descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt V U 1031/17

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 23 stycznia 2019 r.

Sąd Okręgowy w Opolu V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie:

SSR del. do SO Tomasz Wierzchowiec

z dnia 6 kwietnia 2017 roku

-na oryginale właściwy podpis-

Uzasadnienie

Wnioskodawca S. G. odwołał się od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. z dnia 06.04.2017r. ponownie odmawiającej wnioskodawcy prawa do rekompensaty z tytułu pracy w szczególnych warunkach.

Po ostatecznym sprecyzowaniu odwołania wnioskodawca wskazał, iż domaga się uznania okresów zatrudnienia nieuwzględnionych przez ZUS - jako okresu pracy w szczególnych warunkach i przyznania mu prawa do rekompensaty oraz zwrotu kwoty 335 zł., jako kwoty nienależnej ZUS.

Organ rentowy, w odpowiedzi na odwołanie, wniósł o jego oddalenie, podnosząc, że zarzuty wnioskodawcy są nieuzasadnione, gdyż decyzja wydana została zgodnie z obowiązującymi przepisami i brak było podstaw do przyznania wnioskodawcy prawa do rekompensaty wobec nieudowodnienia 15 lat pracy w warunkach szczególnych.

W uzasadnieniu odpowiedzi na odwołanie oraz w kolejnym piśmie procesowym z dnia 23 listopada 2017 r. organ rentowy podał, że na podstawie przedłożonej dokumentacji oraz ewentualnych ustaleń Sądu Okręgowego w Opolu, że wnioskodawcy co najwyżej można by zaliczyć 13 lat, 11 miesięcy i 29 dni okresów pracy w szczególnych warunkach z wymaganych 15 lat takiej pracy i dlatego odmówił wnioskodawcy prawa do rekompensaty.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca S. G., urodzony dn. (...), pobiera aktualnie emeryturę na podstawie decyzji z dnia 21.11.2016r. (...)

Dowód:

- decyzja w aktach ZUS – zał. do akt;

Poprzednio wnioskodawca występował wnioskiem z dn. 30.11.2010r. o przyznanie prawa do emerytury z tytułu pracy w warunkach szczególnych, który został załatwiony decyzją z dn. 12.05.2011r., gdzie organ rentowy odmówił wnioskodawcy prawa do wcześniejszej emerytury, z uwagi na to, że wnioskodawca nie wykazał 15 lat pracy w szczególnych warunkach.

Wnioskodawca odwołał się od tej decyzji do Sądu Okręgowego w Opolu, sprawa zawisła pod sygn. VU 1358/11 i wyrokiem z dn. 31.01.2012r., Sąd Okręgowy oddalił odwołanie wnioskodawcy. Apelacja wnioskodawcy od tego wyroku została oddalona wyrokiem Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dn. 25.07.2012r. – sygn. akt III A Ua 639/12.

Dowód:

- dokumenty w aktach ZUS tom II – zał. do akt;

- dokumenty i orzeczenia w aktach tut. Sądu sygn. VU 1358/11 – zał. do akt;

Rozpatrując kolejny wniosek wnioskodawcy organ rentowy uznał, jak poprzednio, że wnioskodawca nie jest członkiem OFE i jego ogólny staż ubezpieczeniowy na dzień 01.01.1999r. wynosi 28 lat, 11 miesięcy i 14 dni okresów składkowych i nieskładkowych i również, jak poprzednio, ZUS uwzględnił wnioskodawcy 10 lat, 2 miesiące i 21 dni okresów pracy w warunkach szczególnych

Uwzględnione przez ZUS okresy pracy wnioskodawcy w szczególnych warunkach to okresy zatrudnienia w:

- Zakładach (...) Spółce Akcyjnej w O. w okresie od dn. 01.01.1976r. do dn. 15.03.1980r., na stanowisku ślusarz montażowy;

- Przedsiębiorstwie (...) SA w O. w okresach: od dn. 03.07.1992r. do dn. 07.10.1992r., od dn.01.12.1992r. do dn. 22.12.1996r. i od dn. 01.01.1997r. do dn. 12.06.1998r., na stanowisku monter, przy czym wnioskodawca pracował w (...) SA od 03.09.1984r. do 30.09.1998r., ale tylko te okresy pracodawca wskazał jako okresy pracy w szczególnych warunkach;

- Zakładach (...) Sp. z o.o. w O. od dnia 09.06.1998r. do dn. 24.12.1998r. i od 5.01.1999 r. do 31.12.2000 r. na stanowisku mistrz budowy na budowie eksportowej.

Z okresów przypadających po 1991r. wyłączono okresy zasiłków chorobowych łącznie w wymiarze 3 miesiące i 23 dni.

Dowód:

- dokumenty w aktach świadczenia przedemerytalnego – zał. do akt;

- dokumenty w aktach ZUS tom II i IV – zał. do akt;

- decyzja z dn. 03.12.2013r. w tomie IV k. 27

Wyrokiem z dnia 31 lipca 2014 r. , sprawa zawisła pod sygn. VU 365/14 Sąd Okręgowy oddalił odwołanie wnioskodawcy. Apelacja wnioskodawcy od tego wyroku została oddalona wyrokiem Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dn. 14.05.2015r. – sygn. akt III A Ua 2137/14.

Dowód:

- dokumenty i orzeczenia w aktach tut. Sądu sygn. VU 365/14 – zał. do akt;

Wnioskodawca jest z zawodu technikiem mechanikiem, ze specjalnością obróbka skrawaniem.

W Przedsiębiorstwie (...) w O. wnioskodawca był zatrudniony od dn. 14.06.1980r. do dn. 30.08.1984r. w na stanowisku montera, jak wynika z umowy o pracę z dn. 13.06.1980r. i ze świadectwa pracy. W druku Rp 7 wnioskodawcy wpisano stanowisko ślusarz monter. Wnioskodawca , jak wynika z angażu z 14.10.1980r. pracował w Grupie (...), również z angażu z dn. 26.11.1980r. wynika, że pracował jako monter w (...), z kolei z pisma z dn. 07.07.1982r. wynika, że wnioskodawca pracował jako ślusarz.

Wnioskodawca początkowo, do grudnia 1980r., pracował w G. na budowie osiedla mieszkaniowego, w Grupie (...) i w trakcie tego zatrudnienia wnioskodawca nie otrzymywał dodatku z tytułu pracy w szczególnych warunkach. I. wykonywał tam prace jako podwykonawca, kładziono instalacje wodne kanalizacyjne od węzłów do budynków mieszkalnych i w budynkach mieszkalnych. Wnioskodawca twierdzi, że pracował przy kładzeniu i montażu tej instalacji w wykopach. W. P., który pracował w (...) SA jako zastępca dyrektora ds. technicznych, a potem jako wiceprezes ds. produkcji stwierdzi, że I. w budownictwie wykonywał tylko sieci wodno-kanalizacyjne, a w budynkach pracowali na praktykach uczniowie szkoły zawodowej. Z kolei J. K., który pracował w (...) jako instruktor nauki zawodu widywał wnioskodawcę na budowie w G. jako spawacza - spawał rurociągi. Świadek L. K. również potwierdzał, że wraz z wnioskodawcą krótko pracował w jednej brygadzie, w której zajmowano się spawaniem rur i to zarówno w wykopach, jak i na wysokościach. Jeżeli koniecznym było wykonanie innej pracy, to pracownicy byli kierowani do innych zadań.

Wnioskodawca przyznaje, że do pracy w głębokich wykopach został przeniesiony w grudniu 1980r. i pracował przy podłączaniu studzienek kanalizacyjnych do kielichów rur idących do bloków mieszkalnych oraz kładzeniu rurociągu instalacji cieplnej z Huty (...) do osiedla (...), rurociągi kładzione były na głębokości 80cm do 2 metrów, do etapu powyżej 1 kilometra.

Od stycznia 1982r. do stycznia 1983r. wnioskodawca pracował w Zakładzie Produkcji (...) / (...)/, jako monter i w okresie tej pracy pobierał dodatek z tytułu pracy w szczególnych warunkach.

Następnie w okresie od 01.02.1983r. do 31.12.1983r. i od 01.04.1984r. do 30.06.1984r. wnioskodawca pracował na budowach eksportowych w Czechosłowacji na stanowisku monter ślusarz w koksowni na utrzymaniu ruchu.

Do ogólnego stażu pracy wnioskodawca ma uwzględniony cały okres zatrudnienia w (...) od dn. 14.06.1980r. do dn. 30.08.1984r.

Wnioskodawca przedstawił świadectwa pracy w szczególnych warunkach z tego zakładu, a to świadectwo bez daty wystawione przez (...) SA za poświadczające, że wnioskodawca w całym okresie zatrudnienia, wykonywał prace na stanowisku montera instalacji sanitarnych - wykaz A dział V, pozycja 7 pkt 9 zał. nr 1 do Zarządzenia Nr 9 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dn. 01.08.1983r. oraz świadectwo z dn. 29.02.2009r. wystawione przez Syndyka Masy Upadłościowej , za cały okres zatrudnienia, poświadczające, że wnioskodawca wykonywał roboty wodno-kanalizacyjne oraz budowę rurociągów w głębokich wykopach na stanowisku montera instalacji sanitarnych i grzewczych – wykaz A dział V, pozycja 7 pkt 9 zał. nr 1 do Zarządzenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dn. 01.08.1983r.

Dowód:

- dokumenty w aktach osobowych wnioskodawcy z (...) zał. do akt;

- druk Rp 7 zaświadczenie o zatrudnieniu i wynagrodzeniu akt emerytalnych;

- ustalenia Sądu w sprawach VU1358/11, VU 772/13, VU 365/14

Jeżeli chodzi o zatrudnienie wnioskodawcy w Przedsiębiorstwie (...) S.A. w O. to, jak ustalono w poprzednim postępowaniu, i jak wynika to z przedłożonej dokumentacji, wnioskodawca pracował tam od 03.09.1984r. do 30.09.1998r.

W trakcie zatrudnienia w (...) S.A. wnioskodawca i pozostali pracownicy wielokrotnie świadczyli pracę w godzinach nadliczbowych.

Z tym, że jak wynika ze świadectwa pracy z dn. 26.11.2010r. wnioskodawca pracował na tej budowie eksportowej od 05.01.1987r. do 30.09.1988r., potem jako ślusarz do 31.01.1989r., a od 01.02.1989r. do 02.07.1991r. – mistrz zaplecza, od 03.07.1992r. do 07.10.1992r. – monter kotłów na budowie w Holandii i od 08.10.1992r. do 30.09.1998r. – monter kotłów.

Okres pracy jako monter kotłów, w okresie jej faktycznego świadczenia a to od dn. 03.07.1992r. do dn. 07.10.1992r., od dn.01.12.1992r. do dn. 22.12.1996r. i od dn. 01.01.1997r. do dn. 12.06.1998r., pracodawca ujął w świadectwie pracy w szczególnych warunkach i ten okres został uwzględniony przez ZUS.

Dowód:

- dokumenty i orzeczenia z uzasadnieniami w aktach tut. Sądu VU1358/11, VU 772/13, VU 365/14,

- dokumenty w aktach osobowych wnioskodawcy z (...) SA – zał. do akt;

- dokumenty w aktach ZUS, a to: świadectwo pracy z dnia 01.10.1998r. k. 15 - II tom, świadectwo pracy ogólne z dnia 26.11.2010r. k. 158 - II tom, świadectwo wykonywania prac w szczególnych warunkach z dnia 26.11.2010r. k. 160 - II tom – zał. do akt;

- wyjaśnienia wnioskodawcy k. 79

Sąd zważył, co następuje

Odwołanie wnioskodawcy S. G. nie jest zasadne i nie może być uwzględnione.

W niniejszej sprawie sporne pozostawało to, czy odwołujący spełnił warunki niezbędne do nabycia prawa do rekompensaty, o której mowa w art. 21 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych (Dz.U. z 2017 r. poz. 664).

Rozstrzygając niniejszą kwestię należy w pierwszej kolejności podkreślić, iż zgodnie z art. 2 ust. 5 ustawy o emeryturach pomostowych rekompensata to odszkodowanie za utratę możliwości nabycia prawa do wcześniejszej emerytury z tytułu pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze dla osób, które nie nabędą prawa do emerytury pomostowej. Celem rekompensaty jest więc łagodzenie skutków utraty możliwości przejścia na emeryturę z tytułu pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Jego realizacja polega na zwiększeniu podstawy wymiaru emerytury z FUS, do której osoba uprawniona nabyła prawo po osiągnięciu powszechnego wieku emerytalnego ( wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 31 marca 2016 r., III AUa 1889/15, LEX nr 2011106).

Reguły uzyskania zdefiniowanej wyżej rekompensaty zostały określone

w art. 21 ust. 1 ustawy o emeryturach pomostowych, zgodnie z którym rekompensata przysługuje ubezpieczonemu, jeżeli ma okres pracy w szczególnych warunkach lub

w szczególnym charakterze w rozumieniu przepisów ustawy o emeryturach i rentach

z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, wynoszący co najmniej 15 lat. Natomiast

w myśl ust. 2 cytowanego przepisu rekompensata nie przysługuje osobie, która nabyła prawo do emerytury na podstawie przepisów ustawy emerytalnej.

Jak wynika z powyższych przepisów przesłankami uprawniającymi do rekompensaty są:

1. utrata przez ubezpieczonego możliwości przejścia na emeryturę we wcześniejszym wieku emerytalnym w związku z wygaśnięciem po dniu 31 grudnia 2008 roku – w stosunku do ubezpieczonych urodzonych po dniu 31 grudnia 1948 roku, a przed dniem 1 stycznia 1969 roku - podstawy prawnej przewidującej takie uprawnienie,

2. niespełnienie przez ubezpieczonego warunków uprawniających go do emerytury pomostowej na zasadach wynikających z przepisów o emeryturach pomostowych,

3. legitymowanie się przez ubezpieczonego co najmniej 15 letnim okresem pracy w warunkach szczególnych lub pracy w szczególnym charakterze w rozumieniu przepisów ustawy emerytalnej,

4. nieuzyskanie przez ubezpieczonego prawa do emerytury według zasad przewidzianych w ustawie emerytalnej.

Zaznaczenia wymaga również, że powyższe przesłanki maja charakter kumulatywny, tj. aby móc ubiegać się o świadczenie w postaci rekompensaty przewidzianej w ustawie o emeryturach pomostowych konieczne jest jednoczesne zaistnienie przesłanek określonych w punktach 1-3, oraz nieistnienie przesłanki o charakterze negatywnym, określonej w pkt 4.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszego sporu, Sąd Okręgowy podkreśla, że z treści art. 21 ust. 2 ustawy o emeryturach pomostowych jednoznacznie wynika, iż rekompensata nie przysługuje osobie, która nabyła prawo do emerytury na podstawie ustawy z dnia z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2017 r. poz. 1383, dalej: ustawa emerytalna). Okoliczność wskazana w tym przepisie stanowi przesłankę negatywną przyznania prawa do rekompensaty, to znaczy, że zaistnienie wyrażonej w niej sytuacji uniemożliwia realizację przyznania prawa do wnioskowanego świadczenia.

Do prawidłowej interpretacji tego przepisu konieczne jest zastosowanie wykładni systemowej, która prowadzi do przepisu art. 23 ustawy emerytalnej, zgodnie z którym rekompensata przyznawana jest w formie dodatku do kapitału początkowego. Z kolei z art. 173 ust. 1 ustawy emerytalnej kapitał początkowy ustala się dla ubezpieczonych urodzonych po dniu 31 grudnia 1948 roku, za których były opłacane składki na ubezpieczanie społeczne przed dniem 1 stycznia 1999 roku. W tych okolicznościach warunek sformułowany w art. 21 ust. 1 ustawy o emeryturach pomostowych należy rozumieć w taki sposób, że rekompensata jest adresowana wyłącznie do ubezpieczonych objętych systemem emerytalnym zdefiniowanej składki, którzy przed osiągnięciem podstawowego wieku emerytalnego nie nabyli prawa do emerytury z FUS obliczanej według formuły zdefiniowanego świadczenia. Jedynie więc nabycie prawa do emerytury w obniżonym wieku emerytalnym ( np. na podstawie art. 46 w zw. z art. 32 lub 39, czy też art.184 ustawy emerytalnej) stanowi przesłankę negatywną przyznania prawa do rekompensaty, natomiast nabycie prawa do emerytury na zasadach ogólnych nie wpływa w żaden sposób na uprawnienia do emerytury ( wyrok Sadu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 5 maja 2017 r., III AUA 2047/16, LEX nr 2348605, wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 14 grudnia 2015 r., III AUA 1070/15, LEX nr 1979477).

Wnioskodawca S. G. ponownie domaga się ustalenia 15 lat pracy w warunkach szczególnych w związku z prawem do rekompensaty z tytułu pracy w szczególnych warunkach., obecnie wobec odmowy prawa do przyznania rekompensaty.

W poprzednich postępowaniu wnioskodawca, oprócz okresów zatrudnienia w szczególnych warunkach, uznanych przez organ rentowy domagał się ustalenia, iż w takich warunkach pracował również:

- od dnia 14 czerwca 1980 roku do dnia 30 sierpnia 1984 roku w Przedsiębiorstwie (...) Spółce Akcyjnej w O.,

- od dnia 3 września 1984 r. do dnia 4 stycznia 1987 r. i od dnia 5 stycznia 1987r. do dnia 30 września 1998 r. w (...) Spółce Akcyjnej w O.,

- od 5.01.1999r. do 31.12.2000r. w (...) sp. z o.o. w O..

Poza tym strony powoływały się na dowody przeprowadzone w poprzednim postępowaniu, nie domagając się powtórzenia któregokolwiek z dowodów, wobec czego Sąd uwzględnił w analizie materiału dowodowego również ówcześnie przeprowadzone dowody.

W ocenie Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do uznania, że wnioskodawca posiada wymagany przepisami wyżej cytowanymi 15 letni okres pracy w szczególnych warunkach.

Tak więc powtórzyć należy, iż od początku zatrudnienia do grudnia 1980r., wnioskodawca pracował w G. na budowie osiedla mieszkaniowego, w Grupie (...). I. wykonywał tam prace jako podwykonawca, kładziono instalacje wodne kanalizacyjne od węzłów do budynków mieszkalnych i w budynkach mieszkalnych. Wnioskodawca twierdzi, że pracował przy kładzeniu i montażu tej instalacji w wykopach. Słuchani we wcześniejszych postępowaniach świadkowie, tj. świadek W. P., który pracował w (...) SA jako zastępca dyrektora ds. technicznych, a potem jako wiceprezes ds. produkcji twierdzi, że I. w budownictwie wykonywał tylko sieci wodno-kanalizacyjne, a w budynkach pracowali na praktykach uczniowie szkoły zawodowej. Z kolei świadek J. K., który pracował w (...) jako instruktor nauki zawodu, widywał wnioskodawcę na budowie w G. jako spawacza - spawał rurociągi. W niniejszym postępowaniu świadek L. K. również potwierdzał, że wraz z wnioskodawcą krótko pracował w jednej brygadzie, w której zajmowano się spawaniem rur i to zarówno w wykopach, jak i na wysokościach. Jeżeli koniecznym było wykonanie innej pracy, to pracownicy byli kierowani do innych zadań. Świadek nie był przy tym w stanie podać dat granicznych. Przedstawione przez świadka świadectwo pracy nie potwierdza wykonywania przez świadka pracy w warunkach szczególnych (monter-spawacz).

Wnioskodawca słuchany w poprzednich postępowaniach stwierdził, że pracował jako monter, a do pracy w głębokich wykopach został przeniesiony w grudniu 1980r. i pracował wówczas przy podłączaniu studzienek kanalizacyjnych do kielichów rur idących do bloków mieszkalnych oraz kładzeniu rurociągu instalacji cieplnej z Huty (...) do osiedla (...), rurociągi kładzione były na głębokości 80cm do 2 metrów, do etapu powyżej 1 kilometra. Jednocześnie z zeznań przedstawionych wcześniej świadków wynikało, że I. miał kontrakt na prowadzenie instalacji w budynkach, skoro tam kierował uczniów szkoły zawodowej. Istotnym jest też, że wnioskodawca w angażach jest określany jako pracownik Grupy Mieszkaniowej.

Tak więc przeprowadzone nowe dowody, odnośnie tego okresu czasu nie wskazują jednoznacznie, że wnioskodawca w tym okresie pracował stale i w pełnym wymiarze czasu pracy jako monter instalacji wodno-kanalizacyjnych w głębokich wykopach albo, że był w tym okresie spawaczem w pełnym wymiarze czasu pracy.

Nadto w trakcie tego zatrudnienia wnioskodawca nie otrzymywał dodatku z tytułu pracy w szczególnych warunkach.

Następnie w okresie od 01.02.1983r. do 31.12.1983r. i od 01.04.1984r. do 30.06.1984r. wnioskodawca pracował na budowach eksportowych w Czechosłowacji na stanowisku monter ślusarz w koksowni na utrzymaniu ruchu. Powołany już świadek J. K. również był z wnioskodawcą na tym eksporcie i potwierdza, że pracowali na utrzymaniu ruchu w Hucie (...), gdzie wymieniali zużyte elementy ciągów technologicznych i wstawiali nowe.

Wątpliwości w tym zakresie – jak już wcześniej wskazywał Sąd - nie wyjaśniają świadectwa pracy w szczególnych warunkach z tego zakładu, a to świadectwo bez daty wystawione przez (...) SA poświadczające, że wnioskodawca w całym okresie zatrudnienia, wykonywał prace na stanowisku montera instalacji sanitarnych, bo takich prac na pewno nie wykonywał przez cały okres zatrudnienia ani świadectwo z dn. 29.02.2009r. wystawione przez Syndyka Masy Upadłościowej, poświadczające za cały okres zatrudnienia, że wnioskodawca wykonywał roboty wodno-kanalizacyjne oraz budowę rurociągów w głębokich wykopach na stanowisku montera instalacji sanitarnych i grzewczych, bo takich prac też nie wykonywał w całym okresie zatrudnienia i świadectwa te są niezgodne z dokumentacją pracowniczą dotyczącą zatrudnienia wnioskodawcy znajdującą się w aktach osobowych.

Konkludując, okres który teoretycznie można by uwzględnić od stycznia 1982r. do grudnia 1983r, i od kwietnia do czerwca 1984r. łącznie z okresem uwzględnionym przez ZUS nie daje 15 lat pracy w szczególnych warunkach.

Wnioskodawca w niniejszym postępowaniu ponawiając wniosek o uwzględnienie i przedstawiając nowe dowody w postaci w istocie zeznań świadka L. K. z okresu pracy w (...), powołuje się na ustalony w poprzednim postępowaniu dodatkowo okres pracy w szczególnych warunkach w (...) i ostatecznie zaliczony przez ZUS. Jednakże nawet możliwy do przyjęcia okres pracy w przedsiębiorstwie (...) to jest okres pracy w latach o stycznia 1982 r. do grudnia 1983 r. i od kwietnia 1984 r. do czerwca 1984 r. nie daje okresu 15 lat pracy w warunkach szczególnych.

Tym samym Sąd nie był uprawniony do wskazania w treści orzeczenia ewentualnie możliwych do uznania okresów pracy w warunkach szczególnych, jeżeli ich zsumowanie nie prowadzi do konieczności uznania decyzji za wadliwą.

W dalszym ciągu podkreślić należy, że wnioskodawca, mimo ciążącego na nim ciężarze dowodu, nie wskazał żadnych świadków, którzy pracowali z nim w tym okresie, dla uściślenia rodzaju wykonywanych wówczas prac, ani poświadczenia pracodawcy o charakterze tej pracy, zwłaszcza, że Sąd Apelacyjny w uzasadnieniu kolejnych orzeczeń również potwierdza co do zasady prawidłowość postępowania ZUS oraz brak istniejących dowodów mogących potwierdzić 15-letni okres pracy w warunkach szczególnych.

Reasumując wnioskodawca nie wykazał w niniejszym postępowaniu aby spełniał przesłankę pracy przez okres co najmniej 15 lat stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, wykonując prace uznane w przytoczonych przepisach jako prace w szczególnych warunkach.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz na mocy art. 477 14 § 1 k.p.c. orzekł jak w sentencji wyroku.

Jednocześnie uznając, iż wnioskodawca precyzując treść swojego roszczenia jako w istocie roszczenie o zwrot kwoty 335 zł., jako kwoty nienależnej ZUS, a tym samym bezpodstawnego wzbogacenia się ZUS – roszczenie w tym zakresie przekazał do sądu cywilnego.

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania uzasadnia treść przepisu art. 98 k.p.c., który statuuje generalną zasadę odpowiedzialności za wynik procesu, zgodnie z którą strona przegrywająca obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Na koszty te składają się między innymi koszty zastępstwa procesowego. Kierując się więc wskazaną zasadą odpowiedzialności za wynik procesu – a wnioskodawca go przegrał – Sąd o kosztach w pkt II sentencji orzekł na podstawie art. 98 k.p.c. i przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.