descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt VW 3441/16

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 14 lutego 2017 r.

Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie V Wydział Karny

w składzie:

Przewodniczący SSR Klaudia Miłek

Protokolant: Paulina Kowalczyk

obwinionej o to ,że

w bliżej nieokreślonym czasie jednak nie wcześniej niż w dniu 04 listopada 2015 roku i nie później niż w dniu 10 listopada 2015 roku działając wspólnie i w porozumieniu z W. Z. dokonała umyślnego zniszczenia mienia należącego do pokrzywdzonego T. E. w postaci banneru reklamowego oraz słupków ogrodzeniowych usytuowanych na działkach ewidencyjnych (...) z obrębu 2-03-05 położnych w W. u zbiegu ulic (...), przy czym wartość wyrządzonej szkody nie przekracza równowartości 1/4 minimalnego wynagrodzenia za pracę

tj. o czyn z art. 124 § 1 k.w.

3) M. M. ur. dnia (...)

obwinionego o to , że

w listopadzie 2015 roku podżegał W. Z. i H. K. do wyrządzenia pokrzywdzonemu T. E. szkody poprzez zniszczenie należącego do pokrzywdzonego mienia w postaci banneru reklamowego oraz słupków ogrodzeniowych usytuowanych na działkach ewidencyjnych (...) z obrębu 2-03-05 położnych w W. u zbiegu ulic (...), w konsekwencji czego W. Z. oraz H. K. mieli się dopuścić w bliżej nieokreślonym czasie, jednak nie wcześniej niż w dniu 04 listopada 2015 roku i nie później niż w dniu 10 listopada 2015 roku zniszczenia w/w mienia przy czym wartość wyrządzonej szkody nie przekracza równowartości 1/4 minimalnego wynagrodzenia za pracę

tj. o czyn z art. 12 k.w. w zw. z art. 124 § 1 i 3 k.w.

Orzeka

I. Obwinionego W. Z. uniewinnia od popełnienia zarzucanego mu czynu .

II. Obwinioną H. K. uniewinnia od popełnienia zarzucanego jej czynu.

III. Obwinionego M. M. uniewinnia od popełnienia zarzucanego mu czynu.

IV. Koszty postępowania przejmuje na rachunek Skarbu Państwa.

Uzasadnienie

Na podstawie zebranego w sprawie i ujawnionego na rozprawie materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W listopadzie 2015 roku T. E. był posiadaczem działki ewidencyjnej nr (...) (podział 16/1 i 16/2) z obrębu 2-03-05 w W.- D. O., mieszczącej się przy skrzyżowaniu ulicy (...).

Wyrokiem z dnia 29 maja 2013 roku Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie, nakazał W. Z. i H. K., aby przywrócili T. E. utracone posiadanie nieruchomości gruntowej, stanowiącej działkę ewidencyjną nr (...), z obrębu 2-03-05, położonej w W. u zbiegu ulicy (...), poprzez usuniecie płotu postawionego przez nich od strony ulicy (...), w terminie 7 dni od uprawomocnienia się niniejszego wyroku i zakazuje pozwanym blokowania powodowi i jego klientom przejścia i przejazdu do wskazanej nieruchomości i ustawienia tam jakichkolwiek przedmiotów będących własnością pozwanych.

W październiku 2015 roku na wzmiankowanej działce znajdującej się w posiadaniu T. E. znajdował się wykonany z materiału baner, którego mocowania w dniu 24 października 2015 roku zostały uszkodzone. Sprawcy szkody nie zostali ujawnieni, a postępowanie w tym przedmiocie zostało umorzone postanowieniem z dnia 30 października 2015 roku.

W dniach pomiędzy 5 a 10 listopada 2015 roku T. E. ustawił na wzmiankowanej działce szklany baner z napisem „W.-sprze” wraz z numerem telefonu o wartości rynkowej baneru - 240 złotych. Dnia 10 listopada przedmiotowy baner został wyrwany z ziemi i przeniesiony kilka metrów dalej. Ktoś uderzył w niego kamieniem. Nadto dnia 5 listopada 2015 roku doszło do zniszczenia umieszczonych na analizowanej działce trzech wybetonowanych słupków. Sprawcy powyższych działań nie zostali ujawnieni.

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie:

notatki urzędowej (k. 30, 40, 97, 110, 171-172), protokołu oględzin miejsca (k. 31-36v.), opinii biegłego sądowego (k. 44-46),kserokopii postanowienia o umorzeniu postępowania (K. 47), protokołu ustnego przyjęcia zawiadomienia o przestępstwie (k. 54-56) kserokopii wyroku z dnia 29 maja 2013 roku z uzasadnieniem (k. 61-72), protokołu oględzin rzeczy (k.73-74), opinii biegłego sądowego (k. 85-87), kserokopii postanowienia o umorzeniu dochodzenia (k. 88), dokumentacji fotograficznej (k.75-82), kserokopii notatników służbowych (k. 173-178), wyroku SO w Warszawie z dnia 31 października 2014 roku w sprawie o sygn.. V Ca 7/14, wyjaśnień W. Z. (k. 103, 126), wyjaśnień H. K. (k. 105, 126-127), wyjaśnień M. M. (k. 127), częściowo zeznań T. E. (k. 23-25, 127-129), zeznań Z. N. (k. 138-139, 191), zeznań R. S. (k. 192-193), zeznań M. C. (k. 193).

Obwiniony W. Z. dnia 5 lutego 2016 roku podał, iż widział jak przedmiotowy baner leżał na ziemi, ale nie on dokonał jego zerwania, nie wie czy byli jacyś świadkowie zdarzenia. (k. 103) Przesłuchany na rozprawie w dniu 6 października 2016 roku stwierdził, że nie wie o co chodzi w sprawie i nie ma nic do powiedzenia. Zaznaczył, że ciągle jest oskarżany przez pana E.. (k. 126) Obwiniony wyjaśnił, że w dniu zdarzenia był z panią H. K. obok działki pokrzywdzonego, gdyż mieszka na działce sąsiadującej (k. 192).

Obwiniona H. K. dnia 8 lutego podała, że widziała baner z płachty, zawieszony na metalowych linach, ona nigdy nie przewróciła tego banneru i nie wie, kto mógł to zrobić (k. 105). Przesłuchiwania na rozprawie w dniu 6 października 2016 roku nie przyznała się do zarzucanego jej czynu, wskazała, że pan E. o wszystko ją oskarża, ona zaś nie zerwała żadnego baneru, na działce przebywała do października. Obwiniona widziała kawałek płachty z napisem, może zerwała go wichura, ale nie widziała przyzwoitego baneru. (k. 126-127)

Obwiniony M. M. przesłuchany na rozprawie dnia 6 października 2016 roku wyjaśnił, iż nie jest kierownikiem i nigdy nim nie był. Pan E. wziął sobie go za tarczę do nękania. Obwiniony podejrzewa, że oskarżyciel może być chory. M. M. mieszka na osiedlu domków jednorodzinnych i wskazuje, że pan E. bardzo popsuł sytuację na osiedlu. (k. 127)

Sąd uznał za wiarygodne wyjaśnienia wszystkich obwinionych, ponieważ kreowane przez nich wersje były spójne i zgodne ze sobą. Jednocześnie w toku niniejszego postępowania nie zostały przedstawione żadne dowody mogące podważyć autentyczność depozycji W. Z., H. K. i M. M..

Za wiarygodne należało uznać zeznania R. S. i M. C., gdyż świadkowie ci jako funkcjonariusze Policji nie mieli żadnego interesu w składaniu oświadczeń niezasadnie korzystnych czy obciążających.

Sąd obdarzył walorem wiarygodności zeznania Z. N., gdyż mężczyzna ten szczerze wskazał, iż zajmował się naprawami baneru i innych podobnych urządzeń, nie był zaś świadkiem dokonanych zniszczeń.

Na zeznaniach pokrzywdzonego Sąd oparł się jedynie w części, tj. w zakresie dotyczącym okoliczności niespornych. Sąd nie dał wiary T. E. , iż to obwinieni dopuścili się zniszczenia banera i słupków znajdujących się na działce będącej w posiadaniu oskarżyciela, gdyż przeczył temu pozostały zebrany w sprawie materiał dowodowy. Sam oskarżyciel nie był naocznym świadkiem zdarzeniem, zatem Sąd uznał jego wnioski za bezpodstawne i nie znajdujące podstaw w rzeczywistości.

Sąd oparł się na opinii biegłego sądowego, gdyż dokument ten był jasny, przejrzysty, wewnętrznie spójny i logiczny. Specjalista w sposób uporządkowany przedstawił przedmiot opinii, jej cel, podstawę formalną oraz źródła informacji oraz metodę szacowania powierzchni banera. (k. 44-46)

Sąd zważył, co następuje

W. Z. i H. K. zostali obwinieni o to, że w bliżej nieokreślonym czasie, jednak nie wcześniej niż w dniu 4 listopada 2015 roku i nie później niż w dniu 10 listopada 2015 roku działając wspólnie i w porozumieniu dokonali umyślnego zniszczenia mienia należącego do pokrzywdzonego T. E. w postaci baneru reklamowego oraz słupków ogrodzeniowych usytuowanych na działkach ewidencyjnych (...) z obrębu 2-03-05 położonych w W. u zbiegu ulic (...), przy czym wartość wyrządzonej szkody nie przekracza równowartości ¼ minimalnego wynagrodzenia za pracę, tj. o czyn z art. 124 § 1 k.w.

M. M. został obwiniony o to, że w listopadzie 2015 roku podżegał W. Z. i H. K. do wyrządzenia pokrzywdzonemu T. E. szkody poprzez zniszczenia należącego do pokrzywdzonego mienia w postaci banneru reklamowego oraz słupków ogrodzeniowych usytuowanych na działkach ewidencyjnych (...) z obrębu 2-03-05 położonych w W. u zbiegu ulic (...), w konsekwencji czego W. Z. oraz H. K. mieli się dopuścić w bliżej nieokreślonym czasie, jednak nie wcześniej niż w dniu 4 listopada 2015 roku i nie później niż w dniu 10 listopada 2015 roku zniszczenia w/w mienia przy czym wartość wyrządzonej szkody nie przekracza równowartości ¼ minimalnego wynagrodzenia za pracę, tj. o czyn z art. 12 k.w. w zw. z art. 124 § 1 k.w.

Zgodnie z art. 124 § 1 k.w. kto cudzą rzecz umyślnie niszczy, uszkadza lub czyni niezdatną do użytku, jeżeli szkoda nie przekracza 1/4 minimalnego wynagrodzenia, podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny. W myśl § 2 cytowanego przepisu, usiłowanie, podżeganie i pomocnictwo są karalne.

Zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 września 2016 roku w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2017 roku od dnia 1 stycznia 2017 roku ustala się minimalne wynagrodzenie za pracę w wysokości 2 000 złotych. Tym samym dyspozycją art. 124 § 1 k.w. objęte są umyśle zniszczenia przedmiotów o wartości nie przekraczającej 500 złotych.

Przenosząc powyższe na kanwę niniejszej sprawy należało wskazać, iż Sąd uznał, że żaden z obwinionych nie dopuścił się zarzucanego mu czynu zabronionego. W pierwszej kolejności trzeba wskazać, iż w toku postępowania nie zostały zaprezentowane żadne dowody mogące świadczyć o sprawstwie obwinionych. W. Z., H. K. ani M. M. nie przyznali się do winy, każda zaś z tych osób wyraźnie stwierdziła, że nie jest sprawcą zarzucanego jej czynu. Jednocześnie żaden ze świadków: ani funkcjonariusze Policji ani Z. N., naprawiający uszkodzony baner, nie potwierdzili jakoby faktycznie byli świadkami zniszczeń dokonywanych przez obwinionych. Policjanci stwierdzili, że przyjechali na miejsce zdarzenia w momencie, gdy zniszczenia były już dokonane i nie widzieli w pobliżu uszkodzonych przedmiotów żadnych osób trzecich, które podlegałyby identyfikacji w toku postępowania. Także Z. N. podał, że w istocie naprawiał sporny baner, ale nie ma wiedzy na temat tożsamości osób, które mogły go uszkodzić.

W sprawie nie zaprezentowano żadnych innych dowodów, zarówno rzeczowych, jak osobowych, które mogłyby obalić domniemanie niewinności obejmujące W. Z., H. K. i M. M.. Jedynie oskarżyciel posiłkowy T. E. obstawał przy twierdzeniu, iż to właśnie obwinieni dokonali zniszczenia jego mienia. Twierdzenia te wywodził jednak nie z naocznych obserwacji, lecz konstruował je w oparciu o domysły i przypuszczenia. Podstawą tych oskarżeń była również narastająca między oskarżycielem a obwinionymi wzajemną niechęć związana z wcześniejszymi konfliktami między tymi osobami. W ocenie Sądu jednak okoliczność, iż w przeszłości doszło do naruszenia posiadania oskarżyciela posiłkowego, uregulowanego następnie sądownie w postępowaniu cywilnym w 2013 roku, samo w sobie, nie świadczy o tym, iż listopadzie 2015 roku to właśnie W. Z., H. K. i M. M. dokonali analizowanych zniszczeń.

Mając powyższe na uwadze Sąd rozstrzygając przedmiotową sprawę nie oparł się na twierdzeniach T. E., gdyż zeznania te miały charakter emocjonalny, stronniczy i nie poparty zdarzeniami faktycznymi, ale jedynie przypuszczeniami oskarżyciela posiłkowego, co do biegu zdarzeń, których nie był obserwatorem ani uczestnikiem.

W związku z powyższym Sąd w punkcie I, II i III wyroku uniewinnił kolejno obwinionych: W. Z., H. K. oraz M. M. od popełnienia zarzucanych im czynów.

Art. 119 k.p.w. stanowi, że do kosztów postępowania stosuje się odpowiednio przepisy art. 616, art. 617, art. 618 § 1 i 3, art. 618a-618l, art. 619 § 3, art. 623, art. 624 § 1, art. 625-627, art. 630, art. 632a, art. 633-635, art. 636 § 1 i 2, art. 637-639 i art. 641 Kodeksu postępowania karnego, przy czym wydatkami Skarbu Państwa są także wydatki ponoszone w toku czynności wyjaśniających.

Wobec powyższego Sąd przejął koszty postępowania na rachunek Skarbu Państwa.

Mając powyższe na względzie orzeczono jak w sentencji.