Treść orzeczenia
Sygn. akt VI Gz 322/14
Postanowienie
Dnia 31 grudnia 2014 r.
Sąd Okręgowy w Rzeszowie VI Wydział Gospodarczy
w składzie następującym:
Przewodniczący: SSO Andrzej Borucki
SO Beata Hass Kloc SO Anna Harmata (spr.) po rozpoznaniu w dniu 31 grudnia 2014 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa A. W. przeciwko (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp.k. w R. o zapłatę na skutek zażalenia powoda na postanowienie Sądu Rejonowego w Tarnobrzegu V Wydziału Gospodarczego z dnia 14 listopada 2014 r., sygn. akt V GC 433/14 postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę przekazać do dalszego prowadzenia Sądowi Rejonowemu w Tarnobrzegu Wydziałowi V Gospodarczemu, pozostawiając temu Sądowi rozstrzygniecie o kosztach postępowania zażaleniowego.
Uzasadnienie
Sąd Rejonowy w Tarnobrzegu zaskarżonym postanowieniem stwierdził swą niewłaściwość miejscową i sprawę przekazał do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Tarnowie, stwierdzając w uzasadnieniu, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy brak uzasadnienia dla przyjęcia, że obie strony zawarły umowę prorogacyjną, skoro w aktach brak umowy podpisanej przez obie strony.
Brak ponadto uzasadnienia dla przyjęcia, że pozwany wyraził zgodę na zapłatę świadczenia należnego powodowi z tytułu wykonania transportu w miejscowości będącej siedzibą powódki. Ponieważ pozwana spółka ma siedzibę w R. na zasadzie art. 30 kpc powództwo, zdaniem Sądu Rejonowego, należało wytoczyć wg. miejsca jej siedziby.
Sąd Okręgowy zważył co następuje
Zażalenie powoda jest uzasadnione.
Choć zasadnie Sąd Rejonowy wskazał, że nie został wykazany w sprawie fakt zawarcia umowy prorogacyjnej, jak również, że jednostronne wskazanie przez wierzyciela w dokumencie rozliczeniowym miejsca płatności na określony rachunek bankowy – nie przesądza tej właściwości, to jednak nie uwzględnił on, iż z treści art. 454 §1 kc wynika, że jeżeli miejsce spełnienia świadczenia nie jest oznaczone ani nie wynika z właściwości zobowiązania – świadczenie powinno być spełnione w miejscu, gdzie w chwili powstania zobowiązania dłużnik miał zamieszkanie lub siedzibę, a świadczenie pieniężne powinno być spełnione w miejscu zamieszkania lub siedzibie wierzyciela w chwili jego spełnienia. Wielokrotnie w judykaturze podkreślano, że określone w art. 454 § 2 kc miejsce spełnienia świadczenia (związanego z przedsiębiorstwem dłużnika lub wierzyciela) należy rozumieć w ten sposób, że świadczenie pieniężne powinno być spełnione w zasadzie w miejscu zamieszkania lub siedzibie wierzyciela – tak m.in SN w postanowieniach z dnia 8.11.1991r. sygn. II CO 16/91, oraz z 13.11.2007r. sygn. III Co 17/07.
Przyjęty natomiast w redakcji art. 34 kpc, na który powołał się powód uzasadniając właściwość miejscową Sądu w Tarnobrzegu łącznik w postaci „miejsca wykonania umowy” należy określać według przepisów prawa materialnego, a więc także art. 454 kc. Przy ustalaniu właściwości Sądu znaczenie może mieć zarówno miejsce wykonania umowy jako całości, jak też wykonanie poszczególnych zobowiązań z niej wynikających – czyli jak w niniejszym przypadku zapłata kwoty pieniężnej.
Reasumując, w świetle powołanych przez powoda przepisów, a więc zarówno art. 454 kc jak i 34 kpc siedziba wierzyciela wskazuje na właściwość Sądu Rejonowego w Tarnobrzegu, co skutkowało uchyleniem zaskarżonego postanowienia i przekazaniem sprawy do dalszego prowadzenia temuż Sądowi, stosowanie do art. 386 § 1 kpc w zw. z art. 397 § 2 kpc.