Treść orzeczenia
Warszawa, dnia 14 grudnia 2017 r.
Sygn. akt VI Ka 1033/15
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :
Przewodniczący: SSO Małgorzata Bańkowska (spr.)
Sędziowie: SO Ludmiła Tułaczko
SO Marek Wojnar
Protokolant: p.o. protokolanta sądowego Katarzyna Pawelec
przy udziale prokuratora Józefa Gacka po rozpoznaniu dnia 14 grudnia 2017 r. sprawy A. L. syna M. i T. ur. (...) w N. oskarżonego o przestępstwa z art. 224 § 2 kk, art. 226 § 1 kk, art. 222 § 1 kk w zb. z art. 157 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk na skutek apelacji wniesionych przez prokuratora, oskarżonego i obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Legionowie z dnia 26 maja 2015 r. sygn. akt II K 1402/13
1. uzupełnia opis czynu z pkt I komparycji wyroku o stwierdzenie, że celem oskarżonego było zmuszenie funkcjonariusza policji do zaniechania prawnej czynności służbowej;
2. ustala, iż oskarżony dopuścił się popełnienia przypisanych mu czynów w warunkach art. 31 § 1 kk;
3. uchyla zaskarżony wyrok i na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 kpk postępowanie umarza;
4. na podstawie art. 93 a § 1 pkt 4 kk i art. 93 b § 1 kk i art. 93 c pkt 1 kk orzeka wobec oskarżonego środek zabezpieczający w postaci umieszczenia go w zakładzie psychiatrycznym;
5. wydatkami postępowania w sprawie obciąża Skarb Państwa;
6. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. K. M. kwotę 1136,52 zł tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu w instancji odwoławczej wraz z podatkiem VAT.
SSO Ludmiła Tułaczko SSO Małgorzata Bańkowska SSO Marek Wojnar
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy zważył, co następuje. Apelacje oskarżonego A. L. oraz jego obrońcy nie zasługują na uwzględnienie. Zasadnym natomiast jest zarzut zawarty w apelacji prokuratora.
W ocenie sądu okręgowego argumentacja zaprezentowana przez A. L. i jego obrońcę stanowi wyłącznie próbę niczym nie popartej polemiki z prawidłowymi ustaleniami sądu I instancji.
Nie sposób bowiem zgodzić się z twierdzeniami, iż sąd rejonowy, dokonując ustaleń faktycznych stanowiących podstawę wyroku, dopuścił się jakiegokolwiek błędu uznając, że oskarżony popełnił zarzucane mu czyny.
Wyjaśnienia A. L. pozostają w oczywistej sprzeczności z wiarygodnymi zeznaniami świadków W. F. i R. C. oraz pokrzywdzonego Ł. G., którzy uczestniczyli w interwencji w dniu 16 października 2013 r. Dodatkowo należy podnieść, że świadkowie ci są funkcjonariuszami straży miejskiej i policji, osobami obcymi dla oskarżonego i nie mieli powodu, aby bezpodstawnie oskarżać A. L. o czyny, których nie popełnił.
Należy w tym miejscu wskazać iż zawarty w komparycji zaskarżonego wyroku opis czynu zarzucanego oskarżonemu w pkt. I nie zawierał wszystkich ustawowych znamion przestępstwa z art. 224 § 2 kk, w związku z czym tak sformułowany nie mógł stanowić podstawy odpowiedzialności karnej. Z tego też względu sąd odwoławczy uzupełnił wskazany opis czynu poprzez stwierdzenie, iż celem oskarżonego było zmuszenie funkcjonariusza policji do zaniechania prawnej czynności służbowej.
W toku postępowania odwoławczego oskarżony A. L. złożył do akt sprawy zaświadczenie, z którego wynikało, iż został hospitalizowany w (...) Centrum (...) w D. (k. 397). Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy został także uzupełniony o opinię psychiatryczną, która została przesłana do akt sprawy VI Kzw 836/15 (k. 398-401).
Mając na uwadze istotne rozbieżności pomiędzy wydaną w toku postępowania przygotowawczego w niniejszej sprawie opinią sądowo – psychiatryczną z dnia 25 listopada 2013 r. (k. 106-108), a wspomnianą wyżej opinią innego biegłego psychiatry (pochodzącą z prowadzonego w innej sprawie postępowania wykonawczego), dotyczące oceny stanu zdrowia psychicznego A. L. oraz zdolności rozpoznawania przez niego znaczenia jego czynów, sąd okręgowy z urzędu postanowił o dopuszczeniu dowodu z kolejnej opinii sądowo – psychiatrycznej, celem jednoznacznego rozstrzygnięcia tych rozbieżności.
Wykonując postanowienie sądu okręgowego biegli psychiatrzy stwierdzili, że w przypadku oskarżonego niezbędne jest przeprowadzenie pogłębionej diagnostyki i skierowanie go na obserwację psychiatryczną w warunkach szpitalnych oraz przeprowadzenie w jej trakcie badania psychologicznego.
Kompleksowa opinia sądowo – psychiatryczna, rozszerzona o opinię biegłego psychologa została wydana po przeprowadzeniu w dniach od 15.03.2016 r. do 13.04.2016 r. obserwacji sądowo - psychiatrycznej A. L. (k. 478-486v.). Opinia ta w sposób jednoznaczny wykazała, iż oskarżony cierpi na chorobę psychiczną w postaci schizofrenii, a w czasie inkryminowanego zdarzenia nie był w stanie rozpoznać znaczenia swoich czynów oraz pokierować swoim postępowaniem.
W związku z otrzymaną podczas rozprawy odwoławczej w dniu 17 stycznia 2017 r. informacją, iż oskarżony ponownie został hospitalizowany w (...) Centrum (...), sąd okręgowy zlecił biegłym wydanie uzupełniającej opinii pisemnej celem stwierdzenia, czy w przypadku umorzenia postępowania koniecznym byłoby zastosowanie wobec A. L. środka zabezpieczającego w postaci umieszczenia go w szpitalu psychiatrycznym - celem zapobieżenia ponownemu popełnieniu przez niego przestępstwa.
W dniu 28 lutego 2017 r. biegli psychiatrzy oraz psycholog wydali uzupełniającą opinię sądowo – psychiatryczną, w której zgodnie uznali, że ze względu na złą współpracę oskarżonego w leczeniu ambulatoryjnym, a także powtarzające się zachowania agresywne, istnieje wysokie ryzyko nawrotu psychozy. Biegli wskazali również, iż niezbędnym w przypadku oskarżonego jest zastosowanie wobec A. L. środka zabezpieczającego, opisanego w treści art. 93a § 1 pkt. 4 kk (k. 692-693).
Podczas rozprawy odwoławczej w dniu 14 grudnia 2017 r., w ramach ustnej opinii uzupełniającej biegli stwierdzili, iż pomimo podjęcia przez A. L. leczenia ambulatoryjnego w dalszym ciągu widzą konieczność jego internacji, która jednakże powinna być wykonywana w warunkach oddziału rehabilitacji psychiatrycznej. Obecna, ambulatoryjna forma leczenia oskarżonego jest niewystarczająca, ponieważ w ocenie biegłych została niejako wymuszona toczącym się postępowaniem karnym i po jego zakończeniu w każdej chwili może zostać przez A. L. przerwana. Internacja pozwoli natomiast na wdrożenie, oprócz leczenia farmakologicznego, różnych form psychoterapii, które umożliwią oskarżonemu uzyskanie pełnego wglądu w chorobę i zapewnią realną poprawę jego stanu zdrowia, który dodatkowo w warunkach szpitalnych będzie stale kontrolowany.
Wobec przedstawionego wyżej, konsekwentnego stanowiska biegłych psychiatrów i psychologa, sąd okręgowy nie znalazł podstaw do przeprowadzenia kolejnych dowodów z zeznań świadków wskazanych przez obrońcę oskarżonego, albowiem powołani przez sąd odwoławczy biegli jednoznacznie wskazali, że w sytuacji A. L. prowadzona w trybie ambulatoryjnym terapia farmakologiczna jest niewystarczająca, albowiem wymaga ona wsparcia psychoterapią, która może być skutecznie przeprowadzona jedynie w warunkach szpitalnych.
Sąd odwoławczy oddalił także wniosek obrońcy o przeprowadzenie dowodu z kolejnej opinii biegłych psychiatrów. Obrońca nie wykazał bowiem, że dotychczasowa opinia (będąca następstwem obserwacji sądowo – psychiatrycznej oskarżonego) jest niepełna lub niejasna. Przywołana przez obrońcę opinia biegłych S. F. i K. W. – której wnioski wskazują, iż A. L. może być leczony ambulatoryjnie – z uwagi na datę jej wydania nie uwzględniała agresywnego zachowania oskarżonego w dniu 13 stycznia 2017 r. (stwierdzonego znajdującą się w aktach sprawy dokumentacją medyczną). Należy zatem uznać, że przytaczane przez obrońcę wnioski tej opinii są w realiach niniejszej sprawy nieaktualne.
Mając zatem na względzie opisane wyżej okoliczności, a także wskazane opinie biegłych z zakresu psychiatrii i psychologii, sąd okręgowy ustalił, iż A. L. dopuścił się popełnienia zarzucanych mu czynów w warunkach zniesionej zdolności do rozpoznania ich znaczenia lub pokierowania swoim postępowaniem, w rozumieniu art. 31 § 1 kk. Powyższe implikowało konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku i umorzenia postępowania, na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 kpk.
Sąd odwoławczy również, na podstawie art. 93a § 1 pkt 4 kk, art. 93b § 1 kk i art. 93c pkt 1 kk, orzekł umieszczenie A. L. w odpowiednim zakładzie psychiatrycznym, tytułem środka zabezpieczającego - uznając zastosowanie tego środka za konieczne dla zapobieżenia popełnieniu przez niego kolejnych czynów zabronionych.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji.
SSO Ludmiła Tułaczko SSO Małgorzata Bańkowska SSO Marek Wojnar