descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt VI Ka 292/14

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 5 sierpnia 2014 r.

Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:

Przewodniczący – Sędzia SO Tomasz Skowron (spr.)

Sędziowie SO Waldemar Masłowski

SO Andrzej Wieja

Protokolant Jolanta Kopeć

Uzasadnienie

T. K. został oskarżony o to, że:

1. w dniu 11 czerwca 2013 roku w J. na ul. (...) zabrał w celu przywłaszczenia zaparkowany, nie zamknięty samochód marki „A. (...)” numer rejestracyjny (...) o wartości 7000 zł, działając na szkodę G. S. i M. S., tj. o czyn z art. 278 § 1 k.k.,

2. w dniu 11 czerwca 2013 roku w J.znajdując się w stanie nietrzeźwości – posiadając w czasie I badania – 0,80 mg/dm 3, w czasie II badania – 0,74 mg/dm 3 alkoholu w wydychanym powietrzu prowadził pojazd mechaniczny w ruchu lądowym – samochód osobowy marki „A. (...)” o numerze rejestracyjnym (...)będąc wcześniej prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Złotoryi z dnia 14.10.2010 roku sygn. akt II K 567/10 za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości – czyn z art. 178a § 1 k.k. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania na okres próby wynoszący 3 lata, której wykonanie zarządzono postanowieniem Sądu Rejonowego w Złotoryi z dnia 18.12.2012 roku, tj. o czyn z art. 178a § 4 k.k.

Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze wyrokiem z dnia 28 marca 2014r. w sprawie sygn. akt II K 1844/13:

I. uznał oskarżonego T. K. winnym tego, że w dniu 11 czerwca 2013 r. w J. woj. (...) dokonał zaboru w celu przywłaszczenia samochodu marki A. (...) o nr rej. (...) o wartości 7.000 zł, czym działał na szkodę G. S. i M. S., tj. występku z art. 278 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 278 § 1 k.k. wymierzył mu karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności,

II. uznał oskarżonego T. K. winnym tego, że w dniu 11 czerwca 2013 r. w J. woj. (...) kierował samochodem marki A. (...) o nr rej. (...) w ruchu lądowym, znajdując się w stanie nietrzeźwości wynoszącym 0,80 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, przy czym czynu tego dopuścił się będąc uprzednio karanym za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Złotoryi z dnia 14 października 2010 r. w sprawie sygn. akt II K 567/10, tj. występku z art. 178a § 4 k.k. i za to na podstawie art. 178a § 4 k.k. wymierzył mu karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności,

III. na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. połączył orzeczone wobec oskarżonego T. K. kary pozbawienia wolności i wymierzył mu karę łączną 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,

IV. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu T. K. okres zatrzymania w dniu 11 czerwca 2013 r. przyjmując jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności jako równoważny jednemu dniowi kary pozbawienia wolności,

V. na podstawie art. 42 § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego T. K. środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 4 (czterech) lat,

VI. na podstawie art. 29 ust 1 ustawy prawo o adwokaturze zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. Ł. K. kwotę 432 zł plus 99,36 zł VAT tytułem zwrotu kosztów udzielonej obrony z urzędu,

VII. na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił oskarżonego T. K. od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych.

Apelację od powyższego wyroku wywiódł obrońca oskarżonego T. K. zaskarżając orzeczenie Sądu I instancji w pkt I i III jego części dyspozytywnej.

Skarżący wyrokowi zarzucił:

- naruszenie prawa materialnego poprzez uznanie przez sąd, iż T. K. popełnił przestępstwo kradzieży, podczas gdy materiał dowodowy zgromadzony w przedmiotowej sprawie wskazuje, że został popełniony czyn z art. 289 § 1 kk, tj. krótkotrwałe użycie pojazdu,

- naruszenie prawa procesowego tj. art. 424 § 2 kpk poprzez pominięcie w uzasadnieniu wyroku powodów, dla których sąd odmówił zastosowania nadzwyczajnego złagodzenia kary w zakresie czynu opisanego w pkt 1 części wstępnej wyroku, w sytuacji gdy pokrzywdzony pojednał się ze sprawcą,

- rażącą niewspółmierność kary poprzez jej surowość i orzeczenie kary pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania podczas gdy okoliczności sprawy uzasadniają wymierzenie kary pozbawienia wolności przy zastosowaniu nadzwyczajnego złagodzenia kary, z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.

Stawiając powyższe zarzuty obrońca oskarżonego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez:

- wymierzenie oskarżonemu kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonania oraz oddanie oskarżonego w okresie próby dozór kuratora,

ewentualnie

- uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył co następuje

Apelacja obrońcy oskarżonego jest częściowo zasadna. Przede wszystkim zarzut odnoszący się do przyjęcia przez sąd meriti, że oskarżony swoim zachowaniem zrealizował znamiona występku zaboru w celu przywłaszczenia przedmiotowego samochodu marki A. (...) stanowiącego własność G. i M. S.. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i to zarówno z wyjaśnień oskarżonego T. K., jak i zeznań pokrzywdzonego G. S. oraz świadka I. K. nie sposób wywnioskować, ze oskarżony zabierając niezamknięty samochód działał z zamiarem przywłaszczenia pojazdu. Jak sam wskazał w swoich wyjaśnieniach ( k.45-46 ) kierowany bliżej niesprecyzowanym impulsem postanowił porzucić prace i udać się do miejsca swojego zamieszkania. Skorzystał przy tym z okazji, że na placu przed magazynem znajdował się samochód, którym przyjechał pokrzywdzony G. S.. Wziął zatem przedmiotowy pojazd pojechał nim na zakupy, zatankował auto na stacji paliw, a następnie udał się do miejsca swojego zamieszkania, gdzie został zatrzymany przez policję. Z całą pewnością zatem zachowanie oskarżonego przeczy temu aby miał on zamiar dokonać zaboru w celu przywłaszczenia wspomnianego samochodu. Zachowanie takie nie daje podstaw do przyjęcia aby miał on zamiar wspomnianym samochodem rozporządzić jak właściciel. Nie sposób kwestionować w tym zakresie wywodów zawartych w apelacji obrońcy, że wykorzystanie samochodu pokrzywdzonego przez oskarżonego miało charakter wyjątkowo krótkotrwały, służyło do przemieszczenia się i w żadnej mierze nie nosiło cech dysponowania pojazdu jako rzeczą własną. W tej sytuacji zasadny jest postulat zmiany kwalifikacji prawnej przypisanego oskarżonemu czynu w pkt I części dyspozytywnej na art. 289§1k.k. przy jednoczesnej zmianie ustalenia odnoszącego się do zamiaru z jakim działał oskarżony.

Nie zasługiwała natomiast na uwzględnienie apelacja obrońcy oskarżonego w części, gdzie zarzucił on naruszenie przepisu postępowania – art. 424§1 k.p.k. poprzez niewykazanie uzasadnieniu zaskarżonego wyroku powodów dla których sąd nie skorzystał z instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary. Nieskorzystanie przez sąd meriti z możliwości nadzwyczajnego złagodzenia kary świadczy w sposób niebudzący jakichkolwiek wątpliwości, że sąd rejonowy takich okoliczności pozwalających na zastosowanie wspomnianej instytucji w realiach niniejszej sprawy się nie dopatrzył. W tej sytuacji skoro instytucja ta nie znalazła zastosowania w treści zaskarżonego wyroku sąd I instancji zatem nie był obligowany do wskazywania w jego pisemnych motywach dlaczego instytucji tej nie zastosował.

Wymierzając za przestępstwo z art.289§1 k.k. karę sąd odwoławczy miał na względzie wszelkie okoliczności sprawy i to zarówno te leżące po stronie oskarżonego ( zamiar i pobudki jego działania ), jak i te obiektywne. Na podkreślenie zasługuje, że oskarżony swoim zachowaniem nie wyrządził jakiejkolwiek szkody w majątku pokrzywdzonego. Zabrany w celu dojechania do domu samochód zatankował, a pokrzywdzony nie rości wobec niego jakichkolwiek pretensji ( oświadczenie pokrzywdzonego G. S. k.112v. ). W tej sytuacji należało uznać, że wystarczającą będzie najniższa przewidziana za przypisane mu przestępstwo kara – 3 miesięcy pozbawienia wolności.

W tej sytuacji orzeczenie o karze łącznej z pkt III części dyspozytywnej straciło moc. W związku z tym na podstawie art.85 k.k. i art. 86§1 k.k. sąd okręgowy wymierzył oskarżonemu karę łączną 4 miesięcy pozbawienia wolności . Zastosowanie pełnej absorpcji podyktowane zostało tym, że obydwu przypisanych mu przestępstw oskarżony dopuścił się w jednym czasie. A popełniając te przestępstwa kierował się w zasadzie kierując się jednym przejawem woli.

Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut rażącej surowości wymierzonej oskarżonemu kary przez niezastosowanie instytucji warunkowego zawieszenia jej wykonania. Należy w tym miejscu przypomnieć, że rażąca niewspółmierność kary w rozumieniu art.438pkt4 k.p.k. zachodzi wówczas, gdy orzeczona kara bądź suma zastosowanych kar zasadniczych i środków karnych wymierzonych przez sąd za przypisane oskarżonemu przestępstwo nie uwzględnia należycie stopnia szkodliwości społecznej czynów oraz nie realizuje w wystarczającej mierze celów kary w zakresie społecznego oddziaływania oraz celów zapobiegawczych i wychowawczych, jakie ma uczynić w stosunku do osoby skazanej. Innymi słowy, tylko wtedy można uznać, że przesłanka rażącej niewspółmierności kary jest spełniona, jeśli z punktu widzenia nie tylko sprawcy ( przy wymiarze kary łącznej w odrębnym postępowaniu – skazanego ), ale i ogółu społeczeństwa, kara jawi się jako niesprawiedliwa, zbyt drastyczna, przynosząca nadmierną dolegliwość.

Oczywistym jest, iż zmiana kary w instancji odwoławczej nie może następować w każdym przypadku, lecz wyłącznie wówczas, gdy kara orzeczona nie daje się akceptować z powodu różnicy między nią a kara sprawiedliwą, różnicy o randze zasadniczej rażącej. Taka sytuacja – w ocenie Sądu Okręgowego w niniejszej sprawie nie występuje. Oskarżony T. K. bowiem był już uprzednio wielokrotnie karany, w tym zarówno za przestępstwa przeciwko mieniu, jak i przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji ( dane o karalności k. 34 – 36 ). W tej sytuacji absolutnie brak jest jakichkolwiek okoliczności, które możnaby uznać za pozytywną prognozę w rozumieniu art.69k.k. tym bardziej, że oskarżonemu przypisano popełnienie występku z art.178a§4k.k., a przepis art. 69§4k.k. przewiduje, że w takiej sytuacji sąd może zawiesić wykonanie kary pozbawienia wolności tylko w szczególnie uzasadnionych wypadkach.

W pozostałej części zaskarżony wyrok jako słuszny należało utrzymać w mocy.

Z uwagi na ustanowienie oskarżonemu obrońcy z urzędu i jego udział w postępowaniu odwoławczym sąd okręgowy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. Ł. K. kwotę 516,60 zł. w tym 96,60 podatku od towarów i usług bowiem koszty tej obrony nie zostały opłacone ( art.29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982r. o adwokaturze ).

Względy słuszności przemawiały za zwolnieniem oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze ( art.624§1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. ).