które doprowadziło do dania wiarygodności zeznaniom pokrzywdzonej, skoro A. D. w istocie nie przeczył, że e – maile, których wydruk załączono do akt sprawy przesyłał M. N.. Co więcej z protokołu rozprawy wynika, iż obwiniony miał pretensje do pokrzywdzonej, że nie odpowiadała mu na kierowaną do niej korespondencję.
Pamiętać należy, że przedmiotem ochrony przy wykroczeniu z art. 107 k.w. jest spokój psychiczny człowieka, przeciwdziałanie frustracji, irytacji oraz innym formom dyskomfortu psychicznego. Strona przedmiotowa zakłada złośliwe wprowadzenie w błąd lub inne złośliwe niepokojenie w celu dokuczenia osobie. Znamię złośliwości oznacza szczególne nastawienie podmiotowe sprawcy przejawiające się w chęci dokuczenia, zrobienia przykrości, wyprowadzenia z równowagi (J. Bafia, D. Egierska, I. Śmietanka, Kodeks..., s. 250; M. Bojarski, W. Radecki, Kodeks wykroczeń. Komentarz..., 2006, s. 637; M. Mozgawa (w:) Kodeks..., red. M. Mozgawa, s. 366). W słowniku języka polskiego "złośliwie" jest definiowane jako w sposób złośliwy, sprawiający przykrość, nacechowany nieżyczliwością, niechęcią. "Złośliwy" to skłonny do robienia komuś przykrości, lubiący dokuczyć, powiedzieć coś uszczypliwego; wyrażający takie intencje, sprawiający przykrość, nacechowany nieżyczliwością, niechęcią, dokuczliwy, uszczypliwy, zjadliwy (zob. Uniwersalny słownik języka polskiego, red. S. Dubisz, t. 5, Warszawa 2003, s. 694-695). Pojęciem złośliwości ustawodawca posługuje się także w art. 75 § 2, art. 79 § 2, art. 143 § 1, art. 165. Inne złośliwe niepokojenie to wzbudzanie niepokoju, obawy, lęku. Niepokojenie może polegać na zakłóceniu spokoju lub innych zachowaniach wyprowadzających pokrzywdzonego z równowagi psychicznej, np. wysyłaniu przykrych listów, głuchych telefonach, pukaniu do drzwi i uciekaniu. Niepokojenie może nastąpić słowem, czynem, gestem, wizerunkiem itd. Istotne w zachowaniu sprawcy jest to, że kieruje się on chęcią dokuczenia innej osobie, sprawienia jej przykrości, przysporzenia trosk i zmartwień. Pobudką działania sprawcy jest nieżyczliwość, bowiem chodzi o "dotknięcie" ofiary, wyprowadzenie jej z równowagi, spowodowanie zdenerwowania. Wykroczenie z art. 107 może mieć charakter chuligański. Wykroczenie to ma charakter formalny. Bez znaczenia pozostaje to, czy sprawca skutek zrealizował, czy faktycznie wprowadził pokrzywdzonego w błąd lub go zaniepokoił (A. Marek, Prawo wykroczeń..., s. 132).
Jeśli zatem weźmie się pod uwagę treść maili wysyłanych przez obwinionego pokrzywdzonej w połączeniu z ich ilością to jak słusznie wskazuje Sąd Rejonowy nie budzi żadnych wątpliwości, że miały one na celu wyprowadzenie M. N. z równowagi psychicznej i sprawienie jej przykrości, a co więcej mogły budzić jej niepokój. Bez znaczenia jest przy tym podnoszona przez skarżącego okoliczność w jaki sposób maile te były tworzone a bez związku z przedmiotem niniejszego postępowania pozostają sprawy spadkowe obwinionego oraz prawo do wyrażania poglądów politycznych i obowiązek ujawnienia korupcji.
O ile natomiast brak jest podstaw do odmówienia wiary pokrzywdzonej, że obwinionego widziała w okolicach jej miejsca pracy to zauważyć należy, iż M. N. zgłosiła ten fakt policji jednokrotnie w dniu 9 listopada 2012 r. Sąd I instancji odbierając od świadka zeznania nie podjął próby wyjaśnienia wskazywanej okoliczności, poprzestając na ogólnym stwierdzeniu świadka „W listopadzie 2012 r. obwiniony zaczął przychodzić pod moją szkołę i do szkoły. Wyraźnie zwracał uwagę na mnie. To mnie stresowało”. (k. 156v). W tym stanie rzeczy nie sposób ustalić, czy wizyta ta miała miejsce częściej niż raz i dlaczego świadek uznał, że A. D. przyszedł w tym celu, aby ją niepokoić. Dowolne są tym samym ustalenia Sądu I instancji, że wizyty te były nagminne i miały na celu wzbudzenie u pokrzywdzonej niepokoju.
Mając powyższe na uwadze Sąd Odwoławczy wyeliminował z opisu przypisanego A. D. czynu ustalenie o przychodzeniu do miejsca pracy pokrzywdzonej, a konsekwencją tego było obniżenie wysokości orzeczonej wobec obwinionego kary grzywny do 300 zł. W świetle całokształtu okoliczności sprawy, tak dotyczących przypisanego A. D. czynu, jak i stopnia jego winy oraz tych, które charakteryzują jego samego, tak orzeczona kara będzie sprawiedliwa, przy tym spełni cele prewencji zarówno indywidualnej, jak i ogólnej.
Z powyższych względów Sąd Okręgowy, na podstawie art. 437 § 1 k.p.k., orzekł jak w pkt. I wyroku. Przy rozpoznawaniu apelacji wniesionej przez obwinionego Sąd Odwoławczy nie dopatrzył się nadto podstaw do stosowania dyrektywy z art. 104 § 1 kpow tudzież art. 440 k.p.k. w zw. z art. 109 § 2 kpow. Wobec powyższego, w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok – jako trafny i prawidłowy – został utrzymany w mocy (art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 109 § 2 kpow).
Sąd Okręgowy, na podstawie przepisów art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 634 kpk i art. 119 kpow oraz art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych, zwolnił obwinionego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.