Treść orzeczenia
Sygn. akt VI Ka 28/20
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 18 września 2020 r.
Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący – Sędzia Andrzej Tekieli
Protokolant Sylwia Piliszewska
przy udziale prokurator Prokuratury Rejonowej w J.: J. Ł. po rozpoznaniu w dniu 18 września 2020 r. sprawy A. S. ur. (...) w K.
s. Z., J. z domu C.
oskarżonej z art. 157 § 2 k.k. i inne
z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonej
od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze
z dnia 27 listopada 2019 r. sygn. akt II K 1929/18
I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonej A. S.;
II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. G. L. kwotę
516,60 złotych w tym 96,60 złotych podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej obrony oskarżonej z urzędu w postępowaniu odwoławczym;
III. zwalnia oskarżoną od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa.
Uzasadnienie
Formularz UK 2
Sygnatura akt
Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:
1. CZĘŚĆ WSTĘPNA
1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji
Wyrok Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z 27 listopada 2019r., sygn. akt II K 1929/18
1.2. Podmiot wnoszący apelację
☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego
☐ oskarżyciel posiłkowy
☐ oskarżyciel prywatny
☒ obrońca oskarżonego
☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego
☐ inny
1.3. Granice zaskarżenia
1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia
☒ na korzyść
☐ na niekorzyść
☒ w całości
☐ w części
☐
co do winy
☐
co do kary
☐
co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia
1.3.2. Podniesione zarzuty
Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji
☒
art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu
☐
art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu
☒
art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia
☒
art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia
☐
art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka
☐
☐
brak zarzutów
1.4. Wnioski
☐
uchylenie
☒
zmiana
1. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy
2.1. Ustalenie faktów
2.1.1. Fakty uznane za udowodnione
Lp.
Oskarżony
Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi
Dowód
Numer karty
2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione
Lp.
Oskarżony
Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi
Dowód
Numer karty
2.2. Ocena dowodów
2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów
Lp. faktu z pkt 2.1.1
Dowód
Zwięźle o powodach uznania dowodu
2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)
Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2
Dowód
Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu
3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków
Lp.
Zarzut
1. Obraza przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść wyroku, tj. art. 7 k.p.k. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w postaci:
a. zeznań świadków w osobach I. W., W. W. oraz E. T. poprzez przyjęcie, że z zeznań powyższych osób wynikało, że oskarżona uderzyła córkę I. S. powodując u niej krwiak uda lewego o średnicy 1cm w sytuacji, gdy świadkowie nie widzieli bezpośrednio zdarzenia, a wiedzę o nim czerpali z relacji B. S. i G. S.;
b. zeznań świadków w osobach B. S. i G. S. poprzez przyznanie im waloru wiarygodności w zakresie w jakim twierdzili, że oskarżona uderzyła córkę I. S. powodując u niej krwiak uda lewego średnicy 1 cm, podczas gdy świadkowie ci pozostawali w silnym konflikcie z oskarżoną, toteż ich zeznania nie stanowiły wiarygodnego dowodu;
c. zeznań świadka I. S. w zakresie w jakim małoletnia twierdziła, że oskarżona spowodowała u niej krwiak uda lewego średnicy 1 cm, w sytuacji gdy z opinii sądowo-psychologicznych dotyczących małoletniej wynikało, iż jej zeznania należy traktować z dużą ostrożnością, albowiem posiada ona skłonność do konfabulacji i powielania twierdzeń osób, które stanowią dla niej autorytet, tj. ojca i babci, a w konsekwencji
2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który mógł mieć wpływ na jego treść poprzez uznanie, że oskarżona swoim zachowaniem wypełniła znamiona czynu z art. 157 § 2 k.k.
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
3. Obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonej poprzez uznanie, że swoim zachowaniem wypełniła znamiona czynu z art. 157 § 2 k.k., tj. spowodowała u pokrzywdzonej małoletniej I. S. lekki uszczerbek na zdrowiu, podczas gdy zachowanie oskarżonej polegające na uderzeniu pokrzywdzonej, stanowiło ścigany z oskarżenia prywatnego czyn z art. 217 § 1 k.k., tj. naruszenie nietykalności cielesnej.
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny
Ad. 1 i 2
Sąd Odwoławczy podziela stanowisko Sądu I instancji zawarte w pisemnych motywach wydanego orzeczenia w którym wyczerpująco dokonuje on oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym wiarygodności zeznań świadków, które z jednej strony nie pozwoliły na przypisanie oskarżonej zarzucanego jej czynu z art. 207 § 1 k.k., z drugiej zaś strony dawały powody do przyjęcia, iż oskarżona dopuściła się wobec córki I. S. występku z art. 157 § 2 k.k. Chociaż istotnie I. W., W. W. oraz E. T. nie były bezpośrednimi świadkami uderzenia pokrzywdzonej przez A. S., to zeznania ich w korelacji z pozostałymi wskazanymi przez Sąd Rejonowy dowodami, tj. opinią biegłego z zakresu chirurgii oraz zeznaniami dzielnicowego P. W. pozwalają na przyjęcie, iż oskarżona dopuściła się przypisanego jej czynu z art. 157 § 2 k.k. Samo zaś negatywne nastawienie B. S. i G. S. do osoby oskarżonej – wobec treści powołanych wyżej dowodów – nie jest wystarczające, aby kwestionować wiarygodność złożonych przez nich zeznań w zakresie, w jakim twierdzili oni, iż to oskarżona uderzyła I. S., powodując u niej powstanie krwiaka o średnicy 1 cm na lewym udzie. Podkreślić bowiem należy, iż Sąd I instancji miał na względzie konflikt pomiędzy A. S. a jej mężem i teściową, co znajduje swój wyraz w uzasadnieniu wyroku chociażby w rozważaniach dotyczących zarzucanego oskarżonej znęcania się nad córkami czy wydzielania im jedzenia. Podobnie oceniając zeznania I. S. Sąd I instancji miał na względzie treść wydanej w stosunku do pokrzywdzonej opinii sądowo-psychiatrycznej, mając świadomość wpływu, jaki wywierają na dziewczynkę jej ojciec i babcia. Mimo to za wiarygodne uznać należy twierdzenia pokrzywdzonej, iż obrażenia na jej lewym udzie w postaci krwiaka o średnicy 1 cm powstały w wyniku uderzenia przez jej matkę. W ocenie Sądu Odwoławczego Sąd I instancji dokonał bardzo dokładnej i wnikliwej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, oceniając go zgodnie z dyrektywami art. 7 k.p.k. z uwzględnieniem zasad wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego. Szczególnie Sąd Rejonowy miał na względzie konflikt pomiędzy A. S. i B. S., mając na uwadze toczącą się pomiędzy nimi sprawę rozwodową i walkę o przyznanie wyłącznej opieki nad dziećmi. Dzięki tej dokładnej i swobodnej (a nie dowolnej, jak zarzucał skarżący) oraz całościowej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Sąd Rejonowy zmodyfikował opis i kwalifikację prawną przypisanego A. S. czynu w stosunku do zarzutu zawartego w akcie oskarżenia prawidłowo ustalając, iż swoim zachowaniem wyczerpała ona znamiona czynu z art. 157 § 2 k.k.
Ad. 3
Jako że oskarżona swoim zachowaniem spowodowała u pokrzywdzonej I. S. obrażenia w postaci krwiaka o średnicy 1cm na lewym udzie, co skutkowało rozstrojem jej zdrowia na okres poniżej 7 dni, Sąd I instancji prawidłowo zakwalifikował przypisany oskarżonej czyn jako występek z art. 157 § 2 k.k. Powoływane przez skarżącego stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w wyroku z dnia 9 września 1969r., sygn. akt V KRN 106/69 , którym to Sąd Najwyższy dokonuje rozróżnienia, kiedy dany czyn może być zakwalifikowany jako naruszenie nietykalności cielesnej, a kiedy jako spowodowanie lekkiego uszkodzenia ciała, w ocenie Sądu Odwoławczego potwierdza prawidłową kwalifikację prawną tego czynu przyjętą przez Sąd Rejonowy. Wbrew stanowisku skarżącego, krwiak na lewym udzie pokrzywdzonej który biegły określił na ślad 2-3 dniowy (k. 19), a który nadal miał średnicę 1 cm (początkowo zatem mógł być większy) nie może być uznany za „nieznaczny i przemijający ślad np. w postaci niewielkiego i krótkotrwałego zasinienia”.
Wniosek
1. Uniewinnienie oskarżonej od popełnienia zarzucanego jej czynu z art. 157 § 2 k.k.
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
2. Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez uznanie, iż oskarżona swoim zachowaniem wypełniła znamiona czynu z art. 217 § 1 k.k. oraz umorzenie postępowania wobec braku skargi uprawnionego oskarżyciela.
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.
Ad. 1.
Odnosząc się do powyższych rozważań dotyczących dokonanej przez Sąd I instancji prawidłowej i zgodnej z wymogami art. 7 k.p.k. oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, którą to ocenę Sąd Odwoławczy aprobuje stwierdzić należy, iż w badanej sprawie brak jest podstaw do uniewinnienia A. S. od popełnienia przypisanego jej czynu z art. 157 § 2 k.k.
Ad. 2.
W realiach przedmiotowej sprawy Sąd Odwoławczy nie znalazł podstaw, aby zmienić kwalifikację prawną czynu przypisanego oskarżonej A. S. zaskarżonym wyrokiem.
4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU
1.
Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności
5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO
5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji
1.
Przedmiot utrzymania w mocy
Sąd Odwoławczy w całości utrzymał w mocy zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 27 listopada 2019 r. w sprawie II K 1929/18.
Zwięźle o powodach utrzymania w mocy
Sąd Odwoławczy nie uwzględnił zarzutów podniesionych w apelacji wywiedzionej przez obrońcę oskarżonej i podzielił stanowisko Sądu I instancji, nie było również konieczności ingerowania w wydane orzeczenie z urzędu.
5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji
1.
Przedmiot i zakres zmiany
Zwięźle o powodach zmiany
5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji
5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia
1.1.
Zwięźle o powodach uchylenia
2.1.
Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości
Zwięźle o powodach uchylenia
3.1.
Konieczność umorzenia postępowania
Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia
4.1.
Zwięźle o powodach uchylenia
5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania
5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Przytoczyć okoliczności
1. Koszty Procesu
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Przytoczyć okoliczności
II
III
Sąd Odwoławczy na podstawie art. art. 29 ust. 1 ustawy Prawo o adwokaturze zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. G. L. kwotę po 516,60 złotych, w tym 96,60 złotych tytułem podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej obrony oskarżonej z urzędu w postępowaniu odwoławczym. Wysokość zasądzonej kwoty Sąd ustalił na podstawie § 17 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu. Powołane przepisy określają stawkę minimalną za obronę przed sądem okręgowym jako drugą instancją, która wynosi 420 zł, którą to kwotę uzupełniono o 96,60 zł tytułem podatku od towarów i usług.
Ponadto na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. Sąd Odwoławczy zwolnił oskarżoną od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa.
6. PODPIS
1.3. Granice zaskarżenia
Kolejny numer załącznika
Podmiot wnoszący apelację
obrońca oskarżonej A. S.
Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja przypisanie oskarżonej sprawstwa w zakresie czynu z art. 157 § 2 k.k.
1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia
☒ na korzyść
☐ na niekorzyść
☒ w całości
☐ w części
☐
co do winy
☐
co do kary
☐
co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia
1.3.2. Podniesione zarzuty
Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji
☒
art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu
☐
art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu
☒
art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia
☒
art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia
☐
art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka
☐
☐
brak zarzutów
1.4. Wnioski
☐
uchylenie
☒
zmiana