Treść orzeczenia
Sygn. akt VI Ka 376/13
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 13 września 2013 r.
Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący – Sędzia SO Waldemar Masłowski (spr.)
Sędziowie SO Andrzej Wieja
SO Tomasz Skowron
Protokolant Anna Potaczek
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej Zbigniewa Jaworskiego po rozpoznaniu w dniu 13 września 2013 r. sprawy S. K. oskarżonej z art. 279 § 1 kk z powodu apelacji, wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Lubaniu z dnia 28 maja 2013 r. sygn. akt II K 172/13
I. zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonej S. K. w pkt I części dyspozytywnej w ten sposób, że przyjmuje, iż wysokość spowodowanych strat na szkodę S. Z. wynosiła 3000 (trzy tysiące) złotych,
II. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy,
III. zwalnia oskarżoną od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze obciążając nimi Skarb Państwa.
Uzasadnienie
S. K. oskarżona była o to, że w nocy z 27 na 28 września 2011 roku w L. woj. (...) działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu oraz z góry powziętym zamiarze po uprzednim wyłamaniu szyby w samochodzie osobowym marki F. (...) o nr rej. (...) roku produkcji 1991 wartości 1.500 złotych zaparkowanego przy ul. (...) dostali się do jego wnętrza, a następnie po pokonaniu zabezpieczenia stacyjki uruchomili silnik tego pojazdu i dokonali jego zaboru celem przywłaszczenia wraz z zawartym wewnątrz wyposażeniem wędkarskim w postaci czterech wędek kompletnych, podbieraka do ryb, fotelika oraz krzesełka wędkarskiego a także torby skórzanej o wartości 1000 złotych czym spowodowali straty w wysokości 2 500 zł działając tym samym na szkodę S. Z., tj. o czyn z art. 279 § 1 kk.
Sąd Rejonowy w Lubaniu wyrokiem z dnia 28 maja 2013 r. w sprawie o sygn. IIK 172/13:
I. uznał oskarżoną S. K. za winną popełnienia zarzucanego jej czynu opisanego w części wstępnej wyroku tj. czynu z art. 279 § 1 kk i za to na podstawie 279 § 1 kk wymierzył jej karę 1 roku pozbawienia wolności,
II. na podstawie art. 69 § 1 i 2 kk i art. 70 § 2 kk zawiesił oskarżonej wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 4 lata,
III. na podstawie art. 46 § 1 kk orzekł od oskarżonej S. K. obowiązek naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego S. Z. kwoty 3000 zł,
IV. na podstawie art. 73 § 2 kk oddał oskarżoną S. K. w okresie próby pod dozór kuratora sądowego,
V. na podstawie art. 624 § 1 kpk i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych zwolnił oskarżoną od ponoszenia kosztów sądowych w niniejszej sprawie i nie wymierzył jej opłaty karnej.
Apelację od powyższego wyroku złożył prokurator, który zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegający na ustaleniu nieprawidłowej wysokości szkody wyrządzonej przestępstwem z art. 279 § 1 kk, popełnionym na szkodę S. Z. poprzez przyjęcie w sentencji wyroku, iż wartość skradzionego mienia wynosiła 2 500 zł, w sytuacji gdy Sąd I instancji w toku przewodu sądowego ustalił, iż rzeczywista wartość szkody jest inna niż wskazana w zaskarżonym orzeczeniu.
Stawiając powyższy zarzut prokurator wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wskazanie w opisie przypisanego S. K., iż szkoda wyrządzona przestępstwem opisanym w części wstępnej wyroku wynosi 3000 zł.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje
Apelacja prokuratora jest zasadna.
Rację ma prokurator, że Sąd Rejonowy ustalił, iż wysokość szkody jaka poniósł S. Z. wynosiła 3000 zł, a nie tak jak zarzucono w akcie oskarżenia 2 500 zł. Sąd Rejonowy w pkt I uznał oskarżonego winnym popełnienia zarzucanego mu czynu, i jak sam przyznał w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku omyłkowo nie skorygował wartości zagarniętego mienia z 2500 zł na 3000 zł. Sąd Okręgowy uznał, że istotnie szkoda poniesiona przez S. Z. wynosiła 3000 zł. Powyższe powodowało konieczność zmiany zaskarżonego wyroku (art. 437 § 2 kpk) poprzez przyjęcie, że wysokość spowodowanych strat na szkodę S. Z. wynosiła 3000 zł.
W pozostałej części zaskarżony wyrok jako trafny na podstawie art. 437 § 1 kpk utrzymano w mocy.
Na podstawie art. 624 § 1 kpk zwolniono oskarżoną od ponoszenia kosztów sadowych za postępowanie odwoławcze na zasadach słuszności, albowiem nie może ona ponosić konsekwencji błędnych orzeczeń Sądu.
AP