descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt VI GC 25/15

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 30 marca 2015r.

Sąd Okręgowy w Rzeszowie VI Wydział Gospodarczy

w składzie następującym:

Przewodniczący: SSO Beata Hass-Kloc

Protokolant: st. sekr. sądowy Joanna Kościak

o zwolnienie od kosztów sądowych

III. zasądza od pozwanego (...) S.A. w R. na rzecz powoda (...) - Niemcy kwotę 33.626,06 EUR (słownie: trzydzieści trzy tysiące sześćset dwadzieścia sześć euro 6/100) z ustawowymi odsetkami od dnia 09 lipca 2012 r. do dnia zapłaty,

IV. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 10.804,00 zł (słownie: dziesięć tysięcy osiemset cztery złote) tytułem kosztów procesu, w tym kwotę 3.617,00 zł (słownie: trzy tysiące sześćset siedemnaście złotych) tytułem kosztów zastępstwa procesowego,

V. oddala wniosek powoda o nadanie wyrokowi rygoru natychmiastowej wykonalności.

Uzasadnienie

wyroku z dnia 30 marca 2015r.

Pozwem z dnia 23 grudnia 2014r. powód (...) w Niemczech wniósł o zasądzenie od pozwanego (...) S.A. w R., nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym kwoty 33.626,06 euro wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 09.07.2012r do dnia zapłaty oraz kosztów procesu.

W uzasadnieniu podał, iż pozwany zlecił mu wykonanie usługi montażu , demontażu i najmu rusztowań na obiekcie budowy elektrowni w Holandii. Powód wykonał przedmiotowe usługi. W związku z narastającymi zobowiązaniami strony zawarły porozumienie w którym uznał dług, zobowiązując się do spłaty całego zadłużenia , które na ten dzień wynosiło 75.026,06 euro bez odsetek. Pozwana zobowiązała się spłacić swój dług w miesięcznych ratach po 6.900,00 euro od dnia 06.01.2012r . Do dnia wniesienia pozwu pozwany zapłacił kwotę

41.400,00 euro , a pozwany po dniu 30.05.2012r zaprzestał spłacania długu. Mimo wezwania do zapłaty pozwany nie uregulował pozostałej należności.

W dniu 30 grudnia 2014r. Sąd Okręgowy Sąd Gospodarczy w R. wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym.

Od powyższego nakazu zapłaty pozwany wniósł sprzeciw ( k- 39-41) w którym zaskarżył go w całości. Wniósł o uchylenie nakazu zapłaty, odrzucenie względnie oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda kosztów postępowania według norm przepisanych. Pozwany zarzucił:

- brak jurysdykcji krajowej sądu. Powołał art. 5 ust 1 lit. a i b Rozporządzenia Rady nr 44/2001 uznając, że w razie sporu sądem właściwym do rozpoznania sporów będzie sąd miejsca siedziby strony powodowej; wskazując przy tym art. 1099 kpc jako podstawę odrzucenia pozwu.

- brak wykazania uprawnienia do umocowania dla pełnomocnika powoda,

- zarzut nie wykazania podstawy prawnej żądania,

- zarzut przedawnienia skoro porozumienie zostało podpisane w 2011r .

Pismem z dnia 17 lutego 2015r ( k- 55-60 ) powód podtrzymał dotychczasowe żądania, wnioski oraz twierdzenia. Odnosząc się do zarzutu pozwanego dotyczącego braku jurysdykcji krajowej wskazał ,iż zastosowanie będzie miał art. 2 -4 rozporządzenia Rady UE nr 44/2001 z dnia 22.12.2000r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Powód (...) w Niemczech prowadzi działalność gospodarczą. Powód w związku z zapytaniem pozwanego o wykonanie określonej usługi wystosował w dniu 06.06.2011r do pozwanego ofertę na wykonanie rusztowań dla elektrowni E.oraz dodatkową ofertę w zakresie wykonania wież schodowych jako uzupełnienie pierwotnej oferty. Pozwany pismem z dnia 08.06.2011r złożył zamówienie odpowiadające w/w ofertom, zaś powód wykazał je w całości.

Dowody: odpis z rejestru handlowego powoda ( k. 10-18 ); odpis z KRS pozwanego ( k. 19 - 20); oferta z dnia 06.06.2011r k- 22, oferta dodatkowo k- 24, zamówienie k- 26 ).

W dniu 12.12.2011 strony zawarły porozumienie, na wniosek pozwanego zawarty w piśmie z dnia 12.12.2011r mocą którego pozwany potwierdził możliwość spłaty zadłużenia w wysokości 75.026,06 euro brutto. Oświadczył, że to zadłużenie zostanie uregulowane w miesięcznych ratach po 6.900,00 euro począwszy od dnia 06.01.2012 do 5-ego każdego miesiąca. Niezapłacona część należności wraz z odsetkami będzie płatna natychmiast , jeżeli pozwany będzie zalegał z jedną ratą w całości lub części dłużej niż 3 dni.

Dowody: porozumienie z dnia 12.12.2011r. ( k. 28 ); pismo pozwanego z dnia 12.12.2011r. ( k. 30 ) ).

W dniu 18.12.2012r powód wezwał pozwanego o zapłatę kwoty 33.626,06 euro wraz z odsetkami, albowiem od miesiąca czerwca 2012r pozwany zaprzestał spłacać należności wynikające z w/w porozumienia .

Dowód: wezwanie do zapłaty k- 31.

Sąd dał wiarę dowodom w postaci dokumentów przedłożonych przez strony niniejszego postępowania, albowiem nie budzą w ocenie Sądu żadnych wątpliwości. Nie były nadto kwestionowane przez strony.

Sąd Okręgowy mając na uwadze powyższe zważył co następuje

Na wstępie należy odnieść się do zarzutu pozwanego dotyczącego braku jurysdykcji tutejszego sądu. W tym zakresie Sąd podziela w pełni stanowisko powoda co do kwestii dotyczących jurysdykcji. Problematyka jurysdykcji uregulowana jest rozporządzeniem Rady ( WE ) Nr 44/2001 z dnia 22.12.2000r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych ( Dz. U. UE L.01.12.1 ). Zasadą generalną wynikającą z art. 2 w/w rozporządzenia jest to, iż osoby mające miejsce zamieszkania na terytorium Państwa Członkowskiego mogą być pozywane, niezależnie od ich obywatelstwa, przed Sądy Państwa Członkowskiego ( por. postanowienie SA w Białymstoku z dnia 28.11.2007r., I Acz 878/07, OSAB 2007/3-4/43 ). Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 11.10.2007r., C 98/06, Lex nr 319485 wskazał, iż jurysdykcja, o której mowa w art. 2 w/w rozporządzenia, to znaczy jurysdykcja sądów państwa członkowskiego, na którego terytorium pozwany ma siedzibę lub miejsce zamieszkania, ma charakter zasady ogólnej, a powyższe rozporządzenie tylko tytułem odstępstwa od tej zasady przewiduje szczególne przepisy jurysdykcyjne w enumeratywnie wymienionych przypadkach, w których pozwany może lub musi, w zależności od sprawy, zostać pozwany przed sąd innego państwa członkowskiego. Wspomniane przepisy jurysdykcyjne należy interpretować w sposób ścisły, a wykładnia wykraczająca poza przypadki wyraźnie przewidziane w rozporządzeniu nr 44/2001 nie jest dozwolona. W art. 5-7 przewidziane są wypadki jurysdykcji szczególnej i stanowią one odstępstwo do zasady jurysdykcji państwa członkowskiego w którym pozwany ma miejsce zamieszkania. W przypadkach objętych jurysdykcjami szczególnymi

( przemiennymi) powód ma jednak wybór między sądem jurysdykcji ogólnej , a sądem jurysdykcji szczególnej ( A. Wróbel , Stosowanie prawa Unii Europejskiej , Bibliotek Sądowa, wyd. Zakamycze 2005, str 497). Brak jest zatem ,w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy do przyjęcia, iż tutejszy sąd jest niewłaściwy do rozpoznania przedmiotowego sporu.

Z tych też względów Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku pozwanego o odrzucenie pozwu , a co za tym idzie orzekł jak w sentencji postanowienia ( pkt I wyroku ) ,po myśli powołanych wyżej przepisów oraz art. 1099 kpc.

Jeśli chodzi o przedawnienie roszczenia powoda to należy zauważyć ,ze w/w porozumieniu zawartym w dniu 12.12.2011r pozwany uznał swój dług i na jego podstawie dokonywał zapłaty należności wynikających z niego na warunkach tam wskazanych do dnia 30.05.2012r.

W związku z tym ocenę niniejszego należy rozpocząć od tego ,że uznanie roszczenia może być dokonane w trzech różnych formach: jako uznanie właściwe, ugoda lub uznanie niewłaściwe. Pierwsze stanowi nieuregulowaną odrębnie umowę ustalającą co do zasady i zakresu istnienie albo nieistnienie jakiegoś stosunku prawnego, drugie stanowi także umowę, z tym że jest to umowa regulowana i różni się od uznania właściwego tym, że samo istnienie lub nieistnienie stosunku prawnego nie jest kwestionowane, a istnieje jedynie niepewność co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Trzecią formą jest uznanie niewłaściwe, które można określić jako przyznanie przez dłużnika wobec wierzyciela istnienia długu.

Sens instytucji uznania roszczenia polega na tym, że dłużnik zapewnia wierzyciela o wykonaniu zobowiązania. Uznanie jest więc przejawem lojalności dłużnika, w stosunku do wierzyciela i zapobiega wytaczaniu niepotrzebnych procesów.

Jeśli chodzi zaś o uznanie niewłaściwe roszczenia to polega ono na tym, że dłużnik nie składa wprawdzie wyraźnego oświadczenia o uznaniu roszczenia, lecz na podstawie objawów jego zachowania kontrahent może zasadnie przyjmować, że dłużnik ma świadomość ciążącego na nim zobowiązania i ma zamiar dobrowolnego spełnienia świadczenia ( tak wyrok SN z dnia 11.08.2011r., I CSK 703/10, Lex nr 898249 ). Powszechnie zatem przyjmuje się, że oświadczenie tego rodzaju może przybrać postać zarówno wyraźną jak i dorozumianą.

W doktrynie oraz orzecznictwie jako przykład uznania niewłaściwego wymienia się min. oświadczenie stwierdzające istnienie długu, zapłatę odsetek, prośbę o odroczenie terminu płatności lub jej rozłożenia na raty, prośbę o zwolnienie z długu ( zob. W. Bryl, w: Komentarz KC, t. I, 1972, str. 289; Z. Klafkowski, Przedawnienie. Str. 206; J. Ignatowicz, w: System, t. I, wyd. II, str. 836; System Prawa Prywatnego pod. Red. Z. Radwańskiego, t. II, 2002, str. 616/2 ).

W niniejszej sprawie mamy do czynienia z uznaniem właściwym , które doprowadziło do przerwy biegu przedawnienia w dniu zawarcia przedmiotowego porozumienia tj. 12.12.2011r i trwało do momentu jego wykonywania przez pozwanego tj, zapłaty w dniu 30.05.2012r raty wynikającej z tegoż porozumienia.

Pozwany nie przedłożył , ani nie zaoferował żadnego dowodu który by podważał wiarygodność w/w porozumienia oraz istnienie i wysokość wskazanej tam wierzytelności ; szczególnie ,że na jego podstawie pozwany regulował należności i to na jego wniosek doszło do jego zawarcia ( k-30).

Mając na uwadze ,że strony zawarły umowę nienazwaną zawierającą elementy umowy o usługi, umowy najmu, dostawy ( art. 353 1 kc ) należało przyjąć ,że okres przedawnienia dla roszczenia powoda zgłoszonego w pozwie wynosi 3 lata ( art.118 – jako odnoszący się do roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej ) , a co za tym idzie na tle powyższych okoliczności nie uległo ono przedawnieniu ( data wniesienia pozwu – 23.12.2014r –data stempla pocztowego k-39).

Z tych też względów na podstawie powołanych wyżej przepisów orzeczono jak w pkt III wyroku zasądzając odsetki po myśli art. 481 kc w zw. z art. 359 pr 1,2 kc .

Sąd oddalił wniosek pozwanego o zwolnienie od kosztów sadowych z uwagi na fakt , iż składając go w sprzeciwie od nakazu zapłaty pozwany nie naprowadził żadnych szczegółowych okoliczności na jego uzasadnienie , a poza tym na tym etapie postępowania pozwany nie był zobligowany do ponoszenia żadnych kosztów sądowych w obronie swych praw przed sądem ( pkt II wyroku).

Sąd oddalił wniosek powoda o nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności, gdyż uznał, że nie zachodzą przesłanki do jego orzekania wskazane w art. 333 par.1 pkt. 2, par 3 kpc.

O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 98 par 1 , 99 kpc i 108 kpc.