descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt VI GC 190/13

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 26 czerwca 2013 r.

Sąd Okręgowy w Rzeszowie VI Wydział Gospodarczy

w składzie następującym:

Przewodniczący: SSO Beata Hass-Kloc

Protokolant: st. sekr. sądowy Joanna Kościak

Uzasadnienie

wyroku z dnia 26 czerwca 2013r

Powód (...) Sp. z o.o. w Ł. wniósł pozew przeciwko R. K. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą (...) .H. (...) o zapłatę kwoty 163.256,51 zł z ustawowymi odsetkami od kwot i terminów tam wskazanych.

W uzasadnieniu powyższego podał ,że pozwany zakupił u niego owoce suszone , które odebrał bez żadnych zastrzeżeń. Mimo wezwania do zapłaty należności za zakupiony towar ich nie uregulował.

Pozwany R. K. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą (...) .H. (...) w wniesionym sprzeciwie ( k- 32-33) od nakazu zapłaty z dnia 14 maja 2013r wydanym w postępowaniu upominawczym ( k- 29) wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie kosztów procesu zarzucając jedynie ,że powód nie może być stroną w niniejszym postępowaniu, albowiem wierzytelność dochodzona w niniejszym procesie została sprzedana na podstawie umowy factoringu.

Powód w odpowiedzi na powyższe w piśmie procesowym z dnia 24.06.2013r (k- 45-46) podtrzymał swoje żądanie stwierdzając, że zawarł z (...) Bank (...) S.A. umowę factoringu niewłaściwego i nastąpił powrotny przelew finansowanych wierzytelności. Podniósł, iż uzyskał w/w banku informację o braku dochodzenia przez bank przedmiotowych należności od pozwanego.

Sąd ustalił , następujący stan faktyczny :

Powód i pozwany są przedsiębiorcami ( dowód: odpis z KRS powoda

k- 6-11, zaświadczenie z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej k- 25).

Pozwany w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej zakupił u powoda towar w postaci suszonych owoców za łączną kwotę 163.256,51 zł brutto. Pozwany przedmiotowy towar odebrał i potwierdził to bez żadnych zastrzeżeń dostarczenie mu przedmiotowych owoców na listach przewozowych . Na tej podstawie powód wystawił następujące faktury VAT: numer (...) z dnia 05.03.2013r , numer (...) z dnia 12.03.2013r, numer (...) z dnia 07.03.2013r, numer (...) z dnia 21.03.2013r, numer (...) z dnia 11.03.2013r . Jednocześnie zostały wystawione listy przewozowe o numerach: (...) (k-14), (...) ( k- 16), (...)

(k- 19) i bez numeru z dnia 09.03.2013 (k- 21) , które zostały podpisane przez pozwanego odnośnie potwierdzenia odbioru towaru wskazanego w danym liście przewozowym( dowód: faktury VAT k- 12,15,17,22,20,listy przewozowe

k- 13-14,16,18-19,21). W dniu 15.04.2013r ( k- 23) powód skierował do pozwanego pisemne ostateczne przed sądowe wezwanie o zapłatę kwot objętych w/w fakturami, wnosząc o ich uregulowania w terminie 5 dni od dnia otrzymania niniejszego wezwania (dowód: wezwanie do zapłaty wraz

z potwierdzeniem jego doręczenia k- 23-24).

W dniu 17.12.2012r powód zawarł z (...) Bank (...) S.A. umowę factoringu nr (...). Na jej podstawie wierzytelność przysługująca powodowi wobec pozwanego została przelana na rzecz w/w banku. Na jej podstawie bank wypłacił powodowi zaliczkę w kwocie 146.403,12 zł stanowiącą 80% wierzytelności wynikających z faktur nr numer (...)

z dnia 05.03.2013r, numer (...) z dnia 12.03.2013r, numer (...)

z dnia 07.03.2013r, numer (...) z dnia 21.03.2013r, numer (...) z dnia 11.03.2013r oraz z faktury o numerze (...) z dnia 07.02.2013r , która nie jest objęta żądaniem niniejszego pozwu. W związku z nieuregulowaniem przez pozwanego należności z w/w faktur powód dokonał zwrotu otrzymanych zaliczek i nastąpił powrotny przelew wierzytelności o czym Raiffeisen Bank poinformował powoda pismem z dnia 24.06.2013r( dowód: umowa factoringu

z załącznikami k- 47-61, oświadczenie o powrotnym przelewie finansowych wierzytelności z dnia 24.06.2013r k- 62, bilans otwarcia powoda za okres od 01.01.2013r do 30.06.2013r k- 63, wyciąg powoda dot. nierozliczonych dokumentów z dnia 24.06.2013r k- 64 ).

W ocenie Sądu przedstawione przez strony dowody w postaci

dokumentów prywatnych nie budziły żadnych wątpliwości co swej

prawdziwości i w tym zakresie nie były kwestionowane przez strony.

Sąd uznał je w całości jako wiarygodne i ocenił przez pryzmat przesłanek

art. 227 kpc w zw. z art. 233 par 1 kpc.

Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy zważył, co następuje

Oceniając wyżej przedstawiony stan faktyczny należy stwierdzić,

że sporne między stronami było jedynie czy powód jest uprawniony do żądania

należności za sprzedany towar , skoro miał zawartą umowę factoringu

z (...) Bank (...) S.A.

Te okoliczności sprawiają , że przedmiotem poniższych rozważań Sądu musi być ocena umowy factoringu z dnia 17. 12.2012r nr (...).

Na początku należy podnieść ,że factoring jest umową na podstawie której instytucja factoringowa ( faktor) zobowiązuje się w uzgodniony sposób udzielać cyklicznego, krótkoterminowego finansowania bieżącej działalności przedsiębiorstwa drugiej strony ( faktoranta ) oraz na stałych zasadach świadczyć na jego rzecz kompleksowe usługi zarządzania wierzytelnościami i kontroli płynności na rachunku obrotów bieżących.

Jak wynika natomiast z treści w/w umowy factoringu oraz załącznika nr 1 w postaci szczegółowych warunków umowy factoringu strony zawarły umowę factoringu niewłaściwego. W przypadku zaś factoringu niewłaściwego faktor nie przyjmuje na siebie ryzyka niewypłacalności dłużników faktoranta , co oznacza że dokonuje inkasa należności wprawdzie w imieniu własnym , ale na rzecz i rachunek swego klienta fatoringowego z równoczesnym zarachowaniem uzyskanej kwoty na poczet zwrotu pożyczki ,albo kredytu udzielonego w celu krótkoterminowego sfinansowania jego bieżącej działalności. W ten sposób faktor zyskuje wobec swego kontrahenta uprzywilejowaną pozycję. W przypadku bowiem niewywiązania się dłużnika z obowiązku zapłaty ceny na wskutek niewypłacalności , wierzytelność przenoszona jest z powrotem na faktoranta , co powoduje konieczność bezpośredniego rozliczenia się przez niego z uzyskanych środków obrotowych. Odpowiedzialność faktoranta za wypłacalność dłużnika ma subsydiarny i gwarancyjny charakter , ograniczona jest do wysokości tego co otrzymał od faktora za wierzytelność oraz naliczonych odsetek ( por. System Prawa Prywatnego, Tom 9, Prawo zobowiązań – umowy nienazwane, wyd. C.H.Beck, Warszawa 2010r , str. 257,262-263).

Biorąc pod uwagę powyższe rozważania oraz treść m.in. par 2 ust 2, par 8 ust 1 załącznika nr 1 w postaci szczegółowych warunków umowy factoringowej , które na podstawie par 2 w/w umowy factoringu stanowią integralną część umowy należy przyjąć ,że powód zawarł z (...) Bank (...) S.A. umowę factoringu niewłaściwego. Dodatkowo potwierdza to oświadczenie

o powrotnym przelewie finansowanych wierzytelności zawartych w piśmie (...) Bank (...) S.A. z dnia 24.06.2013r ( k-62).

Z tych też względów mając na uwadze ,że pozwany nie wykazał , aby wbrew powyższemu Raiffeisen Bank (...) dochodził od niego przedmiotowych należności, czemu zaprzecza powód (k- 46) należało powództwo uwzględnić po myśli art. 353 1 kc. W zakresie odsetek orzeczono po myśli art.481 kc.

Orzeczenie o kosztach procesu znajduje uzasadnienie w art. 98 kpc , art. 99 kpc i art. 108 kpc.

Zarządzenie:

- odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć pełn. pozwanego,

- kal.14 dni.