descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt V Ua 38/14

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 23 października 2014 r.

Sąd Okręgowy w Opolu

V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie: Przewodniczący-Sędzia SO Wojciech Sabat

Sędziowie: SO Ewa Grabińska (spr.)

SO Barbara Karpowicz

Protokolant: st.sekr.sądowy Ewa Atamańczuk

Uzasadnienie

Wnioskodawca J. O. w odwołaniu od orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w O. z dnia 9 stycznia 2014 roku, znak (...) domagał się jego zmiany i ustalenia, iż jest osobą niepełnosprawną i przyznanie mu stopnia niepełnosprawności umożliwiającego odpowiednie zatrudnienie wnioskodawcy, ze zwiększonym wymiarem urlopu, z przeznaczeniem na rehabilitację.

W uzasadnieniu odwołania wnioskodawca podniósł, iż od urodzenia ma wadę kręgosłupa, a w 1996 roku doznał złamania kręgosłupa, obecnie w dalszym ciągu odczuwa dolegliwości bólowe kręgosłupa, które nasilają się wraz z wiekiem. Jest osobą czynną zawodowo, a orzeczenie o niepełnosprawności ma mu służyć do aktywnego podjęcia rehabilitacji i zatrzymania skutków pogłębiającej się u niego choroby, gdyż dotychczas leczenie sanatoryjne musiał odbyć w ramach przysługującego mu urlopu wypoczynkowego i nie zgadza się na takie rozwiązanie.

W odpowiedzi na odwołanie Wojewódzki Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w O. wniósł o jego oddalenie podnosząc, iż obecnie nie istnieją przesłanki medyczne i psychofizyczne, które kwalifikują do orzekania, o co najmniej lekkim stopniu niepełnosprawności. Nie stwierdzono naruszenia sprawności organizmu, które powodowałoby obniżenie zdolności do pracy, w porównaniu do zdolności, jaką wykazuje osoba o podobnych kwalifikacjach z pełną sprawnością fizyczną i psychiczną, jak również nie stwierdzono występowania istotnych ograniczeń w pełnieniu ról społecznych dających się kompensować przy pomocy wyposażenia w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze lub środki techniczne. Odnosząc się do podnoszonej przez wnioskodawcę kwestii zwiększonego wymiaru urlopu wypoczynkowego, stwierdzono, iż przysługuje on osobom z ustalonym umiarkowanym lub znacznym stopniem niepełnosprawności, a obecnie nie istnieją po stronie wnioskodawcy przesłanki do orzeczenia nawet lekkiego stopnia niepełnosprawności.

Sąd I instancji ustalił następujący stan faktyczny:

J. O. ma 54 lata, z zawodu jest inżynierem transportu oraz budowy i eksploatacji pojazdów samochodowych. Od 1996 roku pracuje jako osoba nadzorująca pracę w zakładzie produkcji stolarki budowlanej. Rozpoznano u niego wadę wrodzoną kręgosłupa, dolegliwości bólowe kręgosłupa pojawiały się od 1996 roku okresowo i nie były uciążliwe, ich nasilenie nastąpiło w 2013 roku.

W styczniu 2013 roku J. O. przebył leczenie rehabilitacyjne w trybie sanatoryjnym w K.. Ponadto w okresie od 24.03.2014 r. do 04.04.2014 r. był leczony rehabilitacyjnie w trybie ambulatoryjnym. Pobiera leki z tytułu nadciśnienia. Dolegliwości bólowe odczuwa w trakcie podróży samochodem, w pozycji siedzącej oraz przy wykonywaniu czynności, jak prace ogrodowe.

W wyniku badania przeprowadzonego przez lekarza ortopedę w toku postępowania o ustalenie stopnia niepełnosprawności rozpoznano u J. O. przewlekły zespół bólowy kręgosłupa L-S z okresowymi objawami korzeniowymi. Nie stwierdzono ograniczenia w pełnieniu ról społecznych, ani obniżonej zdolności do wykonywania pracy.

Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w O. w dniu 19.11.2013 r. odmówił zaliczenia wnioskodawcy do osób niepełnosprawnych, a wyniku wniesionego pręż wnioskodawcę odwołania od tego orzeczenia, w dniu 09.01.2014 r. Wojewódzki Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w O. utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie.

W wyniku badania przeprowadzonego w dniu 14.04.2014 r. biegli sądowi ortopeda i neurolog rozpoznali u J. O. wadę rozwojową kręgosłupa na przejściu lędźwiowo-krzyżowym. Nie stwierdzili naruszenia sprawności organizmu w zakresie układu narządów ruchu oraz układu nerwowego wnioskodawcy, które mogłyby stanowić o niepełnosprawności w jakimkolwiek stopniu.

Przy powyższych ustaleniach wyrokiem z dnia 11 lipca 2014r. Sąd Rejonowy w Opolu Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oddalił odwołanie

W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, iż odwołanie wnioskodawcy nie zasługuje na uwzględnienie.

„Niepełnosprawność" - zgodnie z ustawą z dnia 27 sierpnia 1997 roku o rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 1997r. nr 123, póz. 776, z późn. zmianami) - oznacza trwałą lub okresową niezdolność do wypełniania ról społecznych z powodu stałego lub długotrwałego naruszenia sprawności organizmu, w szczególności powodującą niezdolność do pracy (art. 2 pkt. 10 ww. ustawy).

Zgodnie z treścią przepisu art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (tj.: Dz.U. z 2011 r., Nr 127, póz. 721), do lekkiego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę o naruszonej sprawności organizmu, powodującej w sposób istotny obniżenie zdolności do wykonywania pracy, w porównaniu do zdolności, jaką wykazuje osoba o podobnych kwalifikacjach zawodowych z pełną sprawnością psychiczną i fizyczną, lub mająca ograniczenia w pełnieniu ról społecznych dające się kompensować przy pomocy wyposażenia w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze lub środki techniczne. Stosownie natomiast do treści przepisu art. 4 ust. 2 ww. ustawy, do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej lub wymagającą czasowej albo częściowej pomocy innych osób w celu pełnienia ról społecznych.

W § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 roku w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (Dz.U. Nr 139 poz. 1328) ustalone zostały przesłanki, jakie uwzględnia się przy orzekaniu o stopniu niepełnosprawności osoby, która ukończyła 16 lat. Do kryteriów tych należy: zaświadczenie lekarskie zawierające opis stanu zdrowia, rozpoznanie choroby zasadniczej i chorób współistniejących potwierdzone aktualnymi wynikami badań diagnostycznych, wydane przez lekarza, pod którego opieką lekarską znajduje się osoba zainteresowana oraz inne posiadane dokumenty mogące mieć wpływ na ustalenie stopnia niepełnosprawności, ocena stanu zdrowia wystawiona przez lekarza - przewodniczącego składu orzekającego, zawierająca opis przebiegu choroby zasadniczej oraz wyniki dotychczasowego leczenia i rehabilitacji, opis badania przedmiotowego, rozpoznanie choroby zasadniczej i chorób współistniejących oraz rokowania odnośnie do przebiegu choroby, wiek, płeć, wykształcenie, zawód i posiadane kwalifikacje, możliwość całkowitego lub częściowego przywrócenia zdolności do wykonywania dotychczasowego lub innego zatrudnienia - poprzez leczenie, rehabilitację lub przekwalifikowanie zawodowe; ograniczenia występujące w samodzielnej egzystencji i uczestnictwie w życiu społecznym, możliwość poprawy funkcjonowania osoby zainteresowanej w samodzielnej egzystencji oraz w pełnieniu ról społecznych - poprzez leczenie, rehabilitację, zaopatrzenie w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze, środki techniczne, usługi opiekuńcze lub inne działania.

Z przeprowadzonego przed organami do spraw orzekania o niepełnosprawności oraz przed Sądem postępowania, w którym uwzględniono wszystkie ww. przesłanki wynika, iż J. O. nie spełnia warunków do orzeczenia stopnia niepełnosprawności.

Zważyć należy, iż opinia wydana przez biegłych sądowych ortopedę i neurologa, była w tym zakresie jednoznaczna i całkowicie zbieżna wynikami badań przeprowadzonych przez lekarzy w toku postępowania o ustalenie stopnia niepełnosprawności zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji. Z treści powyższej opinii wynika wprost, iż stan zdrowia wnioskodawcy nie pozwala na zaliczenie go do osób nawet o lekkim stopniu niepełnosprawności, z uwagi na nie stwierdzenie naruszenia sprawności organizmu w zakresie układu narządów ruchu oraz układu nerwowego wnioskodawcy, które mogłyby stanowić o niepełnosprawności w jakimkolwiek stopniu. Stwierdzona wada rozwojowa kręgosłupa i zgłaszane przez wnioskodawcę dolegliwości bólowe, które - jak wskazał wnioskodawca - nasilają się wraz z wiekiem i odczuwane są głównie podczas dłuższego przebywania w pozycjach wymuszonych — nie pozwalają obecnie na orzeczenie lekkiego stopnia niepełnosprawności. Nie stwierdzono bowiem u wnioskodawcy ograniczenia w pełnieniu ról społecznych, ani obniżonej zdolności do wykonywania pracy. Podkreślić należy, iż do lekkiego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę o naruszonej sprawności organizmu, powodującej w sposób istotny obniżenie zdolności do wykonywania pracy, w porównaniu do zdolności, jaką wykazuje osoba o podobnych kwalifikacjach zawodowych z pełną sprawnością psychiczną i fizyczną, lub mająca ograniczenia w pełnieniu ról społecznych dające się kompensować przy pomocy wyposażenia w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze lub środki techniczne. Tego rodzaju ograniczeń u wnioskodawcy nie stwierdzono. Brak również podstaw do zakwalifikowania wnioskodawcy do osób o wyższym, umiarkowanym, stopniu niepełnosprawności, z uwagi na niespełnienie ustawowych przesłanek.

W oparciu przeprowadzone badanie wnioskodawcy, a także po zapoznaniu się z całokształtem dokumentacji zgromadzonej w sprawie biegli ocenili, iż stan zdrowia wnioskodawcy odpowiada treści zaskarżonego orzeczenia i stanowisko to Sąd w pełni podziela. Trafnie zauważył pozwany w odpowiedzi na odwołanie, iż nie istnieją obecnie przesłanki medyczne i psychofizyczne, które kwalifikowałyby do orzeczenia o co najmniej lekkim stopniu niepełnosprawności. Nie stwierdzono bowiem u wnioskodawcy naruszenia sprawności organizmu, które powodowałoby obniżenie zdolności do pracy, w porównaniu do zdolności, jaką wykazuje osoba o podobnych kwalifikacjach z pełną sprawnością fizyczną i psychiczną, jak również nie stwierdzono występowania istotnych ograniczeń w pełnieniu ról społecznych dających się kompensować przy pomocy wyposażenia w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze lub środki techniczne.

Wydana w sprawie opinia biegłych sądowych ortopedy i neurologa nie budzi zastrzeżeń natury logicznej, jak i merytorycznej. Biegli dokonali oceny zdrowotnych predyspozycji wnioskodawcy nie tylko na podstawie analizy dokumentacji medycznej znajdującej się w aktach sprawy, ale przede wszystkim na podstawie wyników badań przeprowadzonych przez samych biegłych i w oparciu o posiadane wiadomości specjalne sformułowali wnioski opinii. W ocenie Sądu, wnioski te nie budzą żadnych zastrzeżeń.

Wobec powyższego, Sąd przyjął wnioski z opinii biegłych jako własne i na ich podstawie sformułował ostateczne rozstrzygnięcie w sprawie.

Zauważyć również należy, iż zastrzeżenia zgłoszone przez wnioskodawcę do przedmiotowej opinii nie zasługują na uwzględnienie. W piśmie z dnia 05.06.2014 r. wnioskodawca nie wskazał żadnych konkretnych argumentów, które pozwoliłyby na podważenie prawidłowości oceny dokonanej przez ww. biegłych. Przyznał jednocześnie, iż treść przedmiotowej opinii w zakresie przeprowadzonego wywiadu, wskazanego przez biegłych stanu badanego czy rozpoznania nie jest sporna i nie zgłosił co do tych kwestii zastrzeżeń. W toku całego postępowania wnioskodawca podkreślał natomiast, iż domaga się przyznania takiego stopnia niepełnosprawności, który pozwoliłby mu na korzystanie z leczenia rehabilitacyjnego nie kolidującego z obowiązkami zawodowymi, a jednocześnie bez konieczności wykorzystywania na ten cel urlopu wypoczynkowego. Wnioskodawca jest bowiem osobą czynną zawodowo, a orzeczenie o niepełnosprawności ma mu służyć do aktywnego podjęcia rehabilitacji w ramach dodatkowego urlopu wypoczynkowego i zmniejszonego wymiaru czasu pracy, w związku z ustaleniem odpowiedniego stopnia niepełnosprawności. Występując z tym żądaniem, wnioskodawca pomija jednak całkowicie ustawową regulację dotyczącą przesłanek warunkujących orzeczenie określonego stopnia niepełnosprawności, jak również wyniki badań jego stanu zdrowia, przeprowadzonych przez kilku lekarzy specjalistów. Jak wskazuje materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, w przypadku wnioskodawcy nie zostały spełnione przesłanki pozwalające na orzeczenie jakiegokolwiek stopnia niepełnosprawności, a stwierdzenia tego nie może zmienić subiektywne przekonanie wnioskodawcy o potrzebie przyznania mu określonego stopnia niepełnosprawności. Odnosząc się do wskazanej przez wnioskodawcę kwestii zwiększonego wymiaru urlopu wypoczynkowego, stwierdzić należy, iż przysługuje on osobom z ustalonym umiarkowanym lub znacznym stopniem niepełnosprawności, a obecnie nie istnieją po stronie wnioskodawcy przesłanki do orzeczenia nawet lekkiego stopnia niepełnosprawności.

Reasumując stwierdzić należy, iż analiza całokształtu zebranego materiału dowodowego prowadzi do wniosku, iż odwołanie wnioskodawcy w sprawie ustalenia stopnia niepełnosprawności nie jest zasadne i nie zasługiwało na uwzględnienie.

We wniesionej apelacji wnioskodawca w całości zaskarżył powyższy wyrok, zarzucając mu:

1) błędne UZASADNIENIE, błędne ustalenie stanu faktycznego, oraz błędne „zważenie" przez Sąd - co do obniżenia zdolności do wykonywania pracy oraz co do ograniczenia w pełnieniu ról społecznych, pomimo załączonych dokumentów o leczeniu Powoda,

2) nie uwzględnienie w rozpatrywanej sprawie przepisów ustawy Kodeks Pracy co do zakresu, obejmującego przepisy dot. urlopu wypoczynkowego pracowników w zestawieniu z przepisami dot. zwolnień chorobowych, leczenia; oraz w zestawieniu z ustawą o rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych, pomimo podnoszenia przez Powoda kolizji przepisów o urlopach wypoczynkowych a zwolnieniach chorobowych,

3) nie przyznanie Powodowi, o co Powód występował, ulg w mniejszym wymiarze czasu pracy i większym wymiarze urlopu wypoczynkowego, z przeznaczeniem na leczenie, rehabilitację Powoda, której to konieczności leczenia (w tym rehabilitacji) nie negowały ani poszczególne komisje lekarskie, ani biegli, ani Sąd;

4) nie rozwiązanie zaistniałego problemu (i kolizji prawnej), który wystąpił, trwa i nadal będzie występował w życiu i leczeniu Powoda.

Wskazując na powyższe, wnosił o:

1) zmianę zaskarżonego wyroku w całości oraz orzeczenie, iż powodowi przysługuje zwiększony wymiar urlopu z przeznaczeniem na rehabilitację,

2) zasądzenie od organu na rzecz Powoda kosztów procesu według norm przepisanych; ewentualnie

3) o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania,

4) o zasądzenie od organu na rzecz Powoda kosztów procesu według norm przepisanych.

Sąd Okręgowy zważył co następuje

Apelacja jest bezzasadna.

Sąd I instancji przeprowadził prawidłowe postępowanie dowodowe, właściwie ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy, nie przekraczając granic wyznaczonych dyspozycją art. 233 § 1 k.p.c., wyciągnął na tej podstawie trafne i przekonywujące wnioski oraz zastosował właściwą podstawę prawną rozstrzygnięcia i wydał wyrok odpowiadający prawu. Sąd Okręgowy podziela i uznaje za swoje ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd

I instancji. Ustalenia te znajdują oparcie w zgromadzonych dowodach, nie ulega też wątpliwości, że Sąd I instancji wziął pod rozwagę cały zaoferowany przez strony materiał dowodowy. Ustalenia te jako niewadliwe Sąd Okręgowy przyjął za własne.

Zgodnie z art. 4 ust. 2. ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 roku o rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 1997r. nr 123. poz. 776, ze zm.)

do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej lub wymagającą czasowej albo częściowej pomocy innych osób w celu pełnienia ról społecznych.

W myśl ust. 3 cyt. przepisu do lekkiego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę

o naruszonej sprawności organizmu, powodującej w sposób istotny obniżenie zdolności

do wykonywania pracy, w porównaniu do zdolności, jaką wykazuje osoba o podobnych kwalifikacjach zawodowych z pełną sprawnością psychiczną i fizyczną, lub mająca ograniczenia w pełnieniu ról społecznych dające się kompensować przy pomocy wyposażenia w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze lub środki techniczne.

Do kryteriów branych pod uwagę przy orzekaniu o stopniu niepełnosprawności osoby, która ukończyła 16 lat wymienionych § 3 ust. 2 rozporządzeniu Ministra Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 roku w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (Dz.U. z 2003r. nr 139 poz.1328) należą - zaświadczenie lekarskie zawierające opis stanu zdrowia, rozpoznanie choroby zasadniczej i chorób współistniejących potwierdzone aktualnymi wynikami badań diagnostycznych, wydane przez lekarza, pod którego opieką lekarską znajduje się osoba zainteresowana, oraz inne posiadane dokumenty mogące mieć wpływ na ustalenie stopnia niepełnosprawności; ocena stanu zdrowia wystawioną przez lekarza - przewodniczącego składu orzekającego, zawierającą opis przebiegu choroby zasadniczej oraz wyniki dotychczasowego leczenia i rehabilitacji, opis badania przedmiotowego, rozpoznanie choroby zasadniczej i chorób współistniejących oraz rokowania odnośnie do przebiegu choroby; wiek, płeć, wykształcenie, zawód i posiadane kwalifikacje; możliwość całkowitego lub częściowego przywrócenia zdolności do wykonywania dotychczasowego lub innego zatrudnienia - poprzez leczenie, rehabilitację lub przekwalifikowanie zawodowe; ograniczenia występujące w samodzielnej egzystencji i uczestnictwie w życiu społecznym; możliwość poprawy funkcjonowania osoby zainteresowanej w samodzielnej egzystencji oraz w pełnieniu ról społecznych - poprzez leczenie, rehabilitację, zaopatrzenie w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze, środki techniczne, usługi opiekuńcze lub inne działania.

W konsekwencji dla Sądu Ubezpieczeń Społecznych w sprawie z odwołania od decyzji Zespołów ds. Orzekania o Niepełnosprawności zachodzi konieczność uwzględnienia w tym zakresie wiadomości specjalnych z zakresu medycyny, a to przez dopuszczeniu dowodu z opinii biegłych sądowych lekarzy o specjalnościach odpowiednich do rodzaju stwierdzanych schorzeń.

Odnosząc się do podniesionych zarzutów wskazać należy, że Sąd orzekając w sprawie

z udziałem biegłych - co do zasady nie jest związany opinią biegłych i ocenia ją na podstawie art. 233 k.p.c. z uwzględnieniem kryteriów oceny tego rodzaju dowodu, takich jak poziom wiedzy biegłego, podstawy teoretyczne opinii sposób motywowania sformułowanego stanowiska, stopień stanowczości wyrażonych w niej ocen, zgodność z zasadami logiki i wiedzy powszechnej. Jednakże swoistość tej oceny polega na tym, że nie chodzi tu o kwestię wiarygodności, lecz o pozytywne lub negatywne uznanie wartości rozumowania zawartego

w opinii i uzasadnieniu. Uznając opinię biegłych lekarzy sądowych za wystarczającą sąd może poprzestać na tym dowodzie w sprawie i nie ma obowiązku powoływania dowodu z opinii innych biegłych lekarzy tylko dlatego, że strona uważa, iż opinia ta mogłaby być dla niej bardziej korzystna (por. m. in. wyrok sądu apelacyjnego w Białymstoku z 12.05.2009r. III AUa 270/09, OSAB 2010/1/58 i wyrok sądu apelacyjnego w Katowicach z 25.06.2009r., V ACa 139/09, LEX nr 551993).

W ocenie Sądu Okręgowego nie jest zasadny podniesiony w apelacji zarzut „błędnego uzasadnienia”, spowodowany (zdaniem wnioskodawcy) przez błędne „zważenie” przez Sąd I instancji załączonych dokumentów o jego leczeniu co do obniżenia zdolności

do wykonywania przez niego pracy oraz co do ograniczenia w pełnieniu ról społecznych.

W tym zakresie powoływał się na swoje zwolnienie chorobowe za okres od 24.03.2014r.

do 04.04.20124. (leczenie ambulatoryjne), oraz wcześniejsze leczenie sanatoryjne przebyte

w styczniu 2013r. Obie te okoliczności zostały przez Sąd I instancji ustalone, chodziło więc wnioskodawcy nie o błąd w ustaleniach faktycznych, ale o ocenę materiału dowodowego

w tym zakresie. Na tym tle podnosił w uzasadnieniu apelacji, że „czymże więc jest zwolnienie lekarskie na okres około dwóch tygodni i tak samo leczenia sanatoryjne, jak nie obniżeniem (czasowym wyłączeniem) zdolności do pracy, oraz ograniczeniem w pełnieniu ról społecznych?”.

Jak wyżej wskazano, okoliczności warunkujące stwierdzenie określonego stopnia niepełnosprawności w zakresie wymagającym wiadomości specjalnych muszą zawsze znaleźć oparcie w dowodzie z opinii biegłych posiadających odpowiednią wiedzę medyczną adekwatną do rodzaju schorzeń ubezpieczonego. Sąd w tego rodzaju sprawach nie może samodzielnie dokonać ustalenia dotyczącego stanu zdrowia i stopnia naruszenia sprawności organizmu albowiem nie może dokonywać ustaleń w kwestiach wymagających wiadomości specjalnych w oderwaniu albo z pominięciem dowodu z biegłych, nie może też – nie dopuszczając dowodu z kolejnej opinii lekarskiej – rozstrzygać wbrew przedłożonej opinii biegłych.

W świetle przedłożonej opinii biegłych ortopedy i neurologa nie ulega wątpliwości,

że u wnioskodawcy stwierdzono wadę rozwojowa kręgosłupa na przejściu lędźwiowo-krzyżowym, z powodu której od około roku wnioskodawca (jak podaje) odczuwa nasilenie dolegliwości bólowych w zakresie odcinka l-k kręgosłupa, co skutkowało wyżej wymienionym 2-krotnym leczeniem (ambulatoryjnym i rehabilitacyjnym) w krótkich odstępach czasu. Badający wnioskodawcę biegli wzięli też pod uwagę dokumentację medyczną zawartą w aktach sprawy, w szczególności załączone RTG odcinka l-k kręgosłupa z 16.01.2014 r. i RTG stawów biodrowych z 16.01.2014 r.

Opis powyższych dolegliwości nie przesądza jednak - niejako „automatycznie” -

o zakwalifikowaniu wnioskodawcy do określonego stopnia niepełnosprawności, wystarczy wskazać, że tą samą dokumentacją medyczną dysponował już uprzednio zespół lekarzy d.s. orzekania o niepełnosprawności, orzekając w przypadku wnioskodawcy o braku niepełnosprawności w rozumieniu cyt. przepisów. W dniu sporządzenia opinii biegli przeprowadzili własne badanie fizykalne wnioskodawczyni (ortopedyczne i neurologiczne), na podstawie których stwierdzili u niego jedynie wyżej opisaną wadę rozwojową kręgosłupa

z ostatnio występującymi okresowymi dolegliwościami bólowymi, jednak nie powodującą

w ich ocenie medycznej naruszenia jego sprawności w zakresie układu narządów ruchu oraz układu nerwowego wnioskodawcy, które mogłoby stanowić o niepełnosprawności. W sprawach ubezpieczeniowych dowód z opinii biegłych – z uwagi na niezbędny składnik wiadomości specjalnych – jest dowodem tego rodzaju, że nie może być zastąpiony inną czynnością dowodową ani wnioskowaniem na podstawie innych ustalonych faktów. Biegli lekarze sądowi nie wskazali w treści opinii by występowały u wnioskodawcy – zgodnie z nomenklaturą ustawy – „ograniczenia sprawności wymagającą czasowej albo częściowej pomocy innych osób w celu pełnienia ról społecznych” (analogicznie jak przy niezdolności do samodzielnej egzystencji ale w stopniu częściowym tj. przy tzw. samoobsłudze, spełnianiu podstawowych potrzeb życiowych, poruszaniu się). W konsekwencji nawet gdyby sam wnioskodawca podawał w swych zeznaniach okoliczności przeciwne, ten dowód (z przesłuchania strony) nie mógłby w omawianym zakresie zastąpić wspomnianego dowodu z opinii biegłych i prowadzić do odmiennych ustaleń.

Sąd Okręgowy podzielił na tym tle ocenę Sądu I instancji, że przedłożona w sprawie opinia jest jasna, jednoznaczna i nie budzi żadnych zastrzeżeń natury merytorycznej. Skoro więc opinia ta jest aktualnym, popartym wiedzą medyczną wiarygodnym źródłem dowodowym, to Sąd nie mógł przyjąć wniosków odmiennych niż wskazali biegli, w braku zaś zarzutów merytorycznych (z zakresu wiedzy medycznej) nie zachodziła w sprawie konieczność dalszego poszerzania postępowania dowodowego z tego tylko powodu, by któryś z kolejnych biegłych wydał w sprawie opinię podzielającą choć w części subiektywną ocenę wnioskodawcy. Przy tym sam wnioskodawca nie kwestionował merytorycznej treści tej opinii, a jedynie ocenę Sądu I instancji, że przy istniejącym schorzeniu nie stwierdzono u wnioskodawcy ograniczenia w pełnieniu ról społecznych, ani obniżonej zdolności do wykonywania pracy. Wnioskodawca myli przy tym ww. wskazane pojęcia ustawowe, subiektywnie łącząc je z czasową niezdolnością do pracy lub występującą w niektórych okresach koniecznością poddania się leczeniu czy rehabilitacji, w tym wypadku leczeniu sanatoryjnemu. Należy jednak wskazać, iż czasowa niezdolność do pracy albo czasowa potrzeba poddania się leczeniu lub rehabilitacji nie może być utożsamiana z zaistnieniem przesłanek zaliczenia danej osoby do kręgu osób niepełnosprawnych w rozumieniu powołanej wyżej ustawy, która zaliczenie do stopnia niepełnosprawności wiąże z niezdolnością do wykonywania zatrudnienia, a nie z niezdolnością do pracy. Niepełnosprawność oznacza nie tylko naruszenie sprawności organizmu, ale również utrudnienie, ograniczenie bądź niemożność wypełniania ról społecznych jako elementu uczestnictwa w życiu społecznym.

Chybiony jest też zarzut wnioskodawcy „nie uwzględnienia w rozpatrywanej sprawie przepisów ustawy Kodeks Pracy co do zakresu, obejmującego przepisy dotyczące urlopu wypoczynkowego pracowników, zestawieniu z przepisami dotyczącymi zwolnień chorobowych, leczenia oraz w zestawieniu z ustawą o rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych”, „pomimo podnoszenia przez Powoda kolizji przepisów o urlopach wypoczynkowych a zwolnieniach chorobowych”, skoro nie przyznano wnioskodawcy „ulg mniejszym wymiarze czasu pracy i większym wymiarze urlopu wypoczynkowego, z przeznaczeniem na leczenie i rehabilitację”. Po pierwsze wskazać należy, że nie zachodzi żadna kolizja przepisów kodeksu pracy i powołanej ustawy. Powoływana ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. w rozdziale czwartym zawiera regulacje dotyczące uprawnień osób niepełnosprawnych (z orzeczonym stopniem niepełnosprawności) i ich sytuacji jako pracowników, w tym m.in. odnoszące się do czasu pracy, dodatkowych przerw w pracy, uprawnień do dodatkowych zwolnień od pracy, dodatkowego urlopu. Nie są one sprzeczne z przepisami Kodeksu Pracy, lecz kształtują sytuację pracownika będącego osobą niepełnosprawną w sposób odmienny, korzystniejszy. Warunkiem stosowania tych przepisów szczególnych jest jednak zaliczenie danego ubezpieczonego do określonego stopnia niepełnosprawności, w niektórych wypadkach, jak to ma miejsce m.in. w odniesieniu do uprawnienia do dodatkowego urlopu, do znacznego lub umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, co w przypadku wnioskodawcy z opisanych wyżej przyczyn w obecnym stanie zdrowia nie wchodzi w grę.

Z tych względów Sąd Okręgowy w toku kontroli instancyjnej nie dopatrzył się uchybień Sądu I instancji czyniących apelację zasadną, z wyżej opisanych przyczyn nie uwzględnił podniesionych w niej zarzutów i w konsekwencji, wobec braku przyczyn zarówno do zmiany, jak i uchylenia wyroku Sądu I instancji oddalił apelację.

Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy na podstawie powołanych wyżej przepisów i art. 385 k.p.c. orzekł jak w sentencji wyroku.