Treść orzeczenia
Sygn. akt V Pa 10/23
Sygn. akt V Pz 5/23
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 18 maja 2023 r.
Sąd Okręgowy w Opolu
V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący: sędzia Wojciech Sabat (spr.)
sędzia Daniel Chorązki sędzia Joanna Górka-Czerwiak
Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Hadasz – Wilkoszewska
po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2023r. w Opolu na rozprawie sprawy z powództwa U. S. przeciwko Gminnemu Zespołowi Szkół w S. przy udziale interwenienta ubocznego Gminy S. o wynagrodzenie za pracę w godzinach ponadwymiarowych na skutek apelacji pozwanego Gminnego Zespołu Szkół w S., od wyroku Sądu Rejonowego w Opolu Wydziału IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 9 grudnia 2022r. sygn. akt IV P 534/17 oddala apelację pozwanej, oddala zażalenie powódki, zasądza od pozwanego Gminnego Zespołu Szkół w S. na rzecz powódki U. S. kwotę 1125 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym. Na oryginale właściwe podpisy
Uzasadnienie
Sąd Rejonowy w Opolu zasądził w punkcie V wyroku z 29.11.2022r. od pozwanego Gminnego Zespołu Szkół w S. na rzecz powódki U. S. kwotę 532,08 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego oraz kwotę 126,63 zł tytułem zwrotu kosztów stawiennictwa pełnomocnika. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazał między innymi, że powódka pierwotnie domagała się zasądzania kwoty 21774,81 zł, a następnie ograniczyła żądanie pozwu do kwoty 12497,44 zł co stanowi cofniecie pozwu w części równoznaczne z przegraniem procesu w tym zakresie. W konsekwencji należało przyjąć, że powódka wygrała sprawę w części wynoszącej 57,39 % i zastosować przepis art. 100 k.p.c. przewidujący stosunkowe rozdzielenie kosztów.
We wniesionym zażaleniu powódka zarzuciła, że Sąd bezpodstawnie pominął zasadę słuszności z przepisu art. 102 k.p.c. pomimo, że w sprawie zaistniały szczególnie uzasadnione okoliczności.
Sąd Okręgowy nie podzielił argumentacji powódki, bowiem sytuacja w której pracownik domaga się wynagrodzenia, a Sąd uwzględnia jego powództwo co do zasady, jednak w niższej kwocie nie jest szczególna, a raczej ma charakter typowy, powtarzalny. Tego rodzaju przypadek, tj. brak wypłaty przez pracodawcę należnego wynagrodzenia także nie może być kwalifikowany jako wyjątkowy, gdyby nie wystąpił, wówczas niewątpliwie nie doszłoby do procesu sądowego. Subiektywne przekonanie o prawidłowości wyliczeń roszczeń dokonanych przez pracownika i konieczność weryfikacji tych wyliczeń przez biegłego również nie pozwala na skorzystanie z przepisu art. 102 k.p.c., podobnie jak czas trwania postępowania sądowego i odpowiedzialność jednej ze stron za jego długotrwałość, kwestie te nie pozostają w związku z mechanizmem rozliczania kosztów procesu.
sędzia Joanna Górka – Czerwiak sędzia Wojciech Sabat sędzia Daniel Chorązki