Treść orzeczenia
Sygn. akt VI Gz 260/17
Postanowienie
Dnia 19 stycznia 2018 r.
Sąd Okręgowy w Toruniu Wydział VI Gospodarczy
w składzie następującym:
Przewodniczący SSO Joanna Rusińska (spr.)
Sędziowie SO Małgorzata Bartczak – Sobierajska, SO Zbigniew Krepski
po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2018r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A. S. o ogłoszenie upadłości na skutek zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 28 września 2017r., sygn. akt V GU 175/17 postanawia oddalić zażalenie Małgorzata Bartczak – Sobierajska Joanna Rusińska Zbigniew Krepski
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 28 września 2017 r. Sąd Rejonowy w Toruniu oddalił wniosek A. S. o ogłoszenie jego upadłości, uznając, że zaciągając zobowiązanie kredytowe w 2009 r. w kwocie 42.105,26 zł oraz w kwocie 45.000 zł, przy istniejącym już zadłużenia z tytułu nakazu zapłaty wydanego przez Sąd Okręgowy w Poznaniu w dniu 12 maja 1999 r., dłużnik zwiększył swój stopień niewypłacalności wskutek rażącego niedbalstwa. W tej sytuacji zaistniała negatywna przesłanka dla ogłoszenia upadłości osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej z art. 491 4 ust.1 p.u.
Wnioskodawca w zażaleniu, zarzucił Sądowi Rejonowemu naruszenie art. 233 § 1 k.p.c., błąd w ustaleniach faktycznych i naruszenie art. art.491 ( 4) ust.1 p.u. oraz wniósł o dopuszczenie dowodu z akt sprawy wskazanej w uzasadnieniu zażalenia oraz pism kierowanych przez wnioskodawcę do Banku (...)w 2012 r., na okoliczność działań mających na celu spłatę zobowiązań.
W oparciu o takie zarzuty i wnioski, skarżący domagał się zmiany zaskarżonego postanowienie poprzez ogłoszenie jego upadłości jako osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje
Zażalenie jest bezzasadne.
Sąd Okręgowy uznał, że może przyjąć za własne ustalenia faktyczne, dokonane przez Sąd I instancji. W istotnym dla rozstrzygnięcia zakresie ustalenia te są zgodne z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, a jego ocena, wbrew zarzutom skarżącego, odpowiada treści art. 233 § 1 k.p.c. i mieści się w określonych w nim granicach swobodnej oceny wiarygodności i mocy dowodowej całości materiału dowodowego. Ustalenia te są ponadto wystarczające do dokonania oceny zasadności zażalenia. Tym samym zbędne jest ich powtarzanie.
Wnioskowany w zażaleniu dowód z akta innej sprawy nie jest znany procedurze cywilnej. Skarżący nie wskazał konkretnych dokumentów ani nawet sygnatury akt, w związku z czym w tym zakresie jego wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.
Pozostałe wnioski dowodowe były spóźnione, ponieważ skarżący nie uzasadnił konieczności powołania dowód z pism kierowanych do Banku już w 2012 r., dopiero w apelacji (art. 368 § 1 pkt 4 i art. 381 k.p.c.). Niezależnie od tego pisma kierowane do Banku nie wpływają na odmienną ocenę działań dłużnika przy zaciąganiu zobowiązań kredytowych, niż przyjął Sąd Rejonowy w kontekście art. 491 4 ust.1 p.u.
Fakt, iż wnioskodawca jest dłużnikiem solidarnym nie neguje obowiązku spłaty przez niego całego zobowiązania wobec wierzyciela z nakazu zapłaty (art. 366 § 1 k.c.). Natomiast okoliczność, iż wnioskodawca mający znaczne zadłużenie, wynikające z prawomocnego nakazu zapłaty (egzekucja w tym zakresie prowadzona była jeszcze co najmniej w 2013 r.), zaciąga dalsze zobowiązania, bez gwarancji spłaty dotychczasowego zadłużenia, świadczy o rażącym niedbalstwie dłużnika, o jakim mówi art. 491 4 ust.1 p.u. Taka konstatacja - mająca oparcie w materiale dowodowym sprawy - jest wystarczająca dla uznania, że były podstawy do oddalenia wniosku o ogłoszenie upadłości osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej. Nie wpływa na odmienną ocenę to, że wnioskodawca zaciągnął kredyt partycypując w kosztach remontu domu, w którym mieszka.
Częściowa spłata zobowiązań kredytowanych i chęć spłaty zobowiązań przez dłużnika, pomimo braku realnych możliwości, także nie wpływa na uwzględnienie wniosku o ogłoszenie upadłości.
Ratio legis art. 491 4 ust.1 p.u. należy upatrywać w powstrzymaniu się od takich zachowań przez dłużnika, którymi wpędza się on w spiralę pogłębiającego się nadmiernego zadłużenia. Przykładem takiego zachowania jest zaciąganie nowych zobowiązań o znacznej wartości w stosunku do dochodów dłużnika w sytuacji, gdy nie spłaca już wcześniejszych zobowiązań.
Skoro taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie, to prawidłowość zastosowania art. 491 4 ust.1 p.u. przez sąd upadłościowy nie budzi zastrzeżeń.
Z tych względów, na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 35 i art. 491 2 ust.1 p.u., orzeczono, jak w sentencji.
Małgorzata Bartczak – Sobierajska Joanna Rusińska Zbigniew Krepski
(...)
(...)
(...)
(...)
(...)