descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt V Pa 34/14

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 17 kwietnia 2014 r.

Sąd Okręgowy w Opolu

V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie: Przewodniczący: SSO Wojciech Sabat

Sędziowie: SSO Ewa Grabińska (spr.)

SSO Tadeusz Kuzebski

Protokolant: sekr. sądowy Sylwia Marcinkowska

Uzasadnienie

Powódka D. O. (1) ostatecznie domagała się przywrócenia do pracy w Powiatowym Urzędzie Pracy w N..

W uzasadnieniu wskazała, iż pismem z dnia 25 stycznia 2011r. poinformowana została o przeniesieniu jej z dotychczasowego stanowiska do Wydziału (...), od dnia 1 lutego 2011r. pracowała w informacji jako jedyny pracownik. W dniu 28 października 2011r. otrzymała wypowiedzenie umowy o pracę, gdzie jako przyczynę wskazano likwidację stanowiska pracy. Zdaniem powódki, wskazana przyczyna wypowiedzenia jest nieprawdziwa. Podniosła ponadto, że była dobrym pracownikiem, podejmowała działania zmierzające do tego, by jej stanowisko pracy spełniało wymogi przewidziane przepisami.

Powiatowy Urząd Pracy w N. wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powódki na swoją rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Pozwany wskazał, że z zamiarem wypowiedzenia powódce umowy o pracę nosił się już wcześniej, a na decyzję tę nie miało wpływu pismo powódki dotyczące warunków panujących w miejscu wykonywania przez nią pracy, a prawdziwości zarzutów wskazanych w tym piśmie, dotyczących warunków pracy, zaprzeczył. Pracodawca wskazał, że stanowisko pracy powódki stało się zbędne w związku z wprowadzeniem elektronicznego systemu rejestracji bezrobotnych i zostało zlikwidowane. Ograniczenie zatrudnienia było także konieczne z powodu braku środków na wynagrodzenia pracowników. Pracodawca dokonał redukcji zatrudnienia na stanowiskach najmniej przydatnych w Urzędzie, a także nie przedłużył umów o pracę zawartych na czas określony. Natomiast pismo powódki zawierające jej zastrzeżenia dotyczące warunków na stanowisku pracy miało jedynie wpływ na to, że w okresie wypowiedzenia została ona zwolniona przez pracodawcę z obowiązku świadczenia pracy.

Sąd I instancji ustalił następujący stan faktyczny:

D. O. (1) była zatrudniona w Powiatowym Urzędzie Pracy w N. w okresie od dnia 11 kwietnia 1990r. do dnia 5 czerwca 2006r. w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowiskach: inspektora rejonowego, inspektora, starszego inspektora powiatowego i starszego inspektora. Stosunek pracy został rozwiązany przez pracodawcę bez zachowania okresu wypowiedzenia (art. 53 § 1 pkt 2 k.p.).

Następnie była zatrudniona w Powiatowym Urzędzie Pracy w N. na czas określony od dnia 16 sierpnia 2006r. do dnia 31 grudnia 2006r., a od dnia 1 stycznia 2007r. - na czas nieokreślony, w pełnym wymiarze czasu pracy. Wykonywała pracę na stanowisku pomocy biurowej, od dnia 1 lutego 2011r. było to stanowisko pomocy biurowej w Wydziale (...), podległe bezpośrednio Kierownikowi tego Wydziału. Do obowiązków D. O. (1) na tym stanowisku należało udzielanie informacji, wydawanie formularzy, przyjmowanie i sprawdzanie kompletności składanej w Urzędzie dokumentacji, gromadzenie informacji dotyczących zadań i usług Urzędu, pisanie i redagowanie pism urzędowych i decyzji, prowadzenie bieżącej współpracy z pośrednikami pracy, ze stanowiskami ds. rejestracji, ewidencji i świadczeń, liderami Klubu Pracy i innymi stanowiskami merytorycznymi Urzędu, w razie potrzeby pomoc na stanowiskach rejestracji, ewidencji i świadczeń oraz wykonywanie innych zadań zleconych przez przełożonego. Wynagrodzenie za pracę D. O. (1) liczone jak ekwiwalent pieniężny za wypoczynkowy wynosiło 2.193,60 zł.

Schemat organizacyjny Powiatowego Urzędu Pracy w N. nie uwzględniał stanowiska, na którym pracowała D. O. (1), jednak przewidywał go Regulamin Organizacyjny.

Początkowa prognoza Powiatowego Urzędu Pracy w N. wydatków na 2012r. przewidywała 4.075.293 zł na wydatki związane z wynagrodzeniem i naliczanymi od nich składkami. Prognoza późniejsza przewidywała na ten cel wydatki w kwocie 3.940.796 zł.

Przyjęty projekt budżetu, a następnie uchwalony budżet Powiatu (...) na rok 2012 przewidywał dla Powiatowego Urzędu Pracy w N. na wydatki związane z wynagrodzeniami i naliczanymi od nich składkami kwotę 3.940.796 zł. Kwota przewidziana na płace była niższa niż w roku 2011.

Stan zatrudnienia w Powiatowym Urzędzie Pracy w N. w okresie od dnia 28 października 2011r. do dnia 12 lipca 2012r. zmniejszył się o 5 pracowników etatowych. Wprowadzony w dniu 15 czerwca 2011r. Regulamin Organizacyjny Powiatowego Urzędu Pracy w N. w Wydziale (...) przewidywał następujące stanowiska pracy: stanowisko ds. kadr i szkolenia, stanowisko ds. organizacyjno-administracyjnych, stanowisko ds. administrowania siecią informatyczną, stanowisko ds. zamówień publicznych, stanowisko ds. obsługi oraz biuro podawcze, które funkcjonowało równolegle ze stanowiskiem pracy D. O. (1).

Stanowisko pracy w informacji przydzielone D. O. (1) było oświetlone światłem dziennym padającym od frontu budynku przez okno, a także światłem sztucznym w postaci świetlówek. W pomieszczeniu były dwa grzejniki. Miejsce pracy D. O. (1) znajdowało się w korytarzu, było wydzielone boksem w kształcie półokręgu. Stanowisko pracy było wyposażone w komputer, monitor i drukarkę. W pomieszczeniu znajdowało się także ksero, z którego korzystała głównie powódka, ale na jej wniosek zostało przeniesione do pokoju obok korytarza. Wejścia do korytarza oddzielone były wiatrołapem. W pomieszczeniu panowała dopuszczalna do wykonywania pracy temperatura, w razie potrzeby pracownik korzystał z dodatkowego grzejnika. Nie badano poziomu natężenia hałasu. Poza D. O. (1) żaden inny pracownik wykonujący pracę w informacji nie zgłaszał zastrzeżeń co do panujących na tym stanowisku warunków pracy. Do maja 2011r. w korytarzu było dodatkowe małe okienko, aktualnie znajduje się tam przejście do nowej części budynku.

W kwietniu 2011r. odbył się nabór na stanowisko związane z projektem (...) finansowanym w całości ze środków Unii Europejskiej, zawarto umowy z siedmioma osobami na czas określony trwania projektu - do dnia 31.05.2013r. Powiatowy Urząd Pracy w N. nie ponosił kosztów zatrudnienia tych osób.

Pismem z dnia 27 października 2011r. D. O. (1) zwróciła się do inspektora BHP PUP w N. z wnioskiem o podjęcie działań zmierzających do usunięcia lub ograniczenia niedogodności występujących, jej zdaniem, na powierzonym stanowisku pracy, przedstawiając swoje zastrzeżenia dotyczące braku dostępu światła dziennego, braku ogrzewania, przeciągów i nadmiernego hałasu.

W dniu 28 października 2011r. D. O. (1) otrzymała od pracodawcy pisemne oświadczenie o wypowiedzeniu jej umowy o pracę zawartej w dniu 29 grudnia 2006r. z zachowaniem 3 - miesięcznego okresu wypowiedzenia, który upływał w dniu 31 stycznia 2012r. Jako przyczynę wypowiedzenia wskazano likwidację stanowiska pracy. Pismo wręczył D. D. Powiatowego Urzędu Pracy w N. w obecności swojego zastępcy, przedstawiając w rozmowie przeprowadzonej z D. O. (1) okoliczności stanowiące przyczynę likwidacji jej stanowiska pracy, wynikające ze zmian organizacyjnych w Urzędzie oraz ograniczenia planowanych wydatków na wynagrodzenia pracowników Urzędu w 2012 roku.

W związku z rozwiązaniem stosunku pracy D. O. (1) otrzymała odprawę pieniężną w wysokości trzymiesięcznego wynagrodzenia oraz zwolniona została przez pracodawcę z obowiązku świadczenia pracy w okresie wypowiedzenia od dnia 10.11.2011r. do dnia 31.01.2012r.

W wydanym D. O. (1) w dniu 01.02.2012 r. świadectwie pracy jako przyczynę rozwiązania stosunku pracy wskazano art. 30 § 1 pkt 2 Kodeksu pracy w związku z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 13.03.2003r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników.

Na miejsce D. O. (1) pracodawca nie zatrudnił innego pracownika, obowiązki które wykonywała podzielone zostały pomiędzy innych pracowników, wykonuje je obecne dwóch pracowników Biura (...). Informacji petentom udzielają również pracownicy zajmujący się rejestracją osób bezrobotnych. Formularze są dostępne na stojakach w korytarzu, wprowadzono również elektroniczny system kolejkowy, gdzie każdy z petentów rejestruje się sam pobierając numerek. Wprowadzenie tego systemu w Powiatowym Urzędzie Pracy w N. planowane było od sierpnia 2011r. Wprowadzona została również możliwość rejestracji petentów za pośrednictwem internetu.

Pracodawca fizycznie zlikwidował stanowisko pracy, przy którym pracowała D. O. (1). W miejscu tym znajduje się obecnie urządzenie elektronicznego systemu kolejkowego.

Przy powyższych ustaleniach Sąd Rejonowy w Opolu Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia 28 października 2013r. oddalił powództwo i zasądził od powódki D. O. (1) na rzecz strony pozwanej Powiatowego Urzędu Pracy w N. kwotę 60 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, iż powództwo nie zasługuje na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie powódka, z którą pozwany pracodawca rozwiązał umowę o pracę za wypowiedzeniem, domagała się przywrócenia do pracy twierdząc, że wskazana przez pracodawcę przyczyna wypowiedzenia jest pozorna.

Stosownie do art. 32 § 1 pkt 3 k.p., każda ze stron może rozwiązać za wypowiedzeniem umowę o pracę zawartą na czas nieokreślony. W oświadczeniu pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony powinna być wskazana przyczyna uzasadniająca wypowiedzenie lub rozwiązanie umowy (art. 30 § 4 k.p.). Wypowiedzenie dokonane przez pracodawcę musi być merytorycznie zasadne, a nadto jego przyczyna winna być konkretna i rzeczywista (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 grudnia 2001 r., sygn. akt I PKN 715/2000; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 kwietnia 1997 r., sygn. akt I PKN 118/97; wyrok Sadu Najwyższego z dnia 3 sierpnia 200 r., sygn. akt I PK 79/07). Ciężar wykazania prawidłowości wypowiedzenia ciąży zaś na pracodawcy. Jeżeli wypowiedzenie umowy o pracę jest nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów, pracownik może na podstawie art. 45 § 1 k.p., w powództwie wytoczonym przeciwko pracodawcy, dochodzić uznania wypowiedzenia za bezskuteczne, a jeśli umowa uległa już rozwiązaniu - przywrócenia do pracy na poprzednich warunkach albo zapłaty odszkodowania.

W niniejszej sprawie w związku ze stanowiskiem stron, spór sprowadzał się do ustalenia tego, czy wypowiedzenie powódce umowy o pracę było uzasadnione w rozumieniu art. 45 § 1 k.p., a zatem czy wskazana przez pozwanego przyczyna wypowiedzenia była prawdziwa i usprawiedliwiała rozwiązanie stosunku pracy na mocy jednostronnego oświadczenia woli pracodawcy.

Zdaniem powódki, wskazana w wypowiedzeniu przyczyna jest nieprawdziwa, gdyż w istocie związana była ze zgłaszanymi przez nią zastrzeżeniami dotyczącymi warunków panujących na powierzonym jej stanowisku pracy w punkcie informacyjnym. Wypowiedzenie to złożone w dniu 28 października 2011r. stanowiło, w jej przekonaniu, odpowiedź pracodawcy na pismo skierowane przez powódkę do inspektora bhp Powiatowego Urzędu Pracy w N. z dnia 27 października 2011r. W swoich zeznaniach powódka przyznała jednocześnie, iż faktycznie doszło do likwidacji jej stanowiska pracy, na jej miejsce nie został nikt zatrudniony, a obowiązki podzielono pomiędzy innych pracowników .

Zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 27 listopada 1997r. kontroli sądu pracy nie podlega ocena zasadności przyjętej przez pracodawcę decyzji o zmianie struktury organizacyjnej zakładu pracy w celu racjonalizacji i ograniczenia zatrudnienia pracowników, lecz tylko ocena zasadności i słuszności przyjętych kryteriów doboru pracowników na stanowiska pracy i kwalifikowania pracowników do zwolnienia z pracy (wyrok SN z 27 listopada 1997r.; I PKN 401/97; OSNAPiUS 1998/18/542). Także organy powołane do rozstrzygania sporów pracowniczych nie są uprawnione do badania celowości i zasadności zmniejszenia stanu zatrudnienia, czy to w ramach wprowadzonej zmiany struktury organizacyjnej zakładu, czy też innych uzasadnionych przyczyn. Są one jednak uprawnione do badania i ustalania, czy zmniejszenie zatrudnienia i w konsekwencji likwidacja stanowiska pracy jest autentyczna, czy też ma charakter pozorny (fikcyjny), mający na celu jedynie uzasadniać rozwiązanie umowy o pracę z konkretnym pracownikiem(...) ( wyrok SN z 15 grudnia 1982r.; I PRN 130/82; OSNCP 1983/8/121, por. także wyrok SN z 16 października 1992r.; I PRN 40/92; PiZS 1993/3/73).

Zajmowane przez powódkę stanowisko pomocy biurowej nie było ujęte w schemacie organizacyjnym Powiatowego Urzędu Pracy w N., jednak bezspornym w sprawie było to, iż mieściło się ono w zakresie działania Wydziału (...) (...), bezpośrednim przełożonym powódki był Kierownik tego Wydziału, stanowisko pracy powódki było wydzielone i przydzielono powódce szczegółowy zakres zadań i obowiązków oraz odpowiedzialności na tym stanowisku pracy. Okoliczności te potwierdzają również dokumenty znajdujące się w aktach osobowych powódki oraz przedłożone w sprawie przez stronę pozwaną, w tym Regulamin Organizacyjny PUP w N..

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci dokumentów, w szczególności zestawień prognozowanych wydatków PUP w N. na rok 2012 oraz planów wydatków, Uchwały Rady Powiatu w N. w sprawie uchwalenia budżetu Powiatu (...) na 2012 rok, poparty nadto zeznaniami świadka M. P. oraz stającego za pozwanego Dyrektora PUP w N. K. K., potwierdził podnoszoną przez stronę pozwaną okoliczność, iż przewidziana w budżecie na rok 2012 suma wydatków na wynagrodzenia i naliczane od nich składki dla pracowników Powiatowego Urzędu Pracy w N. była niższa niż suma przyznana temu Urzędowi w 2011 roku. Przyjęty projekt budżetu, a następnie uchwalony budżet Powiatu (...) na rok 2012 przewidywał dla Powiatowego Urzędu Pracy w N. na wydatki związane z wynagrodzeniami i naliczanymi od nich składkami kwotę 3.940.796 zł. Oznacza to dla pracodawcy konieczność poczynienia oszczędności. Jako przekonujący Sąd ocenia argument strony pozwanej, iż postanowiono dokonać oszczędności poprzez redukcję najmniej przydatnych dla Urzędu stanowisk pracy. Jak wykazała strona pozwana, stan zatrudnienia w Powiatowym Urzędzie Pracy w N. w okresie od dnia 28 października 2011 r. do dnia 12 lipca 2012r. zmniejszył się o 5 pracowników etatowych. Nie przedłużono umów o pracę zawartych na czas określony. Natomiast stanowisko pracy powódki, związane głównie z udzielaniem informacji petentom i wydawaniem druków formularzy do wypełnienia celem dokonania rejestracji, a także kierowaniem petentów do odpowiednich stanowisk, stało się zbędne przede wszystkim w związku z wprowadzeniem w okresie wypowiedzenia powódce umowy o pracę elektronicznego systemu rejestracji bezrobotnych. Wprowadzenie tego systemu planowano już od sierpnia 2011 roku, co potwierdza w swoich zeznaniach świadek M. P. oraz Dyrektor PUP w N. K. K.. Natomiast druki formularzy do wypełnienia są ogólnie dostępne i pobierane są przez samych petentów. Wprowadzono również możliwość dokonywania przez petentów rejestracji i zasięgania niezbędnych informacji za pośrednictwem internetu. Zwiększono zakres obowiązku udzielania informacji petentom przez innych pracowników Urzędu, w tym przez pracowników dokonujących rejestracji osób bezrobotnych. Zauważyć również należy, iż przez cały okres pracy powódki w punkcie informacyjnym, równolegle ze stanowiskiem pracy powódki funkcjonowało biuro podawcze PUP w N., w którym zatrudnionych jest dwóch pracowników, których zakres obowiązków częściowo pokrywał się z obowiązkami powódki. Do czynności wykonywanych przez tych pracowników należy również udzielanie petentom niezbędnych informacji dotyczących czynności dokonywanych w Urzędzie. Gdy chodzi natomiast o wydawanie dokumentów petentom oraz sporządzanie pism i dokumentów kierowanych przez PUP w N., to obowiązki te przypisane są (i były również w okresie zatrudnienia powódki) pracownikom zatrudnionym na innych stanowiskach pracy. Wszystkie te okoliczności świadczą o tym, iż w związku z dokonaną przez pracodawcę reorganizacją, stanowisko pracy powódki stało się zbędne, jego dalsze utrzymywanie w strukturze Urzędu nie byłoby racjonalnie uzasadnione, a wykonywane przez powódkę czynności bądź nie były już celowe, z uwagi na zmianę formy ich realizacji, bądź przejęte zostały przez innych pracowników Urzędu.

W ocenie Sądu, strona pozwana w toku niniejszej sprawy w sposób nie budzący wątpliwości wykazała, że w pozwanym Urzędzie doszło do rzeczywistej redukcji zatrudnienia, w tym do likwidacji stanowiska pracy powódki, dokonanego w trybie art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 13 marca 2003r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników (co pozostawało poza sporem). Okoliczność tę potwierdzają przedstawione przez stronę pozwaną dokumenty, takie jak zestawienie stanu zatrudnienia, Uchwała Zarządu Powiatu w N. w sprawie zmian w Regulaminie Organizacyjnym Powiatowego Urzędu Pracy w N., schemat organizacyjny Urzędu, Regulamin Organizacyjny, a także zeznania świadków M. P., D. R. oraz stron. Dowody te potwierdzają, że w strukturze organizacyjnej pozwanego pracodawcy w Wydziale (...) nie przewidziano stanowiska powódki. Pracodawca wykazał, że stanowisko pracy powódki zostało faktycznie zlikwidowane, na jej miejsce nie został zatrudniony żaden pracownik, a większość obowiązków przejęli inni pracownicy. W pozwanym Urzędzie nie przyjmowano w spornym okresie do pracy nowych pracowników, wprost przeciwnie, planowano w 2012 roku dalszą redukcję etatów ze względów ekonomicznych. Okoliczności dotyczące rzeczywistej likwidacji stanowiska pracy D. O. (1) zostały również przyznane przez samą powódkę i potwierdzone przedłożonymi przez nią w sprawie zdjęciami wykonanymi po usunięciu stanowiska powódki. W jego miejscu znajduje się obecnie urządzenie elektronicznego systemu kolejkowego.

Powyższe pozwoliło Sądowi uznać, iż faktycznie strona pozwana przeprowadziła restrukturyzację, która w realiach niniejszej sprawy polegała na całkowitej likwidacji stanowiska pracy powódki i rozdzieleniu przypisanych jej dotychczas obowiązków innym pracownikom. W orzecznictwie za nie budzące wątpliwości uważa się stanowisko, iż likwidacja stanowiska pracy w ramach rzeczywistych zmian organizacyjnych, polegających na zmniejszeniu zatrudnienia uzasadnia wypowiedzenie pracownikowi umowy o pracę (zob. wyrok SN z 23.05.1997,1 PKN 176/97, OSNAPiUS 1998/9/263).

Mając na uwadze, iż powódka była jedynym pracownikiem Powiatowego Urzędu Pracy w N. zatrudnionym na tego rodzaju stanowisku, jakie pracodawca postanowił zlikwidować, brak jest podstaw do dokonywania oceny zastosowanych przez niego kryteriów doboru pracowników do zwolnienia. Przyczyna wypowiedzenia powódce umowy o pracę, wskazana w treści oświadczenia pracodawcy z dnia 28 października 2011 r., jest natomiast określona w sposób wystarczająco konkretny i zrozumiały dla powódki, zwłaszcza w świetle wyjaśnień udzielonych powódce przez Dyrektora PUP w N. podczas rozmowy poprzedzającej złożenie jej wypowiedzenia, w obecności Zastępcy Dyrektora. Przedstawione zostały wówczas powódce okoliczności stanowiące przyczynę likwidacji jej stanowiska pracy, wynikające ze zmian organizacyjnych w Urzędzie, w tym wprowadzenia elektronicznego systemu kolejkowego oraz ograniczenia planowanych wydatków na wynagrodzenia pracowników Urzędu w 2012 roku, zgodnie z założeniami budżetowymi. Strona pozwana wykazała przy tym w niniejszym postępowaniu, że z zamiarem wypowiedzenia powódce umowy o pracę nosiła się już wcześniej, a na decyzję tę nie miało wpływu pismo powódki dotyczące warunków panujących w miejscu wykonywania przez nią pracy. Natomiast pismo powódki zawierające jej zastrzeżenia dotyczące warunków na stanowisku pracy miało jedynie wpływ na to, że w okresie wypowiedzenia została ona zwolniona przez pracodawcę z obowiązku świadczenia pracy, co potwierdził w swoich zeznaniach Dyrektor PUP w N.. Z zeznaniami tymi korespondują również zeznania świadka D. R., która przygotowywała na polecenie Dyrektora projekt wypowiedzenia powódce umowy o pracę i zgodnie z tymi zeznaniami miało to miejsce w dniu 26 października 2011r., a więc przed złożeniem przez powódkę pisma z dnia 27 października 2011r. dotyczącego warunków panujących na jej stanowisku pracy. Ponadto należy zauważyć, iż pismo powódki skierowane zostało do inspektora bhp, a nie do D. Urzędu, który z pismem tym zapoznał się na krótko przed wręczeniem powódce wypowiedzenia, w czasie, gdy pisemne oświadczenie pracodawcy było już przygotowane.

W świetle materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu, nie zasługuje na uwzględnienie twierdzenie powódki, iż rzeczywistą przyczyną wypowiedzenia jej umowy o pracę były podjęte przez nią działania mające na celu przystosowanie jej stanowiska pracy do wymogów przewidzianych prawem, a także fakt, że toczyło się wobec niej w przeszłości postępowanie karne. Pozwany tym okolicznościom zaprzeczył, a rzeczywisty charakter wskazanej w wypowiedzeniu przyczyny udowodnił w niniejszym postępowaniu wiarygodnymi dowodami. Poza sporem pozostawało, iż powódka podejmowała działania mające na celu poprawę warunków panujących na jej stanowisku pracy, co do których miała zastrzeżenia, jednak nie zostało przez nią w jakikolwiek sposób udowodnione, że to właśnie te okoliczności stanowiły przyczynę decyzji pracodawcy o rozwiązaniu stosunku pracy.

Na marginesie Sąd zauważa, że przedmiotem postępowania nie była ocena tego, czy pracodawca zapewnił powódce stanowisko pracy odpowiadające wymogom przewidzianym stosownymi przepisami. Niemniej jednak należy stwierdzić, że powódka nie wykazała podnoszonej przez siebie okoliczności, iż stanowisko było przygotowane nieprawidłowo, natomiast zeznający w toku postępowania świadek D. M. wskazywał jednoznacznie, że na przedmiotowym stanowisku nie występowały niedogodności, na jakie powoływała się powódka. Podał on mianowicie, iż stanowisko to było oświetlone światłem dziennym padającym od frontu budynku przez okno, drugim światłem było światło sztuczne w postaci świetlówek. W pomieszczeniu były dwa grzejniki, zapewniające odpowiednią do pracy temperaturę, o czym mógł się przekonać wypełniając również obowiązki na tym właśnie stanowisku. Świadek zeznał, iż w razie potrzeby pracownicy w tym punkcie informacyjnym korzystali z dodatkowego przenośnego grzejnika. Miejsce pracy powódki znajdowało się w korytarzu, ale było wydzielone boksem (z ladą oddzielającą powódkę od klientów) i było wyposażone w niezbędny do pracy sprzęt biurowy i komputer. Natomiast kserokopiarka, z której korzystała głównie powódka, przeniesiona została do sąsiedniego pomieszczenia na żądanie samej powódki. Podniósł także, że inni pracownicy nie zgłaszali zastrzeżeń co do przedmiotowego stanowiska pracy. Przed objęciem tego stanowiska przez powódkę, obowiązki z nim związane wykonywane były przez różnych pracowników Urzędu, rotacyjnie, na zasadzie dodatkowych obowiązków w wyznaczonych dniach pracy.

Podnoszonych przez powódkę okoliczności nie potwierdzała również przedstawiona dokumentacja fotograficzna. Sąd nie dopatrzył się podstaw do odmowy przyznania zeznaniom świadka D. M. przymiotu wiarygodności, zeznania te są one spójne, logiczne i korespondują z zeznaniami złożonymi przez innych świadków przesłuchanych w sprawie oraz reprezentanta strony pozwanej. W związku z tym, Sąd oddalił wniosek powódki o ponowne przesłuchanie świadka D. M., uznając dotychczas złożone przez niego zeznania za kompletne, wyczerpujące i wiarygodne, przy uwzględnieniu okoliczności, iż zarówno powódka, jak i jej pełnomocnik obecni byli przy przesłuchaniu tego świadka i mieli możliwość zadawania mu pytań. Zdaniem Sądu, ewentualne podważenie zeznań tego świadka mogło zostać dokonane innymi środkami dowodowymi, na co Sąd wskazał w postanowieniu oddalającym ten wniosek dowodowy na rozprawie w dniu 23 października 2012r. W ocenie Sądu, złożone przez tego świadka zeznania są wiarygodne i nie zostały podważone żadnym przedstawionym przez powódkę środkiem dowodowym, w tym przedłożoną w sprawie dokumentacją fotograficzną, która przedstawia miejsce, w którym znajdował się punkt informacyjny powódki, według stanu obowiązującego po likwidacji stanowiska pracy powódki, a obecnie w miejscu tym znajduje się urządzenie elektronicznego systemu kolejkowego.

Sąd oddalił również wniosek powódki o przeprowadzenie dowodu z artykułu prasowego przedłożonego na rozprawie w dniu 28 października 2013r., gdyż okoliczność, której ten artykuł dotyczył nie była przedmiotem niniejszego postępowania.

Wobec powyższego należy stwierdzić, że powódka nie wykazała podnoszonych przez nią okoliczności odnośnie rzekomych przyczyn rozwiązania z nią stosunku pracy, natomiast strona pozwana, za pomocą wiarygodnych dowodów, potwierdziła prawdziwość i zasadność przyczyny rozwiązania z powódką stosunku pracy, wskazanej w wypowiedzeniu z dnia 28 października 2011r.

Wobec bezzasadności powództwa, na podstawie art. 45 § 1 k.p. podlegało ono oddaleniu.

Zgodnie z art. 98 § 1 k.p.c. strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata (radcę prawnego) zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata (radcy prawnego), koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony (art. 98 § 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c.). W związku z tym, iż powództwo zostało w całości oddalone, Sąd nałożył na powódkę obowiązek zwrotu stronie pozwanej niezbędnych kosztów procesu, na które składały się koszty zastępstwa procesowego, wyliczone według stawki minimalnej wynagrodzenia radcy prawnego w kwocie 60 zł, określonej w § 11 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.

Z wyrokiem nie zgodziła się powódka, która w wywiedzionej apelacji zaskarżyła go w całości i wniosła o uchylenie ww. wyroku w związku z następującymi nieprawidłowościami popełnionymi przez Sąd I instancji .

1) Zarzuciła Sądowi naruszenie prawa procesowego, a mianowicie;

Na rozprawie z dnia 23 października 2012 roku przed Sądem Rejonowym w Nysie został złożony przez pełnomocnika wniosek dowodowy - protokół rozprawy Sądu Okręgowego z dnia 13 lipca 2012 roku na okoliczność faktu, że podane zostały nieprawdziwe przyczyny mojego zwolnienia, a mianowicie dyrektor PUP w N. był do mnie uprzedzony. Ponieważ wyznaczony w tym protokole termin rozprawy na dzień 26 lutego 2012 roku został uchylony, dlatego też wniosek ten powinien zostać rozpatrzony przez Sąd na następnej rozprawie, tj. na rozprawie w dniu 28 października 2013 roku, czego Sąd Rejonowy w Opolu nie uczynił i nie rozpatrzył tego wniosku dowodowego. W wyroku Sądu Rejonowego w Opolu w ogóle nie ma odniesienia do tego dowodu.

2) Zarzuciła Sądowi naruszenie prawa procesowego, a mianowicie, nie uwzględnienie wszystkich dowodów dotyczących budżetu na wynagrodzenia w 2011 roku i w 2012 roku. Sąd Rejonowy w Opolu ustalając stan faktyczny, przyjął, że budżet płac na rok 2012 był mniejszy niż na rok 2011, co jest nieprawdą, a co stwierdził sam pozwany w swoim piśmie z dnia 11 lipca 2012 roku do Sądu Rejonowego w Nysie. W piśmie procesowym pozwanego znajduje się stwierdzenie" istotnie - budżet na rok 2012 był wyższy niż na 2011". Wynika to także z projektu budżetu Powiatu (...) na rok 2012 - prognoza wydatków z dnia 27 października 2011 roku, w którym przewidywane wykonanie w 2011 roku wynosi 3.874,885zł, projekt budżetu na 2012 rok przewidywał kwotę 3.940,796zł. Ponadto należy zauważyć, że zatrudniono 7 osób do projektu (...), które było współfinansowane ze środków Unii Europejskiej, to jak z tego wynika część środków pochodziła z budżetu i ponieważ byli to pracownicy zatrudnieni i wykonujący pracę dla PUP w N., a więc przynajmniej część środków wykazana w pkt. 4, powinna być doliczona do budżetu PUP w N.. Wynika więc z tego, że obniżenie budżetu płac PUP w N. było fikcją.

3) Zarzuciła Sądowi naruszenie prawa procesowego, a mianowicie, zostało uchylone pytanie pełnomocnika dotyczące uprzedzeń dyrektora PUP w N. do powódki, co nie znalazło się nawet w protokole rozprawy z dnia 28 października 2013 roku, a o uwzględnienie czego wystąpiła pismem z dnia 29 listopada 2013 roku, po otrzymaniu protokołu z rozprawy. Pytanie to wiązało się z dwoma sprawami, a mianowicie; odpowiedź twierdząca dyrektora PUP w N. wiązała się z tym, że bezpodstawnym by było składać wniosek o dopuszczenie dowodu, skoro sam dyrektor by stwierdził, że miał do mnie uprzedzenia. Natomiast w przypadku odpowiedzi przeczącej dyrektora PUP, Sąd musiałby rozpatrzeć wniosek dowodowy na okoliczność składania nieprawdziwych zeznań przez dyrektora PUP w N.. W związku z uchyleniem bardzo istotnego dla sprawy pytania i odrzuceniem wniosku dowodowego, uniemożliwiło mnie to udowodnienie tezy o innych przyczynach zwolnienia, które to przyczyny były mnie znane, jednakże nie mogłam się do nich odnieść w uzasadnieniu pozwu z dnia 12 listopada 2011 roku z powodu braku dowodów. Dowody te pojawiły się dopiero w kwietniu 2012 roku, w związku z publikacjami artykułów dotyczących mojej sprawy w (...). Jednocześnie dowód, który przedstawił mój pełnomocnik, to było tylko kilka zdań z którymi Sąd mógł się zapoznać w ciągu około 3 minut, więc nie przedłużyłoby to znacznie toku rozprawy.

4) Zarzuciła Sądowi naruszenie prawa procesowego, a mianowicie w części ustalającej stan faktyczny Sąd przyjął, że całość projektu (...) była finansowa ze środków Unii Europejskiej, co jest nie prawdą, ponieważ świadek D. R. zeznała, co znajduje się w protokole rozprawy z dnia 23 października 2012 roku-" że projekt był współfinansowany ze środków Unii Europejskiej". Również w odpowiedzi pozwanego na pozew z dnia 19 kwietnia 2012 roku, w części „ materiały do projektu budżetu na 2012 rok „ , w załączniku do Uchwały Zarządu Powiatu w N. w sprawie przyjęcia projektu budżetu Powiatu (...) na rok 2012, w planie wydatków w pozycji 85333 Powiatowe Urzędu Pracy (zaznaczone przez pozwanego na żółto) znajduje się pozycja na programy finansowane z udziałem środków, o których mowa w art. 5 ust 1 pkt 2 i 3 (dotyczy to współfinansowania ze środków Unii Europejskiej ) znajduje się kwota przy PUP w (...).438,715zł, a w 2011 roku kwota ta wynosiła tylko 87.000zł. Wynika z tego, że na stanie PUP w N. znalazły się środki na projekt „bliżej klienta" w kwocie prawie 1,5mil. zł, z której to kwoty znaczna część dotyczyła wydatków na płace dla zatrudnionych pracowników.

5) Zarzuciła Sądowi naruszenie prawa procesowego, ponieważ Sąd w uzasadnieniu wyroku na stronie 5, stwierdził między innymi, że moje stanowisko „stało się zbędne przede wszystkim w związku z wprowadzeniem w okresie wypowiedzenia powódce umowy o pracę, elektronicznego systemu rejestracji bezrobotnych". Zeznając świadek M. P. z-ca dyrektora PUP w N. zeznała, że „stanowisko powódki nie było w ogóle związane z rejestracja petentów", również w zakresie moich obowiązków nie miałam obowiązku rejestracji bezrobotnych, a więc ten wątek sprawy nie został do końca przez Sąd wyjaśniony.

W związku z powyższym, a także innymi błędami Sądu wnosiła o uchylenie wyroku z dnia 18 października 2013 roku wydanego przez Sąd Rejonowy, Sąd Pracy w Opolu i skierowanie prawy do ponownego rozpatrzenia.

W odpowiedzi na apelację powódki strona pozwana wniosła o jej oddalenie w całości i zasądzenie na jej rzecz kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje

Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd Rejonowy przeprowadził w sprawie prawidłowe postępowanie dowodowe, a następnie dokonał prawidłowej oceny zebranego materiału dowodowego w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy, nie wykraczając poza granice swobodnej oceny dowodów wyznaczone przepisem art. 233 § 1 kpc.

W pierwszej kolejności należy wskazać, iż niezasadne są zarzuty powódki dotyczące uchybień formalnych Sądu I instancji mających polegać na nieprawidłowym odzwierciedleniu przebiegu postępowania w protokołach rozprawy. Z akt sprawy wynika, iż powódka i jej pełnomocnik brali aktywny udział w postepowaniu, uczestniczyli w posiedzeniach sądu, mieli możliwość prezentowania własnego stanowiska procesowego, odnoszenia się do przeprowadzanych dowodów, zadawania pytań świadkom i stronie przeciwnej. Mieli oni również możliwość wnoszenia zastrzeżeń do protokołów rozprawy lub składania wniosków i ich sprostowanie, o ile istotnie zapisy w protokole nie odzwierciedlały rzeczywistego przebiegu posiedzenia. W jednym wypadku powódka złożyła wniosek o uzupełnienie protokołu rozprawy z dnia 28.10.2013r., jej wniosek został rozpatrzony w przewidzianym prawem trybie, nie został jednak uwzględniony. Zdaniem Sądu Okręgowego, nie ma uzasadnionych podstaw do kwestionowania prawidłowości sporządzonych protokołów na obecnym etapie postępowania.

Niezasadny jest również zarzut odnośnie do nieuwzględnienia wniosków dowodowych powódki, w szczególności dowodu z artykułu prasowego, złożonego na rozprawie w dniu 28.10.2013 r.. Z zapisu w protokole rozprawy wynika, iż dowód ten był wnioskowany w celu wykazania, że dyrektor PUP był do powódki uprzedzony i wypowiadał się negatywnie na jej temat, jednocześnie jednak wyraźnie wskazano, iż artykuł dotyczy rozmowy przeprowadzonej na okoliczność zwolnienia powódki z pracy w 2006 roku. Okoliczności związane z wydarzeniami z roku 2006, w tym poprzednim rozwiązaniem stosunku pracy z powódką nie mają znaczenia dla oceny zasadności złożonego powódce wypowiedzenia z dnia 28.10.2011r. Z poczynionych w sprawie ustaleń wynika, iż w 2006 r. doszło do rozwiązania łączącego strony wówczas stosunku pracy bez zachowania okresu wypowiedzenia. Powódka mogła w stosownym czasie zaskarżyć decyzje pracodawcy do sądu pracy, czego wówczas nie uczyniła, natomiast wystąpiła z takim powództwem dopiero w listopadzie 2011 r. i w związku z tym toczyło się odrębne postępowanie. Kwestie związane z prawidłowością rozwiązania stosunku pracy w roku 2006 nie są przedmiotem niniejszego postępowania i nie mogą podlegać w tym postępowaniu ocenie Sądu. Nie ma również podstaw do rozważania kwestii dotyczących tego, czy powódka mogłaby nadal pracować na stanowisku, które zajmowała do 2006 roku. Po poprzednim rozwiązaniu stosunku pracy powódka po pewnym czasie została ponownie zatrudniona u pozwanego, na zupełnie odmiennym stanowisku i wykonywała pracę na podstawie kolejnych umów o pracę, akceptując tym samym ustalone warunki zatrudnienia i tylko rozwiązanie tego ostatniego stosunku pracy podlega ocenie Sądu w niniejszym postępowaniu. Jeżeli chodzi o wniosek dowodowy dotyczący protokołu rozprawy z dnia 13.07.2012 r. w sprawie SO w Opolu III Ko 47/12, to należy wskazać, iż wprawdzie Sąd Rejonowy nie wypowiedział się na temat tego wniosku, nie ma to jednak istotnego wpływu na wynik sprawy, bowiem wnioskowany dowód nie odnosił się do wypowiedzenia będącego przedmiotem niniejszego postępowania.

Trzeba przypomnieć, iż powódka pozwem z dnia 2.11.2011r. zakwestionowała wypowiedzenie z dnia 28.10.2011 r., a z przytaczanych przez nią w toku postępowania twierdzeń i zarzutów wynika, iż kwestionuje ona jego zasadność, bowiem wskazana w nim przyczyna, tj. likwidacja jej stanowiska pracy, chociaż faktycznie zaistniała, nie jest rzeczywistą przyczyną decyzji pracodawcy, lecz przyczyną taką są zgłaszane przez nią uwagi co do warunków pracy na stanowisku pracy (wynikających z jego usytuowania, takich jak chłód, niedoświetlenie, hałas). W związku z tym, a także z uwagi na stanowisko procesowe pozwanego, te właśnie kwestie podlegały ocenie Sądu. Przeprowadzone postepowanie dowodowe miało zatem na celu ustalenie, czy wskazana przez pracodawcę okoliczność, tj. likwidacja stanowiska pracy powódki, zaistniała i stanowiła rzeczywista przyczynę złożenia powódce wypowiedzenia. Sąd I instancji poczynił w sprawie takie ustalenia i – w ocenie Sądu Okręgowego – nie ma uzasadnionych podstaw do ich kwestionowania. Po pierwsze należy podkreślić, że fakt likwidacji stanowiska pracy powódki nie budzi wątpliwości. Z dokonanych w sprawie ustaleń wynikało, iż niektóre z dotychczasowych obowiązków powódki, jak np. wydawanie formularzy, stały się zbędne, a pozostałe zostały rozdzielone pomiędzy innych pracowników, samo stanowisko zostało zlikwidowane w sensie fizycznym, usunięto wydzielony boks, urządzenia biurowe, a na tym miejscu znajduje się obecnie urządzenie elektronicznego systemu kolejkowego. Na miejsce powódki nikogo nie zatrudniono. Sama powódka w istocie nie przeczyła temu, chociaż podnosiła okoliczności mające świadczyć o tym, że pracodawca nie musiał likwidować jej stanowiska, gdyż posiadał niezbędne środki finansowe a nawet zatrudniał innych pracowników. W tym kontekście należy podkreślić, iż celowość utrzymania lub zlikwidowania określonego stanowiska pracy przez pracodawcę nie podlega ocenie Sądu pracy, zasadniczo nie mają również decydującego znaczenia motywy leżące u podstaw podjęcia przez pracodawcę decyzji co do likwidacji stanowisk pracy, czy też restrukturyzacji zatrudnienia lub wprowadzenia określonych zmian organizacyjnych. Podlegają one badaniu jedynie w kontekście oceny, czy pracodawca rzeczywiście takie zmiany wprowadził. W niniejszej sprawie nie było zatem potrzeby szczegółowego rozważania danych dotyczących budżetu pozwanego, wysokości środków przeznaczonych na poszczególne działania. Pozwany przedstawił w toku procesu przekonujące wyjaśnienia dotyczące tego, że z uwagi na poziom przyznanych środków na wynagrodzenia i ich strukturę widział potrzebę nie tylko zlikwidowania stanowiska powódki, ale również zmniejszenia zatrudnienia finansowanego z tych środków. Najkrócej ujmując – nie tyle chodziło o zmniejszenie przyznanych na ten cel kwot w stosunku do roku poprzedniego, lecz o to, że poziom przyznanych środków skłaniał pracodawcę do podjęcia działań oszczędnościowych, gdyż ich nominalne zwiększenie wynikało wyłącznie z konieczności uwzględnienia obowiązkowej podwyżki wynagrodzeń oraz wypłat zmiennych składników wynagrodzenia i świadczeń dodatkowych. Pozwany poparł swoje wyjaśnienia dowodami z dokumentów, które nie były kwestionowane. Przedstawił również zestawienie (v. k.76) obrazujące stan zatrudnienia i zmiany zachodzące w tym zakresie pomiędzy 28.10.2011r. a 12.07.2012r., którego powódka nie zakwestionowała, a z którego wynikało, iż istotnie we wskazanym okresie zatrudnienie u pozwanego zmniejszyło się o 5 pracowników. Nie było sporne, iż w 2011r. pozwany zatrudnił 7 pracowników w ramach programu (...), współfinasowanego ze środków Unii Europejskiej, na co wskazywał sam pozwany. Fakt ten nie ma jednak żadnego wpływu na ocenę zasadności wypowiedzenia powódce umowy o pracę, ani nie pozostaje w sprzeczności z twierdzeniami pozwanego co do zmniejszenia zatrudnienia. Pracownicy ci zostali zatrudnieni na kilka miesięcy przed złożeniem powódce wypowiedzenia, na podstawie umów na czas określony, co nie było sporne. Wskazanie, iż ich stanowiska pracy były współfinasowane ze środków Unii Europejskiej nie jest równoznaczne ze stwierdzeniem, że koszty zatrudnienia tych pracowników ponosi pozwany, że przyznane środki z funduszy unijnych może przeznaczyć na inne cele, że w związku z tym nie doszło do likwidacji stanowiska pracy powódki. Nie ma również w sprawie żadnego znaczenia fakt, na który powoływała się powódka w postępowaniu apelacyjnym, że w roku 2014 pozwany prowadził nabór i zatrudnił pracowników. Bez względu na to, czy byli to pracownicy już uprzednio zatrudniani na podstawie umów na czas określony, których ponownie zatrudniono na innych stanowiskach, czy też osoby „z zewnątrz”, czy w wyniku tych działań doszło do zwiększenia zatrudnienia u pozwanego, czy też nie, okoliczność ta nie pozostaje w żadnym związku z przyczyną wypowiedzenia powódce umowy o pracę, ani nie przeczy ustaleniom Sądu I instancji stanowiącym podstawę rozstrzygnięcia.

Sąd Okręgowy podziela również ocenę Sądu I instancji, iż zgłaszane przez powódkę uwagi odnośnie do warunków środowiskowych na jej stanowisku pracy, w szczególności zgłoszone w piśmie z dnia 27.10.2011r., nie stanowiły przyczyny wypowiedzenia. Z przeprowadzonych w sprawie dowodów wynikało, iż decyzja o zwolnieniu powódki została podjęta wcześniej, w związku z rzeczywistą likwidacją jej stanowiska pracy. Pozwany wykazał, iż wykonywanie części dotychczasowych obowiązków powódki w ramach takiego stanowiska pracy stało się zbędne. Oprócz kwestii finansowych, przyczyniły się do tego także działania pozwanego zmierzające do innego zorganizowania działań związanych z informowaniem klientów, rejestracją bezrobotnych. Powódka wprawdzie bezpośrednio nie rejestrowała bezrobotnych, lecz w ramach swoich obowiązków udzielała i bezrobotnym i innym osobom zgłaszającym się do Urzędu różnego rodzaju informacji, kierowała ich do poszczególnych pracowników merytorycznych, wydawała formularze. Co najmniej część tych obowiązków stała się zbędna w związku z wprowadzeniem elektronicznego systemu kolejkowego, umożliwieniem rejestrowania się i uzyskiwania informacji poprzez Internet, udostepnienie formularzy poprzez wyłożenie ich na stojakach. W związku z tym, jakkolwiek samo wypowiedzenie zostało złożone powódce w dniu 28.10.2011r., nie sposób uznać, iż pozwany pracodawca podjął decyzje w tym przedmiocie wyłącznie pod wpływem tego, iż powódka ww. pismem z dnia 27.10.2011r. domagała się poprawy warunków bhp na swoim stanowisku i podjęcia konkretnych działań w tym zakresie przez inspektora bhp.

Ustalenie, iż podana w wypowiedzeniu poprzez pracodawcę przyczyna, w postaci likwidacji stanowiska pracy powódki, rzeczywiście zaistniała i nie została wskazana jedynie dla pozoru, w okolicznościach niniejszej sprawy prowadzi do wniosku, że wypowiedzenie to było uzasadnione, a powódce nie przysługują roszczenia określone w art.45 § 1 kp, w związku z czym nie ma podstaw do uwzględnienia powództwa. Zważywszy, że stanowisko zajmowane przez powódkę było jedynym takim stanowiskiem pracy u pozwanego pracodawcy, likwidacja tego stanowiska wystarczająco uzasadnia wypowiedzenie umowy o pracę pracownikowi na nim zatrudnionemu bez konieczności dokonywania wyboru pracownika do zwolnienia spośród większej grupy zatrudnionych. Tym samym, przy braku okoliczności mogących świadczyć o naruszeniu przez pracodawcę przepisów o wypowiadaniu umów o pracę, Sąd I instancji prawidłowo uznał, iż powództwo podlegało oddaleniu.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy uznał, iż nie ma uzasadnionych podstaw do uwzględnienia apelacji, bowiem podniesione w niej zarzuty nie mogły prowadzić do zmiany lub uchylenia zaskarżonego wyroku, wobec czego apelacja podlegała oddaleniu, w myśl art.385 kpc, jako niezasadna.

Orzeczenie w przedmiocie kosztów postępowania apelacyjnego zostało wydane na podstawie art.108 § 1 kpc w związku z art.98 i 99 kpc, przy uwzględnieniu tego, ze powódka jest w sprawie stroną przegrywającą i z tego względu zobowiązana jest do zwrotu na rzecz strony przeciwnej niezbędnych kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa prawnego. Wysokość należnych kosztów ustalono przy zastosowaniu stawki minimalnej wynagrodzenia pełnomocnika wynoszącej 60 zł (§ 12 ust.1 pkt 1 w zw. z § 11 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych …).